Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καπιταλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καπιταλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Είναι ο σοσιαλισμός ηλίθιε….

 Σοσιαλισμός !
       Είναι φοβερό να μην ξέρεις από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις!
       Ο Μεγαλύτερος αντίπαλος του Καπιταλισμού, ο Κομμουνισμός και η light έκδοσή του (για την αποφυγή των φρικαλεοτήτων του, και της σκόπιμης ασάφειας του συγκερασμού) ο Σοσιαλισμός,  που στο όνομα της αιώνιας ιδεολογικής τους διαπάλης χύθηκε αίμα, και εγκλώβισαν ιδεολογικά εκατομμύρια ανθρώπους (και ολόκληρες ζωές αγνών ιδεολόγων και αγωνιστών ! ένθεν και ένθεν) είναι δημιούργημα ιδεολογικό και χρηματοδοτούμενο για την εξάπλωσή του, των αρχόντων του καπιταλισμού! (τεράστιο θέμα)
       Η ληστοσυμμορία του Διεθνούς Σοσιαλισμού, άλωσε κάθε προοδευτική δύναμη σε όλο τον πλανήτη, αφού υπάκουε σταθερά σε κάθε κανόνα που έθετε η σιωνιστική – τραπεζική παντοκρατορία της ελίτ για τον απόλυτο έλεγχο τους και την διάβρωση των Εθνικών,  τοπικών συνεκτικών κοινωνικών δεσμών και δομών, και την εστίαση του προβληματισμού και της δράσεις τους στην επίτευξη διεθνοποιημένων στόχων – επίλυσης προβλημάτων (πχ Οικολογία, πράσινη ανάπτυξη, πολυπολιτισμικότητα κα).
       Ακόμα, συνέβαλε τα μέγιστα στην καθήλωση της λαϊκής συμμετοχής στις αποφάσεις, αφού ο ρόλος της κοινωνίας ήταν να τους στηρίζει, και να αρκείται στην αντιπροσώπευσή τους από αυτούς (σοσιαλιστικά κόμματα – ηγέτες) κατά κανόνα χωρίς επιτυχία, αφού ακόμα και ως κυβερνήσεις, αντί να κάνουν τα υποσχόμενα, αποπροσανατόλιζαν και δίχαζαν την κοινωνία προκαλώντας την με θέματα όπως Θρησκεία, μεταναστευτικό, σεξουαλικής ιδιαιτερότητας, κα που σε καμία περίπτωση δεν απαντούσαν στα πραγματικά προβλήματα της βιώσιμης ανάπτυξης, της δικαιότερης διανομής του πλούτου, στον εκσυγχρονισμό του κράτους και στις παρεχόμενες από αυτό κοινωνικές υπηρεσίες (παιδεία, υγεία, προστασία κτλ).
       Τέλος δεν μπορώ να μην αναφέρω την επιτυχία του Τσίπρα στον χαρακτηρισμό του Ολάντ ως Ολαντρέου καταδεικνύοντας (ίσως άθελά του! Δεν αναφέρθηκε στο θέμα ποτέ ξανά!) τη μηδαμινή πρακτική αξία της εναλλαγής στην εξουσία διαφορετικών κομμάτων, αφού η χαραχθείσα κεντρική πολιτική γραμμή δεν τίθεται σε κίνδυνο από ΚΑΝΕΝΑΝ στην πράξη! (από λόγια να φάνε και οι κότες!) Διαπίστωση όμως από την οποία ΔΕΝ ξεφεύγει ούτε ο ίδιος, που καλείται να αποδείξει στην πράξη!
       Εθιστήκαμε σε ένα τρόπο ζωής κατανάλωσης και πολυτελούς διαβίωσης υπνωτισμού, που αποδώσαμε στο κατ΄ ευφημισμό Δημοκρατικό μας πολίτευμα – σύστημα. Και λόγω κρίσης, ειλικρινά δεν ξέρω τι μας πονάει (ως κοινωνία) περισσότερο. Η απώλεια του μέχρι τώρα τρόπου ζωής μας ή η αποκάλυψη ότι ΟΛΑ είναι στημένα και εμείς κορόιδα;
       Προσωπικά πιστεύω το δεύτερο, αφού δυσκολίες και φτώχεια έχουμε περάσει ως λαός πολλές και χειρότερες, αλλά εθνική κατάθλιψη με χιλιάδες αυτοκτονίες ΔΕΝ νομίζω να έχουμε ξαναδεί στην Ιστορία μας, και αυτό είναι αποτέλεσμα έλλειψης πεδίου μάχης, αφού πάντα οι μάχες ανύψωναν το ηθικό, διατηρούσαν την υπερηφάνεια και τη ανδρεία και το κυριότερο, συντηρούσαν την ελπίδα για το μέλλον.
       Η έλλειψη πεδίου μάχης ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης, αλλά σύσσωμου του πολιτικού συστήματος (μιας ενιαίας γραμμής),  και μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να το ακολουθεί για να αποφύγει τα χειρότερα (δεν ξέρει ότι δεν υπάρχει χειρότερο από το να τους ακολουθεί!), αποπροσανατολισμένη, απογοητευμένη και χωρίς να μπορεί και να ξέρει πως θα λειτουργήσει, πέρα και έξω από τις ψευδεπίγραφες ιδεολογικές ταμπέλες και των απατηλών εγγυήσεων της ΕΕ και του ευρώ.
Μάκης Αρμενιάκος  
πηγή:olympia.gr
Είναι ο σοσιαλισμός ηλίθιε….
20121118-205514.jpg

Η συμμορία των σοσιαληστών του πλανήτη δεν χάνει την ευκαιρία να θυμίζει την άμεση συγγένεια της με τον φασισμό, λόγω της κτηνώδους αδιαφορίας για την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των πολιτών.

Τις αποδείξεις για την φασιστική τακτική του Παπανδρέου τις έχουμε παραθέσει σε προηγούμενο άρθρο πουμπορείτε να ξαναδιαβάσετε εδώ.

Εντέλει ο Παπανδρέου δεν είναι μόνος. Κάθε κάθαρμα της περιβόητης “σοσιαλιστικής διεθνούς” κάνει ότι μπορεί για να διαλύσει την χώρα που διοικεί και να ταπεινώσει τον λαό.
Θυμάστε την σπουδή του Παπανδρέου, την ώρα που οργάνωνε το ξεπούλημα της χώρας, να περάσει το άθλιο λαθρονομοσχέδιο Ραγκούση. Ένα νομοσχέδιο που στοίχισε κάποια δις στην χώρα από την αύξηση της λαθρομετανάστευσης και του δουλεμπορίου (γέμισε όμως κάποιες σοσιαληστικές τσέπες).
Ε, εντέλει δεν φταίει ο Παπανδρέου, αλλά ο σοσιαλισμός!
Ο ανεκδιήγητος Ολάντ, την ώρα που ο νότος βράζει και οι τοκογλύφοι ετοιμάζουν επίθεση στην Γαλλία, όπως ακριβώς ο Παπανδρέου, ετοιμάζει ένα άσχετο νομοσχέδιο – έκτρωμα για την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια!
Το γεγονός προκάλεσε γιγαντιαίες διαδηλώσεις ακόμα και από συλλόγους ομοφυλοφίλων (που δεν πέφτουν στην παγίδα της δημιουργίας “κοινοτήτων” φασιστικού τύπου αλλά προτιμούν να λέγονται πολίτες). Δηλαδή ο γελοίος Ολάντ, δημιουργεί κοινωνική σύγκρουση από το πουθενά, που δυστυχώς οι Έλληνες γνωρίζουμε που αποσκοπεί.
Όταν ο αχυράνθρωπος Παπανδρέου συνομιλούσε κρυφά με το ΔΝΤ, οι Έλληνες απορούσαν για την σκοπιμότητα του λαθρονομοσχεδίου. Σήμερα γνωρίζουμε.
Ας ελπίσουμε να το καταλάβουν και οι Γάλλοι έγκαιρα και να στείλουν την σοσιαληστρική συμμορία σπίτι της.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Δύο ΜΟΝΟ είναι τα πολιτεύματα: Ολιγαρχία και Δημοκρατία. Ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός δεν είναι πολιτεύματα, είναι οικονομικές “διαρρυθμίσεις”.

       Ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα κείμενα που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα στο Intrnet από πολλές απόψεις
Μάκης Αρμενιάκος

πηγή:olympia.gr
Δύο ΜΟΝΟ είναι τα πολιτεύματα: Ολιγαρχία και Δημοκρατία. Ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός δεν είναι πολιτεύματα, είναι οικονομικές “διαρρυθμίσεις”.
Να τι λέει η ελληνική wikipedia στο λήμμα πολίτευμα
Με το όρο πολίτευμα ή πολιτικό σύστημα εννοείται το σύνολο των θεσμών, σύμφωνα με τους οποίους κυβερνάται ένα κράτος ή μια πολιτεία. Σε ό,τι αφορά το συνταγματικό δίκαιο είναι η ιδιάζουσα τάξη, σύμφωνα με την οποία η εκάστοτε πολιτεία ρυθμίζει την οργάνωση της εξουσίας και η θέση των πολιτών μέσα σε αυτή την τάξη. Ένας κάπως διαφορετικός -αλλά ισχύων- ορισμός για το πολίτευμα είναι το σύνολο των κανόνων που καθορίζουν ποια είναι τα άμεσα όργανα της πολιτείας, τον τρόπο εκλογής τους, τις μεταξύ τους σχέσεις και τον κύκλο αρμοδιότητάς τους, όπως επίσης και τη σχέση των ατόμων προς την πολιτική εξουσία.

Ουσιαστικά τα πολιτεύματα είναι δύο: Η ολιγαρχία και η δημοκρατία.
Το κριτήριο είναι ο αριθμός αυτών που παίρνουν τις πολιτικές αποφάσεις. Αν τις παίρνουν ΟΛΟΙ οι πολίτες είναι δημοκρατία. Αν τις παίρνουν λιγώτεροι είναι ολιγαρχία. Και η μοναρχία, η βασιλεία δηλαδή, μια παραλλαγή της ολιγαρχίας είναι.
Γίνεται ένας μεγάλος αγώνας, εδώ και πάρα πολύ καιρό, ώστε να μας πείσουν πως ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός είναι πολιτεύματα. ΔΕΝ είναι πολιτεύματα. Είναι απλώς “οικονομικές διαρρυθμίσεις“.
Και ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός όποτε και όπου εφαρμόστηκαν χρησιμοποίησαν μια παραλλαγή της ολιγαρχίας: τον κοινοβουλευτισμό. Ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός χρησιμοποιούν το ίδιο πολίτευμα αποκλειστικά: τον κοινοβουλευτισμό.
Κοινοβουλευτισμός σημαίνει: επαγγελματίες αντιπρόσωποι-βουλευτές ΜΑΚΡΑΣ θητείας που επιτρέπεται να επανεκλέγονται συνεχόμενα και που σχηματίζουν μία επαγγελματική νομοθετική ομάδα-διμοιρία πεζοναυτών που υπακούει τυφλά στον απόλυτο αρχηγό-αυτοκράτορα, δηλαδή τον αρχηγό του κόμματος-πρωθυπουργό, ο οποίος ΔΙΟΡΙΖΕΙ και την κεφαλή της δικαστικής εξουσίας (την ηγεσία των τριών ανώτατων δικαστηρίων στην χώρα μας). Για να ολοκληρωθεί ο ολιγαρχικός εφιάλτης.
Αμα αυτό δεν είναι ολιγαρχία, ε τότε να καταργήσουμε την λέξη.
Με κοινοβουλευτισμό (δηλ. αντιπρόσωποι με μακρές θητείες κλπ κλπ) λειτουργούν: η βουλή, οι δήμοι, τα σωματεία, τα δεκαπενταμελή των σχολείων (να μαθαίνουν από μικρά), και κάθε σύλλογος ή όμιλος φυσιολατρικός, πολιτιστικός ή μοτοσυκλετιστικός.
“Δημοκρατία” παντού και πουθενά δημοκρατία. Ούτε που υποψιάζεται ο μέσος πολίτης ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Κι ενώ ΔΕΝ το υποψιάζεται τι είναι η δημοκρατία, βλέποντας αυτό το χάλι που του παρουσιάζουν για δημοκρατία, έχει αρχίσει και πείθεται, αυτός ο μέσος πολίτης, πως αυτό που ζει δεν είναι δημοκρατία. Γι’ αυτό βγαίνει στις πλατείες αγανακτισμένος και ζητάει: “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα”.
Οι ολιγαρχικοί θα αντεπιτεθούν. Να είστε σίγουροι πως θα το κάνουν. Ο μεγάλος κίνδυνος για τους ολιγαρχικούς ΔΕΝ είναι κάποια ιστολόγια που βρίζουν και κάνουν διάφορες ασχήμιες. Και μην ακούτε τον υπουργό της ολιγαρχίας και τις προφάσεις του για τον νέο νόμο φίμωσης των ιστολογίων που ετοιμάζει (δείτε και με ποιους κιόλας ως νομο-παρασκευαστές, αυτούς που οι ίδιοι ο ολιγαρχικοί διόρισαν στις θέσεις εξουσίας που κατέχουν).
Ο μεγάλος κίνδυνος για τους ολιγαρχικούς είναι τα ιστολόγια που διαδίδουν την δημοκρατία. Αυτά είναι ο θανάσιμος κίνδυνος για την ολιγαρχία του κοινοβουλευτισμού. Και αυτά θα προσπαθήσουν να φιμώσουν. Να τα εξοντωσουν. Και φυσικά, άμα τα πράγματα παραζορίσουν, θα τους (μας) μαζέψουν όλους μέσα, και θα βρουν και μια ωραία δικαιολογία. Καμμία αμφιβολία. Ετσι γίνεται πάντα. Διότι το να διαδίδεις στον λαό τι είναι και τι ΔΕΝ είναι δημοκρατία, είναι έγκλημα.
Το να κάνεις κόμμα επιτρέπεται. Το να διαδώσεις την δημοκρατία απαγορεύεται.
Πριν όμως οι ολιγαρχικοί περάσουν στο τελικό στάδιο, της κατά μέτωπον επίθεσης, θα πάρουν πολλά άλλα μέτρα. Ενα από αυτά θα είναι αυτό το νομοσχέδιο που ετοιμάζει αυτός ο υπουργός που οι ολιγαρχικοί ανέσυραν από την ναφθαλίνη.
Αλλά θα εξαπολύσουν και ιδεολογική επίθεση. Θεωρητική. Καμμία αμφιβολία και γι’ αυτό. Θα βάλουν τα παπαγαλάκια τους, μορφωμένους, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, ειδικούς και πολιτειολόγους, να κάνουν εκπομπές, να γράφουν κείμενα, να κάνουν ομιλίες και συνέδρια όπου θα ισχυρίζονται χίλια δυο εναντίον της δημοκρατίας και υπέρ της ολιγαρχίας του κοινοβουλευτισμού. Ηδη άρχισαν.
Ενα επιχείρημά τους που διάβασα τελευταία είναι πως “η συνέλευση των πολιτών, είναι προφανώς ανέφικτη στα σημερινά εθνικά κράτη, πρώτιστα για γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους”. Μη γελάτε!
Και τα λένε αυτό ειδικοί πολιτειολόγοι που θα έπρεπε, λόγω και συνάφειας επιστημονικής, να ξέρουν τουλάχιστον τι είναι το Δίκτυο Περικλής, και που στο κάτω κάτω υπάρχει εδώ και 20 ολόκληρα χρόνια. Και το κρύβουν. Και καμώνονται πως δεν βλέπουν πως η κοινωνία είναι ΗΔΗ δικτυωμένη γενικώς. Καλωδιωμένη. Με 10 gadgets ο καθένας στην τσέπη κυκλοφορεί. Και στο μόνο που ΔΕΝ είναι δικτυωμένη είναι στην λήψη, εφαρμογή και επιτήρηση των πολιτικών αποφάσεων. Στο μόνο…
Ο καπιταλισμός μέσω των ΑΤΜ των τραπεζών δίνει πρόσβαση στο φετίχ του, το χρήμα, μέσω μιας απλής πλαστικής κάρτας. Στα προπατζίδικα οι τζογαδόροι παίζουν καθημερινά on-line ΚΙΝΟ και χίλια δυο σε όλη την ελλάδα και την Κύπρο. On-line.
Στο τέλος θα μείνει το μόνο πράγμα που θα το κάνουμε χειρόγραφα να είναι οι εκλογές. Και πάντα ανά 4 χρόνια. Ολα τα άλλα θα έχουν μηχανογραφηθεί. Και οι ειδικοί τους, οι άνθρωποί τους, οι επιστήμονές τους, οι δημοσιογράφοι τους, θα κάνουν οτι δεν τα βλέπουν και δεν τα ξέρουν.
Ενα άλλο που ισχυρίζονται είναι η “τεχνική αναρμοδιότητα” του απλού πολίτη, η οποία λένε δεν θα του επιτρέπει να πάρει τις σωστές αποφάσεις για διάφορα τεχνικά ζητήματα και άρα χρειάζονται επαγγελματίες πολιτικοί.
Δηλαδή θέλουνε να πειστούμε πως η διακυβέρνηση, η νομοθεσία και η απονομή δικαιοσύνης είναι ΤΕΧΝΙΚΟ ζήτημα. Και όχι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα. Και άρα απαιτούνται επαγγελματίες. Γι’ αυτό και σιγά σιγά μεταφέρουν και τμήματα της εξουσίας στον ιδιωτικό τομέα. Σε λίγο θα ισχυριστούν πως ως κοινωνίες χρειαζόμαστε ειδικούς της εξουσίας, όπως ο δικαστής Ντρεντ.
Λεφτά έχουν. Μέσα έχουν. Ανθρώπους έχουν. Εξουσία έχουν.
Και νομίζουν οτι στο τέλος θα βγουν νικητές. Αλλά κάνουν λάθος.
Οτι κάνουν το κάνουν για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Στην ολιγαρχική τους εξουσία που μας πίνει το αίμα αιώνες. Και για να μην περάσει ποτέ η εξουσία στον λαό. Τον μόνο φυσικό ιδιοκτήτη της εξουσίας.
Θραξ Αναρμόδιος
ΥΓ. Αλλά η αγωνία για το τέλος τους που πλησιάζει έχει ήδη αρχίσει…
Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.
Αλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Αηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλο πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

Καπιταλισμός σίριαλ - κίλερ. Το δόγμα του σοκ - η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής

πηγή:radar-gr

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
(perkor29@gmail.com )

Πώς, πότε και από ποιους δημιουργήθηκε το χρέος; Το ίδιο ισχύει και για το έλλειμμα.Υπάρχει η εύκολη απάντηση: Από αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα μετά την πτώση της χούντας. Και αυτό εν γένει είναι σωστό, αλλά δεν απαντάει με συγκεκριμένο τρόπο σε αυτό το ερώτημα. Εδώ χρειαζόμαστε όνομα, διεύθυνση, αριθμό ταυτότητος και φορολογικού μητρώου και ασφαλώς αριθμό λογαριασμού στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Είναι αλήθεια πως δεν ήταν λίγοι αυτοί που έψαξαν για στοιχεία, ανάμεσα σ' αυτούς και εγώ, για να καταλάβουμε όλοι μας πως ματαιοπονούμε. Η δημιουργία του χρέους και του ελλείμματος είναι ένα επτασφράγιστο μυστικό, ακόμα και για τους ειδήμονες. Αυτό το μυστήριο οδήγησε στην ιδέα για τη δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, από διαπρεπείς προσωπικότητες, Ελληνες και ξένους. Την ιδέα αυτή την ασπάστηκε και ο Αλέξης Τσίπρας και δήλωσε ότι θα προτείνει στη Βουλή σύσταση επιτροπής για το χρέος. Ας ελπίσουμε πως αυτή η πρόταση θα γίνει αποδεκτή και από τα άλλα κόμματα του Κοινοβουλίου. Δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής δεν είναι για να αποκαλύπτουν πράγματα, αλλά για να συγκαλύπτουν.

Αλλά χάρη στο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ - η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής» (Εκδόσεις Λιβάνη), που μελέτησε όλες τις χώρες όπου εφαρμόστηκε το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, έχουμε μια απάντηση για το πώς δημιουργείται το χρέος. Είναι ένας τρόπος κατάλυσης της εθνικής ανεξαρτησίας, ληστείας του εθνικού πλούτου από τους διεθνείς μεγιστάνες της οικονομικής ελίτ και φυσικά διαφθοράς της πολιτικής εξουσίας, που δεν χάνει την ευκαιρία να αποκτήσει μυθικά πλούτη. Οι πρόσφατες επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο, όπου είχαν εφαρμοστεί οι νεοφιλελεύθερες θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, απέδειξαν πως οι δικτάτορες που ανατράπηκαν ή πρόκειται να ανατραπούν συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Γίνεται κανείς κροίσος μ' ένα μισθό, έστω και προεδρικό;

Η ελληνική κοινωνία θα έχει την ιστορική ευκαιρία να ζήσει από πρώτο χέρι το πώς μια χώρα γίνεται αποικία. Η φτώχεια πια είναι παντού ορατή, η ανεργία καλπάζει, η μεσαία τάξη εξαφανίζεται και οι σκουπιδοτενεκέδες γίνονται το δωρεάν συσσίτιο των πιο εξαθλιωμένων. Η ανεργία και η φτώχεια φέρνουν παραβατικότητα και εγκληματικότητα και αυτό για τον πολύ κόσμο δεν φέρνει σκέψη αλλά φόβο. Και ο φόβος είναι ένα πολύτιμο εργαλείο εξουσίας. Αν σε αυτά κανείς προσθέσει τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, που μιλούν ακατανόητες γλώσσες και περιφέρονται σαν φαντάσματα στις πλατείες, δίχως να υπάρχει καμιά μέριμνα γι' αυτούς, χωρίς δυνατότητα εξόδου από τη χώρα (τα σύνορά μας με την Ευρώπη, χώρα προορισμού των περισσότερων μεταναστών, είναι απολύτως κλειστά, ενώ τα σύνορα προς Ανατολάς είναι προσβάσιμα), τότε έχουμε και ένα δεύτερο φόβο: αυτόν του άλλου που είναι διαφορετικός και άγνωστος.

Ο φόβος ως πολιτικό εργαλείο είναι η βάση κάθε φασισμού. Υπάρχει πάντα ένας εχθρός που ευθύνεται για όλα τα δεινά μας, ενώ εμείς οι ίδιοι δεν ευθυνόμαστε για τίποτα (όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι που εκλέγουμε κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες, που μας βυθίζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, βρίσκουμε πως για όλα φταίνε οι ξένοι).  

Δυστυχώς η Αριστερά έχει αποσυρθεί από την κοινωνία. Περιορίζεται σε έναν αντιπολιτευόμενο μηχανισμό εντός του συστήματος, αφήνοντας ένα κενό, που πιθανότατα θα καλυφθεί από ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία, που αυτή τη στιγμή είναι ισχυρά σε ανατολική και δυτική Ευρώπη.

Για το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν θα επανέλθω σε ένα από τα προσεχή σημειώματά μου. Αλλά από σήμερα μπορώ να πω ανεπιφύλακτα: Οποιος θέλει να καταλάβει σε τι κόσμο ζούμε, πώς διαμορφώθηκε το σημερινό αδιέξοδο στον επικίνδυνο δρόμο που έχουμε μπει, δεν έχει παρά να διαβάσει αυτό το βιβλίο, που, παρά την πληθώρα των στοιχείων του, διαβάζεται σαν συναρπαστικό νουάρ όπου κάποιος αόρατος ντετέκτιβ ανακαλύπτει τον «σίριαλ κίλερ» καπιταλισμό που εγκληματεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.
Διαβάστε περισσότερα...