Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Του

Λευτέρη Γκίνη

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Καλημέρα σε όλους τους φίλους αναγνώστες.

Χθες 2/9/2012 έπεσε στην αντίληψή μου ένα VIDEO (σχετικά μικρό) το οποίο αναφέρεται με πολύ λίγα λόγια στην παγκοσμιοποίηση (εμμέσως) αλλά και στα κέντρα ελέγχου της.

Εδώ θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω την δυνατότητα να ελέγξω την ακρίβεια των αναφερομένων, αλλά δεν νομίζω και κάποιος άλλος να έχει τέτοια δυνατότητα, παρ’ όλα αυτά όμως είμαστε όλοι σε θέση να διαβάζουμε και να κρίνουμε (εκ των αποτελεσμάτων) την ύπαρξη ή μη όλων αυτών που θα μεταφέρω στην περιγραφή μου.

Πολλοί (αν όχι και όλοι) είμαστε αυτοί που αναφερόμαστε στην παγκοσμιοποίηση σαν κάτι αόριστο που όμως καθορίζει την επόμενη ημέρα μας όπως και την κάθε στιγμή μας, χωρίς βέβαια να ερωτώμεθα περί τούτου και χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν το Δημοκρατικό μας δικαίωμα να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον τρόπο ζωής μας.

http://www.defencenet.gr/defence/o/52644

Σήμερα λοιπόν με την βοήθεια του Deffence.net και των στοιχείων που μας δίνει αυτό το σύντομο VIDEO θα προσπαθήσουμε να φέρουμε τα γεγονότα της παγκοσμιοποίησης (έτσι όπως οι εμπνευστές τους τα θέλουν) καθώς επίσης και θα συνδέσουμε αυτά τα γεγονότα με μία ομολογία ενός Ελβετού τραπεζίτη στις τελευταίες ημέρες της ζωής του την οποία έδωσε σε έναν Ρώσο δημοσιογράφο.

http://www.slideshare.net/ZurichFiles/zurich-files-revelations-of-a-swiss-banker

Μεταφρασμένο το κείμενο θα το βρείτε αναρτημένο:

https://www.facebook.com/groups/anendotos/171294133010235/

Αρχίζουμε λοιπόν την αναφορά μας στο πρώτο από τα τρία κέντρα ελέγχου του πλανήτη μας.

City of London:

Είναι μία πόλη μέσα στην πόλη του Λονδίνου η οποία «έγινε κυρίαρχη πολιτεία από το 1693 όταν ο Βασιλιά William III, ιδιωτικοποίησε και παρέδωσε την τράπεζα της Αγγλίας στους τραπεζίτες», το φαινόμενο αυτό το συναντούμε και στην χώρα μας για κάποιο λόγο.

«Το 1815 ο κ. Nathan Rothschild συντρίβοντας το Αγγλικό χρηματιστήριο, και χρησιμοποιώντας διάφορα άνομα κόλπα (κομπίνες) ανέλαβε τον έλεγχο της τράπεζας της Αγγλίας».

Όπως λοιπόν μαθαίνουμε από αυτό το VIDEO η τράπεζα της Αγγλίας μόνον τράπεζα των συμφερόντων της Αγγλίας δεν είναι.

Με αυτό λοιπόν τον τρόπο το City του Λονδίνου γίνεται πόλη – κράτος και ταυτόχρονα γίνεται και το Παγκόσμιο οικονομικό κέντρο εξουσίας.

Στο ίδιο μέρος (γεωγραφικά) στεγάζεται εκτός από την τράπεζα της Αγγλίας και το Lloyd’s of London, το χρηματιστήριο του Λονδίνου, ΟΛΕΣ οι Αγγλικές τράπεζες, τα γραφεία 385 ξένων τραπεζών, καθώς και τα γραφεία70 Αμερικανικών τραπεζών, επιπλέον δε στεγάζει τα γραφεία της εφημερίδας Fleet Street και άλλων εκδοτικών μονοπωλίων.

Έχει δικά της δικαστήρια, δικούς της νόμους, δική της σημαία, και την δική της αστυνομία. Δεν ανήκει στο ευρύτερο Λονδίνο ά την Αγγλία ή την Βρετανική κοινοπολιτεία, δεν πληρώνει φόρους.

Είναι δε και το κέντρο (αρχηγείο) για τον παγκόσμιο Αγγλικό Ελευθεροτεκτονισμό (το τελευταίο σημειώστε το, θα το συναντήσουμε λίγο πιο κάτω), είναι δε και το αρχηγείο του παγκόσμιου καρτέλ χρημάτων, γνωστό σαν «το Στέμμα», αντίθετα λοιπόν με ότι πιστεύεται «Το Στέμμα» δεν είναι η Βασιλική οικογένεια ή ο Βρετανός μονάρχης, αλλά η ιδιωτική πόλης – κράτος το City του Λονδίνου (το οποίο είναι όπως είπαμε και πιο πάνω το αρχηγείο του παγκόσμιου Ελευθεροτεκτονισμού).

Το ίδιο VIDEO μας ενημερώνει ότι «έχει ένα συμβούλιο 12 μελών, μέσω του οποίου κυβερνούν την επιχείρηση υπό την επίβλεψη του Δημάρχου και ο οποίος αποκαλείται ο Λόρδος Δήμαρχος «Lord Mayor”, αυτός λοιπόν και το 12μελές υπηρετούν ως εγγυητές ή αντιπρόσωποι οι οποίοι εκπροσωπούν τις 13 πλέον ισχυρές και πλούσιες οικογένειες του πλανήτη.

Οι οικογένειες που διακρίνονται μέσα στις 13 είναι τέσσερις:

Α) Rothschild

Β) Warburg

Γ) Oppenheimer (εδώ θα προσπαθούσα να διακρίνω την σχέση αυτού του ονόματος με το άλλο ίδιο όνομα στην Αμερική και την σχέση του με την ατομική βόμβα και την – χωρίς δισταγμό – χρήση της στην Ιαπωνία ΜΟΝΟΝ και όχι πουθενά αλλού όπου θα ήταν και απόλυτα ίσως δικαιολογημένη).

Δ) Schiff

Αυτές λοιπόν και οι απόγονοί τους είναι που διοικούν  «Το Στέμμα» του Λονδίνου.

Η επιχείρηση αυτή κατέχει τους τίτλους γης όλων των αποικιών (και ίσως όχι μόνον, αν κρίνουμε από την προσπάθειά τους να αποκτήσουν τους τίτλους γης της Ελλάδας) παγκόσμια όπως του Καναδά της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.

Το Βρετανικό κοινοβούλιο και ο Βρετανός πρωθυπουργός υπηρετούν την εταιρία σαν «βιτρίνα» την κρυφή δύναμη των οικογενειών που κυβερνούν τον πλανήτη.

Μέχρι αυτή την στιγμή ελπίζω να έχετε συγκλονιστεί αρκετά με αυτά τα γεγονότα δείτε τους εαυτούς σας (μας) στο παγκόσμιο αυτό σκηνικό (το οποίο είναι πολύ παλαιό), κρίνετε με πολύ προσοχή την σπουδή ορισμένων κύκλων εδώ στην Ελλάδα που θέλουν να βγάλουν με το ζόρι την Θρησκεία μας από την κοινωνία, κρίνετε με πολύ προσοχή την επιμονή του Κίσινγκερ (Αμερικανό-Εβραίος ελευθεροτέκτονας, υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ την δεκαετία 60-70) «Για να ησυχάσουμε από τους Έλληνες – οι οποίοι αποτελούν εμπόδιο στα σχέδιά μας στην Βαλκανική και γενικότερα στην μεσόγειο – πρέπει να ξεριζώσουμε από την κουλτούρα τους την ιστορία τους και την Θρησκεία τους».

Πρέπει να σκεφτούμε την θέση μας στις μέρες σκοταδισμού που έρχονται, είτε γιατί οι πολιτικοί μας άρχοντες είναι ΗΛΙΘΙΟΙ, είτε γιατί είναι Ελευθεροτέκτονες υπάλληλοι της εταιρίας «Το Στέμμα». 

Η δεύτερη πόλις κράτος ιδρύθηκε επισήμως το 1982 στην Αμερική στην καρδιά της Ουάσιγκτον με το όνομα «Περιφέρεια της Columbia».

Είναι τοποθετημένη σε έκταση 10 τετραγωνικών μιλίων, η περιφέρεια αυτή έχει επίσης το δικό της ανεξάρτητο σύνταγμα και την δική της ανεξάρτητη σημαία.

Έχει δε σαν σύμβολο στο κέντρο της γεωγραφικής της έκτασης τον γνωστό οβελίσκο (μία πολύ υψηλή κολώνα η οποία καταλήγει σε μία μύτη.

Το σύνταγμα της περιφέρειας της Columbia λειτουργεί παρόμοια με τον Ρωμαϊκό τυραννικό νόμο, γνωστό ως Lex Fori. Ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με το σύνταγμα των ΗΠΑ.

Όταν το Κογκρέσο πέρασε τον νόμο 1871 (act 1871) δημιούργησε μία ξεχωριστή εταιρική κυβέρνηση για την περιφέρεια της Columbia.

Ουσιαστικά η προδοτική αυτή πράξη επέτρεψε στην περιφέρεια της Columbia να δρα ως εταιρία ανεξάρτητα του συντάγματος των ΗΠΑ και των συμφερόντων των Αμερικανών πολιτών.

Η τρίτη πόλης – κράτος είναι το Βατικανό, γι αυτό τον τόπο δεν νομίζω ότι χρειάζονται πολλά λόγια όλοι μας γνωρίζουμε την δύναμη που έχει αλλά και το ότι είναι πόλης – κράτος από αρχαιοτάτων ετών.

Εκείνο που δεν γνωρίζουμε όμως είναι ότι συμμετέχει στην τριάδα των πόλεων – κρατών οι οποίες κυβερνούν τον κόσμο, ο ρόλος της είναι η διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα παγκοσμίως (δια μέσου της Θρησκείας).

Αυτές λοιπόν οι τρείς πόλεις κράτη αν και γεωγραφικά αποκομμένες αποτελούν μία ενιαία αυτοκρατορία με το όνομα «Η Αυτοκρατορία της πόλης» “Empire of the City”.    

Η σημαία της περιφέρειας της Columbia έχει δύο πολύ φαρδιές κόκκινες γραμμές στο κάτω μέρος και στο άνω μέρος έχει τρία κόκκινα άστρα τα οποία συμβολίζουν τις τρείς πόλεις – κράτη που έχουμε προαναφέρει και τα οποία μετέχουν στην αυτοκρατορία.

Αυτή λοιπόν η αυτοκρατορία ελέγχει τον πλανήτη οικονομικά μέσω της πόλης του Λονδίνου, στρατιωτικά μέσω της περιφέρειας της Columbia, και πνευματικά μέσω του Βατικανού.

Όμως αυτή η αυτοκρατορία έχει μία ακόμα ανάγκη την αποθήκευση του πλούτου της (των χρημάτων της, του χρυσού της) και με τρόπο τέτοιο που να μην ελέγχεται ποτέ και από κανέναν.

Στο σημείο αυτό έρχεται η ομολογία του Ελβετού τραπεζίτη (η οποία δόθηκε στο πλαίσιο συνέντευξης Ρώσου δημοσιογράφου στην Μόσχα) να μας επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Πακτωλός χρημάτων για να πραγματοποιήσει η αυτοκρατορία τις αποφάσεις της.

Διαχείριση παντελώς αφανής, εδώ θα πρέπει να φέρουμε στην μνήμη μας κάποια πολύ γνωστά μας πρόσωπα της παγκόσμια πολιτικής σκηνής.

Γιάσερ Αραφάτ, Τάσος Παπαδόπουλος, Φιντέλ Κάστρο, Ούγκο Τσάβες, και πολλά άλλα όπως η απότομη και ξαφνική αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή ο οποίος χώθηκε στο καβούκι του και δεν μιλεί ανθρώπου, αλλά και πολλά άλλα ονόματα.

Ας ρίξουμε όμως και ένα βλέμμα στην προσπάθεια δημιουργίας ΕΟΖ στην Ελλάδα και να δούμε την σχέση τους με τα σχέδια των Κινέζων για την δημιουργία του μεγαλύτερου διαμετακομιστικού εμπορικού λιμανιού της Ευρώπης.

Ας είναι λοιπόν αυτό το κείμενο σημείο αναφοράς και πληροφόρησης για κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα που θέλει να γνωρίζει τι γίνεται γύρω τους σε παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο, και πως αυτό επηρεάζει την καθημερινότητά μας.

Βλέπουμε λοιπόν και κατανοούμε την δράση της εταιρίας «το Στέμμα», την σημασία και τον ρόλο του “City of London”, αλλά και τον ρόλο που διαδραματίζει το Βατικανό στην εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης, στην δημιουργία μιάς μεγάλης παγκόσμιας διακυβέρνησης από τους Rothschild με εργαλεία, τις πιο πάνω ΕΟΖ στο Λονδίνο, στην Αμερική (Κολούμπια), στην Ιταλία το Βατικανό, αλλά και τον καταλυτικό ρόλο που διαδραματίζουν οι τράπεζες της Ελβετίας.

Οπότε φίλοι αναγνώστες θα πρέπει να λαμβάνουμε περισσότερο σοβαρά την θέση που ευαγγελίζεται ο κύριο ΓΑΠ για παγκόσμια διακυβέρνηση.         

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος πέμπτο.

Σχετικές αναρτήσεις στα link που ακολουθούν:

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHSCHILD

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος πρώτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος δεύτερο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος τρίτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος τέταρτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος πέμπτο.

Του

Λευτέρη Γκίνη

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος πέμπτο.

Στις προηγούμενες αναρτήσεις είδαμε, με λίγα αλλά μεστά λόγια, την διαδικασία της «ηθικής υπονόμευσης» “Demoralization”, φθάσαμε στο σημείο να αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο υπονομευτής / ες επιτυγχάνουν τον σκοπό τους γκρεμίζοντας τις βάσεις του ηθικού οικοδομήματος μιάς χώρας – εχθρό.

Σήμερα θα προχωρήσουμε στα επόμενα στάδια της υπονόμευσης μιάς χώρας για να δούμε πως φθάνουμε στην απόλυτη καταστροφή της, εννοώντας την απόλυτη υποδούλωση στις δικές μας και μόνον αρχές και επιθυμίες, οι οποίες είναι τελείως διαφορετικές από της χώρας – στόχο.

Στο επίπεδο της «ηθικής υπονόμευσης» έχουμε φέρει τον λαό να μην είναι σε θέση να γνωρίζει τι είναι σωστό ή λάθος, χωρίς διαχωρισμό μεταξύ του κακού και του καλού, να έχει τελείως χάσει την φυσική λογική του τροφοδοτώντας τον διαρκώς με την ιδέα της «ισότητας».

«Ισότητα» για όλον τον κόσμο εκτός από ορισμένους που είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι αρχές της Δημοκρατίας όμως, έτσι όπως θεμελιώθηκαν από τους προπάτορες μας δεν στηρίζονται στην ισότητα, η Δημοκρατία είναι ένα σύστημα διαφορετικών

ανθρώπων, άνισων μεταξύ τους ανθρώπων, το οποίο βοηθάει να επιβιώνουν και να αλληλοβοηθούνται τα μέλη της, μέσα σε έναν συνεχή ανταγωνισμό, σε μία συνεχή τελειότητα, και όχι μέσα σε μία ισότητα η οποία μάλιστα είναι τροφοδοτούμενη από κάποιον που στέκει υψηλότερα από όλους τους άλλους.

Έτσι όταν φέρουμε την χώρα – στόχο σε μία σχεδόν απόλυτη «ηθική υπονόμευση», όπου τίποτα δεν λειτουργεί πλέον, όπου κανείς δεν είναι σίγουρος για το καλό ή το κακό, όπου κανείς δεν μπορεί πλέον να διακρίνει το λάθος από το σωστό, όταν ακόμα και οι πνευματικοί ηγέτες να λένε στον λαό ότι η βία είναι καλή αν είναι δικαιολογημένη, και τους ακούει ο λαός και λέει ότι, «ναι ίσως να έχεις δίκιο, να είναι αλήθεια», τότε έχουμε πετύχει τον πρώτο από τους στόχους μας.

Ε λοιπόν δεν είναι αλήθεια… η βία δεν είναι ποτέ δικαιολογημένη ειδικά όταν προτείνεται σαν «κοινωνική δικαιοσύνη».

Μετά την «ηθική υπονόμευση» έχουμε την «αποσταθεροποίηση».

Τι σημαίνει η λέξη το λέει από μόνη της, αποσταθεροποιείς όλες τις σχέσεις, όλους τους αποδεκτούς θεσμούς και οργανισμούς στην χώρα – στόχο.

Πώς το κάνεις? Δεν χρειάζεται να στείλεις συντάγματα από πράκτορες να τινάξουν τις γέφυρες και τα σχολεία ή τα εργοστάσια, τους αφήνεις να το κάνουν μόνοι τους.

Η περιοχή εφαρμογής τώρα είναι πιο στενή από την προηγούμενη φάση στην οποία πρακτικά δεν υπάρχει καμία εγκληματική πράξη, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για κανένα έγκλημα.

Έτσι λοιπόν έχουμε σαν περιοχές εφαρμογής Α) την οικονομία, ξανά τις εργασιακές σχέσεις, Β) τον νόμο και την τάξη, συν τον στρατό, και Γ) τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης).

Οικονομία, ο ριζοσπαστισμός της εμπορικής διαδικασίας, αν στην πρώτη φάση «ηθική υπονόμευση» θεωρητικά μπορούμε να πετύχουμε κάποιο θετικό αποτέλεσμα μεταξύ των συναλλασσόμενων πλευρών, στην δεύτερη φάση «αποσταθεροποίηση» δεν υπάρχει συμβιβασμός ούτε μέσα στην βασική κοινωνική μονάδα η οποία είναι η οικογένεια, μεταξύ συζύγων, μεταξύ παιδιών και γονιών.

Δεν μπορούν να ανακαλύψουν ποιος είναι ο καλύτερος, π.χ. ο σύζυγος θέλει τα παιδιά στο τραπέζι την ώρα του φαγητού η σύζυγος θέλει να τα αφήσει να τρέχουν στους καναπέδες και να λερώνουν, δεν μπορούν να έρθουν σε συμβιβασμό εκτός κι αν αρχίσουν τον καυγά μεταξύ τους.

Από αυτό το σημείο ξεκινώντας και ανεβαίνοντας την κοινωνική κλίμακα φθάνουμε στην δικαιοσύνη η οποία έχει φθάσει να ασχολείται με απίθανα ελάχιστες και μικρού ενδιαφέροντος υποθέσεις οι οποίες έπρεπε να τελειώνουν εκεί που αρχίζουν, μεταξύ των ατόμων της κοινωνίας.

«Ριζοσπαστισμός» όχι πλέον συμβιβασμός, μάχη, μάχη, μάχη, οι παραδοσιακά φυσιολογικές ανθρώπινες σχέσεις «αποσταθεροποιούνται» οι σχέσεις μεταξύ μαθητών – δασκάλων, εκπαιδευτικής κοινότητας με τα Πανεπιστήμια. Και στην οικονομική σφαίρα, σχέσεις μεταξύ των εργατών και των εργοδοτών, δεν υπάρχει πλέον η αποδοχή και ο σεβασμός των δίκαιων απαιτήσεων των εργατών.

Αντίθετα βέβαια με το παράδειγμα της Ιαπωνίας όπου οι εργάτες μετέχουν της εταιρίας και έτσι δεν χρειάζονται να παλέψουν για κάτι. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο, όσο μεγαλύτερη είναι η μάχη τόσο το καλύτερο.

Παρουσιάζεται δηλαδή η μάχη μεταξύ των τάξεων σαν μία μεγάλη και ηρωική πράξη και τα διαπλεκόμενα μέρη ως ήρωες ενώ δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθόλου διαπλοκή (μάχη).

«Ριζοσπαστισμός» και «στρατικοποίηση» μερικές φορές, πυροβολώντας κόσμο ή επιτάσσοντας εργάτες με στρατιωτικούς νόμους.

Περνώντας στην περιοχή της δικαιοσύνης βλέπουμε τα δικαστήρια να ασχολούνται με απίθανα ελάχιστες υποθέσεις οι οποίες έπρεπε να διευθετούνται μεταξύ των ατόμων, μεταξύ της κοινότητας, μεταξύ της κοινωνίας ευρύτερα.

Τα ΜΜΕ βάζουν τους εαυτούς τους στην αντίθετη ακριβώς θέση από την κοινωνία γενικότερα, ξεχωρισμένα, αποξενωμένα.

Ας θυμηθούμε τώρα κάτι από τα προηγούμενα κεφάλαια, ας θυμηθούμε τους κοιμώμενους, αυτούς δηλαδή που δεν κατάλαβαν τίποτα και δεν αντέδρασαν σε τίποτα, αυτοί που κοιμόντουσαν και δεν ασχολήθηκαν με την ιστορία του τόπου τους και τις κοινωνικές του αξίες.

Φοιτητές, μαθητές, εργάτες, όλοι αυτοί έρχονται τώρα να παίξουν ένα πολύτιμο ρόλο στην «αποσταθεροποίηση», οι κοιμώμενοι ανέρχονται (κοινωνικά), κοιμόντουσαν για δεκαπέντε με είκοσι χρόνια τώρα γίνονται ηγέτες ομάδων, ιερείς, δάσκαλοι, δημιουργοί απόψεων “opinion makers”, βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι κ.λ.π.

Ξαφνικά βλέπουμε ομοφυλόφιλους οι οποίοι πριν από τριάντα χρόνια έκαναν την δουλειά τους και δεν μιλούσαν (κρύβονταν) και κανείς δεν ενδιαφερόταν, τώρα κάνουν ένα πολιτικό κίνημα απαιτώντας αναγνώριση και δικαιώματα ειδικά γι αυτούς.

Με βίαιο τρόπο οι τάξεις συγκρούονται (χωρίς να έχει καμία σημασία ποιος με ποιόν) αρκεί να υπάρχει βία, μάχη, σύγκρουση, η κοινωνία να είναι πάντα σε αναβρασμό και διαρκή ανταγωνισμό για ασήμαντα γενικώς θέματα τα οποία θα μπορούσαν να επιλυθούν τοπικά μεταξύ των ανθρώπων ή των μικρών κοινωνιών ή και ευρύτερα της κοινωνίας ενός έθνους.

Συνεχίζεται……………..   (Θα ακολουθήσουν ακόμα δύο θέματα η «κρίση» και η «ομαλοποίηση» και τέλος θα κλείσουμε με την ανάλυση των δυνατοτήτων  αποφυγής όλων αυτών των δυσάρεστων καταστάσεων, δηλαδή της εισβολής ενός εχθρού που δεν έχει στρατεύματα αλλά είναι πλέον ή αποτελεσματικός από κάθε άλλον εχθρό). 

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος τέταρτο

Σχετικές αναρτήσεις στα link που ακολουθούν:

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHSCHILD

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος πρώτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος δεύτερο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος τρίτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος τέταρτο.

Του

Λευτέρη Γκίνη

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος τέταρτο. 

Στο πρώτο και δεύτερο μέρος της σειράς μας «Διαίρει και βασίλευε», κάναμε εκτενή αναφορά σχετικά με τον καταλυτικό ρόλο της διεθνούς μαφίας στον τόπο μας, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, και αρχίσαμε να αποκαλύπτουμε τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς «οικονομικοί δολοφόνοι» λειτουργούν.

Οι πρώτες μας αναφορές πάνω σ’ αυτά τα στοιχεία μας δίνουν την εικόνα του υπόβαθρου πάνω στο οποίο στηρίζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους, χωρίζοντας σε τομείς την μέθοδο διάβρωσης μιας κοινωνίας.

Στο τρίτο μέρος είδαμε την μέθοδο διάβρωσης της παιδείας και της εκπαίδευσης.

Σήμερα, στο τέταρτο μέρος των αναρτήσεών μου, θα αναφερθώ (αρχικά) με περισσότερα στοιχεία για τις 

μεθόδους που χρησιμοποιούν στην εφαρμογή της διάβρωσης της κοινωνίας μας στον χώρο της κοινωνικής ζωής.

Στην αρχή της διάλεξής του ο δημοσιογράφος Tomas Shuman (Yuri Bezmenov) μας λέει κάτι πολύ σημαντικό το οποίον θα επαναλάβω και εδώ, δεν θα κουραστώ να το λέω συνέχεια, για να γίνει απόλυτα αντιληπτό από όλους τους αναγνώστες μας.

Το ποσοστό άμεσης συμμετοχής μιας καλής (πολύ καλής διεθνώς) υπηρεσίας πληροφοριών τοποθετείτε στο ύψος του 15%, και όταν λέω άμεση συμμετοχή εννοώ όλες εκείνες τις κατασκοπικές ενέργειες που κάνει μία χώρα εναντίον μιάς άλλης, χρησιμοποιώντας όλα εκείνα τα μέσα και τις ενέργειες που ήταν – είναι γνωστές από τον ψυχρό πόλεμο.

Το υπόλοιπο 85% αφιερώνεται στην υπονόμευση.

Η υπονόμευση, σύμφωνα με το λεξικό είναι πάντα μία επιθετική δραστηριότης που σκοπεύει στην καταστροφή των υποδομών μιάς γεωγραφικής περιοχής του εχθρού.

Έτσι μέσα σ’ αυτό το πλέγμα δεν υπάρχει τίποτα το κατασκοπικό, ούτε μικροφίλμ, ούτε ανατινάξεις γεφυρών, και κυρίως καμία από τις ανοησίες τύπου «James Bond» που βλέπουμε σε χολιγουντιανές ταινίες. Οι περισσότερες από αυτές τις δραστηριότητες είναι απόλυτα αξιοπρεπείς και σοβαρές, και εύκολα παρατηρήσιμες, αν διαθέσετε λίγο χρόνο και προσοχή, αλλά σύμφωνα με τον νόμο δεν υπάρχει εγκληματική ενέργεια, ακριβώς λόγο της εσφαλμένης αντίληψης, της διαχείρισης των όρων, νομίζουμε ότι ο υπονομευτής είναι ένα κακό πρόσωπο που θα τινάξει στον αέρα τις όμορφες γέφυρές μας (ή ότι άλλο υλικά όμορφο).

Ε όχι, ο υπονομευτής είναι ο απλός φοιτητής, ο διπλωμάτης, ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ο δημοσιογράφος.

Η υπονόμευση είναι μία αμφίδρομη δραστηριότητα, δεν μπορείς να υπονομεύσεις έναν εχθρό ο οποίος δεν θέλει να υπονομευτεί.

Αν ξέρεται την ιστορία της Ιαπωνίας, για παράδειγμα, πριν από τον εικοστό αιώνα η Ιαπωνία ήταν μία κλειστή κοινωνία, και από την στιγμή που ένας Αμερικανός πωλητής πάταγε το πόδι του εκεί λέγοντας «ω κοιτάξτε τι όμορφα ρούχα έχω εγώ για σας, τι ωραία ξένα τρόφιμα, ένα ωραίο ποτό που λέμε Coca Cola, ο αυτοκρατορικός Ιαπωνικός στρατός, ευγενέστατα, του έλεγε «να πάτε να χαθείτε ευγενικέ κύριε», και αν δεν έφευγε των σκότωναν αμέσως, για να προστατεύσουν την κουλτούρα τους, την ιδεολογία τους, τις παραδόσεις τους και να κρατήσουν τις αξίες τους ανέπαυες.

Με αυτό τον τρόπο δεν ήσουν σε θέση να υπονομεύσεις την Ιαπωνία, επίσης δεν μπορούσες να υπονομεύσεις την Σοβιετική ένωση, διότι τα σύνορα ήσαν κλειστά τα μέσα ελέγχονταν από την κυβέρνηση ο πληθυσμός ελέγχονταν από την KGB και την εσωτερική αστυνομία.

Η υπονόμευση ενεργεί μόνον όταν ο υπονομευτής απευθυνόμενος στον υπονομευόμενο βρει (λάβει) απάντηση από αυτόν (θετική των ενεργειών του), όπως είπαμε και προηγούμενα η υπονόμευση είναι μία «αμφίδρομη» ενέργεια, η Ελλάδα (πχ) ήταν και είναι ένας θετικός στόχος υπονόμευσης. Εδώ θέλω να θυμηθείτε την ιστορία της υπονόμευσης και από πότε χρονολογείται και ποιος την ανακάλυψε (την σκέφτηκε) Sun Tzu 230bc.

Και σαν πρώτο στάδιο της υπονόμευσης τοποθετείται, η «ηττοπάθεια» στον δέκτη.

Το «ηττοπαθές» άτομο είναι ανίκανο να έχει πρόσβαση στην αληθινή πληροφόρηση. Μπορείς να τον βρέχεις με τόνους εγγράφων γεγονότων και φωτογραφιών αλλά αρνείται να τα πιστέψει μέχρις ότου φάει μία γερή κλωτσιά στον πισινό του από στρατεύματα.

Σαν δεύτερο στάδιο τοποθετείται η «αποσταθεροποίηση» και διαρκεί από 2 έως 5 χρόνια, έχει δε σαν πεδίο εφαρμογής την οικονομία, τις εξωτερικές σχέσεις, και τα αμυντικά συστήματα.

Το επόμενο στάδιο είναι η «κρίση», αυτή παίρνει περίπου 3 έως έξη εβδομάδες.

Και μετά την «κρίση» υπάρχει το τελευταίο στάδιο, αυτό της «φυσιολογικότητας» (κλινική κατάσταση), και η οποία κρατάει ατελείωτα. «φυσιολογικότητα» εννοείται όταν τα τανκς επέμβουν, και περάσουν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων σαν την υπέρτατη λύση όλων των προβλημάτων.

Με άλλα λόγια, τα καθάρματα που κυβερνούν (και έχουν την δύναμη) φέρουν την χώρα στην κρίση, έτσι ώστε να αποσταθεροποιηθεί η οικονομία, να αποβληθεί η ελεύθερη αγορά, και να προστεθεί ο μεγάλος αδελφός στη δύναμη των τραπεζών, φορτώνουν με υποσχέσεις την ουσία της ελευθερίας, και παρουσιάζουν την ψεύτικη παραίσθηση ότι τα πράγματα είναι υπό έλεγχο.

Οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί αλλά και σχεδόν όλα τα ΜΜΜ εκπαιδεύουν την νέα γενιά να σκέφτεται ότι ζει σε μία ειρηνική χρονική περίοδο.

Αλλά αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι ζουν σε έναν ακήρυκτο πόλεμο των υποδομών του συστήματός τους από την παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων των διεθνών τραπεζιτών, και όπως μάθαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις, από την παγκόσμια εταιρία «Το Στέμμα».    

Όπως και στην αρχή αναφέρθηκα, στο πρώτο δεύτερο και τρίτο μέρος ασχοληθήκαμε με την αποθάρρυνση «ηττοπάθεια» και δώσαμε μία μικρή αλλά ξεκάθαρη εικόνα για τους τρόπους με τους οποίους εφαρμόζεται αυτή στην Θρησκεία και στην εκπαίδευση, ας δούμε λοιπόν σήμερα τους τρόπους με τους οποίους εφαρμόζεται στην κοινωνική ζωή.

Κοινωνική ζωή.

Αντικατάσταση των παραδοσιακών ιδρυμάτων και οργανισμών με ψεύτικους (νέους), παίρνει την πρωτοβουλία από τον λαό, παίρνει τους φυσιολογικά τοποθετημένους ατομικούς δεσμούς, ομαδικούς δεσμούς, και κοινωνικούς δεσμούς, και τους αντικαθιστά με τεχνητά γραφειοκρατικά κατασκευασμένα σώματα, αντί για την φυσιολογική κοινωνική σχέση με τους γείτονές σου εγκαθιστά ιδρύματα κοινωνικών λειτουργών, ο κόσμος έτσι πληρώνεται από ποιόν? Από την κοινωνία? Όχι αλλά από την γραφειοκρατία.

Το κύριο ενδιαφέρον αυτών των κοινωνικών λειτουργών είναι τι? Εσύ? Η οικογένειά σου? Τα προβλήματά σου? Όχι αλλά ο μηνιαίος μισθός που λαμβάνει από την γραφειοκρατία.

Το τι μπορεί να προκύψει από όλα αυτά δεν έχει καμία σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι η αποδόμηση των φυσιολογικών κοινωνικών δεσμών της κοινωνίας.  

Άρα το μυστικό της επιτυχίας τους είναι η απομάκρυνση από τους φυσιολογικούς κοινωνικούς δεσμούς.

Τώρα ερχόμαστε στο τέταρτο πεδίο εφαρμογής της αποθάρρυνσης «ηττοπάθειας», αυτό το πεδίο που ονομάζεται «δομή της εξουσίας».

Το φυσιολογικό σώμα της δημόσιας διοίκησης το οποίον παραδοσιακά είτε εκλέγεται από τον λαό ή υποδεικνύεται (τοποθετείται) από τους εκλεγμένους ηγέτες της κοινωνίας, υποκαθίσταται ενεργά από μηχανικά κατασκευασμένα σώματα ανθρώπων, ομάδες ανθρώπων που κανείς δεν τους εξέλεξε ποτέ και στην πραγματικότητα στους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσουν καθόλου, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχουν.

Μία από αυτές τις ομάδες είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ποιος τα εξέλεξε? Πως είναι δυνατόν να έχουν τόσο μεγάλη δύναμη, σχεδόν μία μονοπωλιακή δύναμη απάνω μας, μπορούν και βιάζουν το μυαλό μας, πως είναι δυνατόν να έχουν το θράσος να λένε σε μας ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, εκλεγμένος από εμάς ηγέτης και η δική του κυβέρνηση? Ποιοι διάολο είναι? Ο Σπύρος Άγκνιου τους ονόμασε «μια ομάδα ηλιθίων σνομπ».

Νομίζουν πως ξέρουν αλλά πραγματικά δεν ξέρουν τίποτα διότι είναι στο επίπεδο της μετριότητας. Στις μεγάλες εταιρίες μαζικής ενημέρωσης, δεν χρειάζεται να είσαι εξαίρετος δημοσιογράφος, πρέπει να είσαι ακριβώς μία δημοσιογραφική μετριότητα, έτσι είναι πολύ εύκολο να επιβιώσεις διότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός πλέον, έχεις έναν πολύ καλό μισθό και αυτό είναι, αν είσαι καλύτερος ή χειρότερος δεν έχει καμία πραγματική σημασία πλέον, αρκεί να χαμογελάς στην κάμερα και να κάνεις την δουλειά σου, αυτό είναι, δεν υπάρχει πλέον ανταγωνισμός.

Η δημόσια διοίκηση αργά αλλά σταθερά διαβρώνεται από τα σώματα και τις ομάδες ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν ούτε τις απαραίτητες πιστοποιήσεις, ούτε την θέληση του λαού για να τους δίνει την δύναμη, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν δύναμη.

Μαζί με την δημόσια διοίκηση το πεδίο που αφορά τον νόμο και την τάξη διαβρώνεται, στα τελευταία 20 με 25 χρόνια, αν συγκρίνεται παλιές ταινίες και νέες ταινίες, θα παρατηρήσετε ότι ένας αξιωματικός, ένας αστυνομικός εμφανίζονται χαζοί και ψυχωτικοί σχεδόν παρανοϊκοί και ο εγκληματίας παρουσιάζεται σαν ο καλός ή σχεδόν καλός που έκανε ότι έκανε μέσα στο πλαίσιο της άγνοιας ή και της ανάγκης για ανεύρεση ναρκωτικών και διάφορα τέτοια, αλλά βασικά είναι ένα καλό παιδί, είναι και παραγωγικός, μία καλή αλλά κοινωνικά καταπιεσμένη προσωπικότητα.

Ο αξιωματικός του πενταγώνου παρουσιάζεται ως ο ηλίθιος πολεμοχαρής μανιακός. Με λίγα λόγια προωθείται η έλλειψη εμπιστοσύνης στους ανθρώπους που τοποθετήθηκαν για να σε προστατεύουν, και για να εφαρμόζουν τον νόμο και την τάξη.

Ενεργούν με αργή αλλά σταθερή πρακτική διάβρωσης στις βασικές αρχές της ηθικής, όπου ο εγκληματίας δεν είναι εγκληματίας πραγματικά, είναι ένας αμυνόμενος, αφήνεται μία αμφιβολία, στο να σκοτώσεις ή να μην σκοτώσεις, στο να κλέψεις ή να μην κλέψεις, ναι αλλά αυτό το ψέμα δυνητικά περνάει και στον αληθινό δολοφόνο.

Και τώρα το επόμενο πεδίο εφαρμογής είναι οι «εργασιακές σχέσεις»

Εργασιακές σχέσεις.

Στο χρονικό διάστημα των 20 με 25 χρόνων καταστρέφονται μεθοδικά οι παραδοσιακά εγκατεστημένοι δεσμοί μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου.

Η κλασική θεωρία του Μαρξισμού – Λενινισμού λέει ότι το πρόσωπο Α έχει πέντε σακιά σπόρων και το πρόσωπο Β έχει πέντε ζευγάρια παπούτσια και η φυσιολογική δομή λέει ότι αυτοί οι δύο συναλλάσσονται χωρίς χρήματα, και μόνον με την παρεμβολή ενός τρίτου Γ προσώπου, εντελώς ξένου που λέει ότι «όχι μην δίνεις εσύ τους σπόρους και μην δίνεις εσύ τα παπούτσια, αλλά δώστε τα όλα σ’ εμένα για να κάνω ίσια μοιρασιά, έτσι για να προχωρήσει η οικονομία, γίνεται η επιθυμητή διάβρωση.

Αυτό είναι το παράδειγμα του θανάτου της φυσιολογικής συναλλαγής, τα σωματεία που λειτουργούν χρόνια,  ιδρύθηκαν για να βελτιώσουν της συνθήκες εργασίας, και να προστατεύσουν τα δικαιώματα των εργατών, από εκείνους τους εργοδότες που έκανα κακή εκμετάλλευση της θέσης τους.

Αντικειμενικά τα σωματεία εκείνο τον καιρό έκαναν την εργασία για την οποία δημιουργήθηκαν, και τώρα τι βλέπουμε? Ότι το αποτέλεσμα μιάς συναλλαγής δεν καταλήγει σε συμβιβασμό που να οδηγεί στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας και αύξηση των αποδοχών, αυτό που βλέπουμε είναι ότι μετά από μία παρατεταμένη απεργία οι εργάτες χάνουν, ακόμα κι αν κατακτήσουν το 10% της αύξησης των αποδοχών τους, διότι δεν προλαβαίνουν να το χαρούν λόγω της αύξησης του πληθωρισμού και της απώλειας πολύτιμου χρόνου.

Περισσότερο δε είναι το γεγονός ότι χιλιάδες ανθρώπων υποφέρουν από αυτή την απεργία διότι η σημερινή οικονομία είναι εσωτερικά αλληλοεξαρτώμενη και κινείται σαν ένα σώμα, παλιότερα γινόταν απεργία και κανείς δεν υπέφερε, σήμερα αν οι εργάτες αποκομιδής κάμουν απεργία, πολυπληθείς πόλεις βρωμούν και δεν υπάρχει πλέον προσφερόμενη υπηρεσία, γίνεται απεργία της ηλεκτρικής εταιρίας μέσα στον χειμώνα, και ο κόσμος παγώνει, ποιοι κέρδισαν? Οι εργάτες? Όχι, αλλά οι ηγέτες των σωματείων.

Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο των απεργιών? Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας? Όχι προφανώς όχι, τότε ποιο ήταν? Η ιδεολογία, να αποδείξουμε σ’ αυτούς τους καπιταλιστές… και υπάρχουν και οι ομάδες των εργατών που ακολουθούν σαν πρόβατα, και δεν μπορούν να διαχωρίσουν την θέση τους, γιατί? Διότι αν το κάνουν ξέρουν πολύ καλά ότι θα εισπράξουν αντίποινα.

Έτσι λοιπόν πρακτικά ο εργαζόμενος χάνει την ελευθερία του για να πουλήσει την εργασία του όσο αυτός θέλει, και ποιος το ορίζει πλέον? Ο αρχηγός του σωματείου.

Αν δηλαδή θέλω να πουλήσω την εργασία μου 2ευρώ την ώρα και όχι 3ευρώ δεν μπορώ να το κάνω διότι ανταγωνίζομαι τον τεμπέλη συνάδελφο που ζητάει περισσότερα και όλο περισσότερα διότι έτσι ακούει και βλέπει από τα μέσα μαζική ενημέρωσης.

Έχουμε ποτέ δει διαφήμιση στην τηλεόραση που να λέει «καταναλώσετε λιγότερο»? Όχι, είτε το θέλεις το πολυτελές αυτοκίνητο ή όχι πρέπει να το αγοράσεις και μάλιστα τρέχα γρήγορα.

Υπάρχει διαφήμιση που λέει «τρέχα, τρέχα γρήγορα και αγόρασε, σήμερα, τώρα» και κάνε οικονομία αγοράζοντας περισσότερο! βεβαίως θα ήσουν πολύ χαζός αν άκουγες το επίσημο «ξένο» κράτος να σου λέει αγόρασε περισσότερο, αλλά όταν σου το λέει μία δική σου διαφημιστική εταιρία? Τότε το ακούς και τρέχεις.

Συνεχίζεται…… 

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος τρίτο

Σχετικές αναρτήσεις στα link που ακολουθούν:

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHSCHILD

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος πρώτο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος δεύτερο

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος τρίτο

Του

Λευτέρη Γκίνη

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος τρίτο 

Στα δύο πρώτα μέρη είδαμε τις αντιλήψεις με τις οποίες κυριαρχούνται οι ελάχιστοι της παγκόσμιας elite για να ελέγχουν και καταδυναστεύουν τον κόσμο.

Είδαμε την απαξία στον πολιτισμό και την θρησκεία. Καθώς επίσης ότι όλα όσα γίνονται τριγύρω μας γίνονται διότι αυτοί έτσι θέλουν για τα δικά τους συμφέροντα.

Στο δεύτερο μέρος αποκαλύπτεται λίγο – λίγο το πώς (με ποιο τρόπο) διαχρονικά οι υπονομευτές προχωρούν σε έναν πόλεμο διαρκείας κατά παντός έθνους που (για τους δικούς τους λόγους) το θεωρούν εχθρό.

Έτσι όπως μας λέει ο Ρώσος δημοσιογράφος Yuri Alexandrovich Bezmenov (επίσης γνωστός ως Thomas Schuman 1939 – 1993) σε μία διάλεξή του στο Los Angeles, οι υπονομευτές δεν θα έρθουν με μία ταμπέλα στο πρόσωπό τους που να λέει ότι είμαι υπονομευτής, υπονομευτής κατ αρχάς είναι ο απλός καθημερινός άνθρωπος μιας ξένης χώρας ο οποίος με τον δικό του μοναδικό τρόπο θα σου πεί ότι αυτό που έχεις, σε επίπεδο πολιτισμού, σε επίπεδο εκπαίδευσης, σε επίπεδο κοινωνικής δομής, σε επίπεδο θρησκεία, απλά δεν είναι διεθνώς αποδεκτό.

Θα σε κάνει να νιώθεις ότι η δική σου ύπαρξη, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για σένα, είναι έξω από τα διεθνή πρότυπα, θα σου περάσει με τον καιρό, διαβρώνοντας κατ’ αρχάς τους νέους, ότι η δική του παιδεία και κουλτούρα είναι καλύτερη από την δική σου, και με τα χρόνια θα σε κάνει να το πιστέψεις.

Θα σου δώσει την αίσθηση ότι το ρούχο που εσύ έραψες για τον εαυτό σου με τόση προσοχή δεν είναι καλό και ότι το δικό του, που δεν έχει καμία σχέση με εσένα είναι το καλύτερο του κόσμου, μιάς και έτσι θα ντύνεται από εδώ και πέρα όλος ο κόσμος.

Μέρα με την ημέρα, χρόνο με τον χρόνο, θα σε κάνει να ξυλώσεις όλα εκείνα τα ιερά και όσια που κρατούσαν την υπόστασή σου, προς χάριν της νέας τάξης πραγμάτων στην οποία όλος ο κόσμος υποχρεούται να υποκύψει.

Έξη, μας λέει, ότι είναι τα σημεία στα οποία εστιάζουν οι υπονομευτές, ας δούμε λοιπόν το πρώτο από αυτά.

ΠΑΙΔΕΙΑ.

Πριν από πολλά χρόνια 40 ή 50 η χώρα μας είχε ένα πολύ καλό δίκτυο σχολείων και γίνονταν μεγάλες προσπάθειες για να επανδρωθούν αυτά τα σχολεία με το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό.

Την ίδια εποχή είχαμε τους Δήμους και τις κοινότητες, εργαλεία με τα οποία ο πολίτης εκφραζόταν και ζητούσε τα αναγκαία για την ανάπτυξη του. Από την εποχή του Ανδρέα βλέπουμε τα χρήματα της Ευρώπης να μην περνάνε στην ανάπτυξη της υποδομής των πιο πάνω θεσμών αλλά να διατίθενται στην ανάπτυξη κομματικών δραστηριοτήτων όπως οι κομματικοί στρατοί. Επίσης είδαμε ότι τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων να υφαρπάζονται από το κράτος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και διαρκώς αυτά να μένουν κενά χρημάτων, μαζί με ένα σύνολο χαρτιών χωρίς αξία (ομόλογα ανανεούμενα). 

Αποτέλεσμα όλης αυτής της κακής διαχείρισης ήταν με τα χρόνια το ταμείο της χώρας να είναι πάντα άδειο και να υπάρχει πάντα η ανάγκη δανείων, δανείων υψηλότοκων που όταν ερχόταν η ώρα να πληρωθούν έβαζαν «χέρι» στα μετρητά των ασφαλιστικών ταμείων.

Η εκάστοτε κρατική διοίκηση έκρινε σκόπιμο, για λόγους οικονομίας, να καταργήσει τα σχολεία και να τα συμπτύξει. Αναγκάζοντας τους μαθητές αλλά και τις οικογένειές τους να μετακομίζουν από τα χωριά τους στα κέντρα.

Εδώ θέλω να κάνετε μία αναδρομή στην πρώτη ανάρτηση «ένας από τους στόχους που δεν καταφέραμε ακόμα να πραγματοποιήσουμε είναι η διάλυση των χωριατών».

Τώρα λοιπόν και με αυτό το σχέδιο, που ο τίτλος του διαφέρει από τον σκοπό του, αρχίζουν να επιτυγχάνουν και αυτό τον σκοπό τους. Βέβαια πάντα με την αμέριστη βοήθεια των ντόπιων προδοτών – υπονομευτών.

Ο Ελληνικός λαός μη μπορώντας να διαβλέψει την εφαρμογή της θεωρίας του Κινέζου φιλόσοφου Sun Tzu, αποδέχεται αδιάφορα την εφαρμογή του προγράμματος «Καποδίστριας», μένοντας εκστατικός και αδιάφορος με το αποτέλεσμα, αφού κανείς δεν τον ενημέρωσε για τις αληθινές αιτίες για τις οποίες αυτό εφαρμόζεται.

Η καταστροφή στην παιδία μας συνεχίζεται με την (προς τα χείρω) αλλαγή των βιβλίων και την εν γένει διαφοροποίηση της Ελληνικής παιδείας με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αποσόβηση της αληθινής Ελληνικής ιστορίας και της αντικατάστασης της με άλλες ιστορίες ψεύδους και καταβαράθρωσης των ιδανικών της χώρας μας.

Ταυτόχρονα ασκείται και μία ανοίκεια επίθεση στην θρησκεία μας, με την υποτίμηση της αξίας της αλλά και με την επίσημη εισαγωγή ξένων θρησκειών (υπό το πνεύμα της διεθνοποίησης της Ελλάδος), με τον διαχωρισμό της από την κοινωνική και πολιτική ζωή, και με την επιβολή της απόσυρσης του σταυρού από την σημαία μας (πρώιμα στάδια).

Η εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτης» έρχεται να ολοκληρώσει την συστηματική υπονόμευση των ιδανικών αυτής της χώρας, συρρικνώνοντας ακόμα περισσότερο τις υποδομές της Ελλάδας, βάζοντας μέσα σ’ αυτό τις εκκλησίες, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα τεχνικά ιδρύματα και άλλες υπηρεσίες της χώρας μας οι οποίες με τον καιρό θα αναγκάσουν τον κόσμο της επαρχίας να πλησιάσει στα κέντρα.

Μα γιατί, θα μου πείτε, είναι κακό να έρχεται ο κόσμος στα κέντρα? Η απάντηση είναι απλή, επειδή αυτό είναι ένα μέρος του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης και επειδή με αυτό τον τρόπο έχουν την δυνατότητα του άμεσου ελέγχου των συνειδήσεων, έτσι ώστε να αποδεχτούν με μεγαλύτερη ευκολία τις θέσεις και τις απόψεις της νέας τάξης πραγμάτων.

Σήμερα διαβάζουμε (Δημήτρης Καζάκης), ότι η παρούσα διοίκηση της χώρας μας, έχει υπογράψει ειδικό σύμφωνο με Αμερικανική εταιρία μισθοφορικού στρατού για την εφαρμογή των προγραμμάτων τους στην χώρα μας, αν δεν το καταλάβατε καλά, η ασφάλεια πλέον της Ελλάδας θα ανατεθεί στα χέρια και στις διαθέσεις εταιρίας μισθοφορικού στρατού με το όνομα Blackwater.

Επίσης ενημερωνόμαστε από το ηλεκτρονικό ενημερωτικό μέσο «e-nikos.gr» ότι τίθεται σε εφαρμογή ειδικό πρόγραμμα μείωσης της αστυνομίας από 55.000 σε 30.000 και των στρατεύσιμων επίσης, καθώς και μείωση των εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές.

Έτσι λοιπόν τις αμέσως επόμενες ημέρες έχουν να δούνε τα μάτια μας πολλά πράγματα να γίνονται σε βάρος της πατρίδας μας, και εμείς απαθείς όπως πάντα θα τα δεχόμαστε…

Συνεχίζεται……………….   

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Μέρος δεύτερο

        Συνεχίζουμε τη σειρά άρθρων  ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ με το δεύτερο μέρος από ως τώρα πέντε του Λευτέρη Γκινή.

       Είναι σημαντικό να ολοκληρώσουμε σχετικά σύντομα αυτή τη σειρά άρθρων καθώς νέα και πολύ σημαντικά άρθρα του κ Γκινή αναφέρονται στα προηγούμενα, και όπως είναι φυσικό θα πάρουν σειρά.

       Να θυμίσουμε ότι μπορείτε να διαβάσετε το  ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ μέρος πρώτο εδώ και όλα τα άρθρα του κ Λευτέρη Γκινή που αναρτήθηκαν στο blog μου, αλλά και αυτά που θα ακολουθήσουν κάνοντας κλικ στο τέλος κάθε ανάρτησης στην ετικέτα με το όνομά του.

       Διαβάστε τώρα για τον ακήρυχτο πόλεμο που μαίνεται για δεκαετίες εις βάρος της χώρας και του λαού μας, στην ανάρτηση που ακολουθεί. Γιατί τίποτα ΔΕΝ είναι τυχαίο!

Μάκης Αρμενιάκος

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος δεύτερο

Του

Λευτέρη Γκίνη

ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Μέρος δεύτερο

Στην προηγούμενη αναφορά μας είδαμε τον απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο μία ελάχιστη παγκόσμια η Elite, αυτή των τραπεζιτών, αντιμετωπίζει την παγκόσμια κοινωνία και τα έθνη.

Μια από τις πιο διαδεδομένες απορίες, που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα είναι: «Μα γιατί κάνουν όλα αυτά», ενώ θα έπρεπε να αναρωτιούνται: «Με ποιόν τρόπο τα κάνουν όλα αυτά».

Αν όμως κατανοήσουμε τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται και ενώσουμε τα κομμάτια του πάζλ, τότε όλα γίνονται ξεκάθαρα.

Yuri Alexandrovich Bezmenov (επίσης γνωστός ως Thomas Schuman 1939 – 1993).

Ήταν δημοσιογράφος και πρώην πληροφοριοδότης της KGB ο οποίος αποστάτησε στον Καναδά.

Τον Bezmenov τον θυμόμαστε καλύτερα από τις αντικομουνιστικές διαλέξεις του την δεκαετία του 1980.

Υπάρχουν αρκετά για τον Bezmenov, αλλά επειδή δεν είναι της παρούσης, περιορίζομαι να κάνω μία απλή παρουσίαση.

Σε μία από αυτές τις διαλέξεις του, μας λέει ξεκάθαρα ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα τα οποία θα πρέπει να μείνουν καλά χαραγμένα στην μνήμη μας.

Ο πρώτος που ανέπτυξε θεωρία αλλά και την τακτική της υπονόμευσης ήταν ένας Κινέζος φιλόσοφος, σύμβουλος σε αυτοκρατορικά δικαστήρια, στην αυτοκρατορική αυλή της Κίνας, το όνομα του κυρίου αυτού ήταν Sun Tzu ο οποίος έζησε το 230πχ. Και είπε (μετά από μακρύ διαλογισμό):

<<Πώς να εγκαθιδρύσεις δικές σου κρατικές πολιτικές, σε εχθρικά κράτη>>.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου με ένα πολεμοχαρή τρόπο, είναι το πιο αντιπαραγωγικό, και βάρβαρο και αναποτελεσματικό, η πάλη δηλαδή σε ένα πεδίο μάχης (εδώ ελπίζω κατανοούμε ότι ο πόλεμος είναι φυσική συνέχεια της προσπάθειας εφαρμογής κρατικών πολιτικών).

Αν θέλεις να εγκαθιδρύσεις επιτυχώς τις κρατικές σου πολιτικές, το να αρχίζεις να παλεύεις είναι ο πιο ηλίθιος τρόπος για να πετύχεις τον σκοπό σου.

Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να μην χρειαστεί να παλέψεις καθόλου, αλλά να υπονομεύσεις οτιδήποτε έχει ηθική ή κοινωνική αξία στην χώρα του εχθρού σου, (χώρα στόχο) μέχρι τού σημείου που, η αντίληψη της πραγματικότητας του εχθρού σου να έχει διαστρεβλωθεί σε τέτοιο επίπεδο να μην σε αντιλαμβάνεται καν σαν εχθρό.

Να τον κάνει να πιστεύει πως το δικό σου σύστημα, οι δικές σου φιλοδοξίες, και οι δικές σου αντιλήψεις για την ζωή, ο δικός σου πολιτισμός, φαίνονται για τον εχθρό σου σαν η εναλλακτική λύση για όλα του τα προβλήματα (τα οποία εσύ έντεχνα έβαλες στα κοινωνικά του θεμέλια), αν όχι επιθυμητές τουλάχιστον εφικτές.

«Καλύτερα μπατίρης παρά νεκρός». Αυτός είναι ο υπέρτατος στόχος της υπονόμευσης.

Με αυτό μπορείς να νικήσεις τον εχθρό σου δίχως να πέσει ούτε μία σφαίρα.

Αυτή είναι ακριβώς η υπονόμευση, και απαρτίζεται από τέσσερις περιόδους:

1)     «Υπονόμευση».Το πρώτο στάδιο είναι αυτό της υπονόμευσης, είναι η διαδικασία της  «αποθάρρυνσης», το λέει και η λέξη «κατάπτωση του ηθικού», χρειάζεται από 15 έως 20 χρόνια για να αποθαρρύνεις μία κοινωνία, αλλά γιατί 15 με 20 χρόνια? Αυτό είναι το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για να επιμορφώσεις μία γενιά, μαθητών ή παιδιών, μια περίοδο ενός ανθρώπου που είναι αφιερωμένη στο διάβασμα και την διάπλαση του κόσμου του, της ιδεολογίας του, και της προσωπικότητάς του.

Τι περιέχει?

Επηρεασμό με διάφορες μεθόδους όπως, διείσδυση, προπαγάνδα, άμεσες επαφές κτλ σε διάφορα στάδια όπου η κοινή γνώμη δημιουργείται και διαμορφώνεται, παρατηρώντας μία κοινωνία βλέπουμε ότι υπάρχουν πολλές τάσεις (ομάδες) μέσα της οι οποίες πηγαίνουν σε διάφορες και αντίθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις από τις βασικές και ηθικές αξίες. Παραδείγματος χάριν, αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, κλέφτες, βιαστές, ιδεαλιστές, ακραίοι, ομοφυλόφιλοι κ.λ.π. Αυτές λοιπόν τις τάσεις πρέπει για να τις εκμεταλλευθούν να τις καπιταλίσουν, να τις κάνουν δηλαδή να βλέπουν όλες σε έναν κοινό δρόμο χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, αυτός είναι ο κύριος στόχος του υπονομευτή.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα ας πάρουμε το παράδειγμα της Ιαπωνικής πάλης Judo, όταν έχω απέναντί μου έναν σωματώδη αντίπαλο τον οποίο δεν μπορώ να αντιμετωπίσω «ευθέως», θα ήταν μεγάλη μου βλακεία να σταθώ μπροστά στο χέρι του που κατευθύνεται σ’ εμένα και να αντισταθώ. Τι κάνω λοιπόν; Παραμερίζω και αφήνω το χέρι του αντιπάλου να κατευθυνθεί εκεί που θέλει, επενεργώντας πλέον στην πορεία του αλλάζοντάς του κατεύθυνση προς την θέση η οποία με βολεύει καλύτερα. Έτσι λοιπόν και με τις κοινωνικές τάσεις της χώρας – στόχο τις αφήνω να πάνε όπου θέλουν επενεργώντας πλέον στην πορεία τους κατευθύνοντάς αυτές στην περιοχή που εγώ ελέγχω, έτσι λοιπόν και υπό αυτή την έννοια επενεργούμε:

1)     Στην θρησκεία

2)     Στην εκπαίδευση

3)     Στην κοινωνική ζωή

4)     Στην δομή εξουσίας

5)     Στις εργασιακές σχέσεις

6)     Στον νόμο και την τάξη

Αυτές είναι οι περιοχές εφαρμογής της υπονόμευσης.

Μείνετε μαζί μας, στην επόμενη ανάρτηση θα εξετάσουμε μία – μία τις πιο πάνω περιπτώσεις.

Συνεχίζεται……… 

Διαβάστε περισσότερα...

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHSCHILD

Του
Λευτέρη Γκίνη

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHSCHILD

 Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε κάποια πολύ σοβαρά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την σημερινή μας κατάσταση.

Επίσης και για να έχουμε την δυνατότητα να αντιδρούμε σωστά εναντίον των ανθρώπων οι οποίοι ελέγχουν τις τύχες μας.

Αυτή η οικογένεια με την οποία θα ασχοληθούμε έχει παίξει (και παίζει) καταλυτικό ρόλο στις τύχες του κόσμου αλλά και στις δικές μας.

Ο πρόσφατα εκλεγμένος υπουργός των οικονομικών Alexander Hamilton…

Λίγα λόγια για τον κύριο:

Alexander Hamilton γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1755 ή 1757 (άγνωστο ακριβώς πότε) στο νησί Nevis στις Αγγλικές Δυτικές Ινδίες. Μεγάλωσε σαν μπάσταρδος, ξεκίνησε να εργάζεται από τα 11 χρόνια του σαν βοηθός γραφείου στην εταιρία λογιστών St. Croix, υπηρέτησε σαν λοχίας στον πόλεμο κατά των Άγγλων. Το 1777 έγινε γενικός βοηθός του George Washington. Το 1788 έπεισε τους Νεοϋορκέζους να επικυρώσουν το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τότε υπηρέτησε σαν ο πρώτος υπουργός των οικονομικών από το 1789 έως το 1795. πέθανε σε μία μονομαχία που εξελίχτηκε με τον Aaron Burr  τις 12 Ιουλίου του 1804 στην πόλη της Νέας Υόρκης.

… οπότε λοιπόν αναφερόμαστε στο έτος 1777 στην Αμερική, κατά την θητεία του έκανε μία πρόταση νόμου στο κογκρέσο για την δημιουργίας μιάς ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας, συμπτωματικά ήταν αυτή η χρονιά κατά την οποία ο Amschel Rothschild έκανε την πιο κάτω δήλωση από την ναυαρχίδα του στην Frankfurt:

«Αφήστε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα του κράτους και δεν ενδιαφέρομαι για το ποιος φτιάχνει τους νόμους»

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ROTHSCHILD

Βρισκόμαστε στην Frankfurt της Γερμανίας στο έτος 1743, πενήντα χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών της τράπεζας της Αγγλίας, ένας χρυσοχόος με το όνομα Amschel Moses Bauer άνοιξε ένα ανταλλακτήριο νομισμάτων μαζί με ένα λογιστικό γραφείο και τοποθέτησε σαν σήμα της επιχείρησης πάνω από την είσοδο των γραφείων έναν Ρωμαϊκό αετό πάνω σε μία κόκκινη ασπίδα, το κατάστημα έγινε γνωστό ως «η εταιρία της κόκκινης ασπίδας» Ρόθτσιλντ (Rothschild) στην Γερμανική γλώσσα.

Όταν ο γιός του Mayer Amschel Bauer κληρονόμησε την επιχείρηση αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του από Bauer σε Rothschild, o Mayer Rothschild ήταν αυτός που ανακάλυψε ότι το να δανείζει χρήματα σε κυβερνήσεις και Βασιλιάδες ήταν περισσότερο επικερδές από το να δανείζει σε ιδιώτες.

Διότι όχι μόνον ήταν μεγαλύτερο το ποσό του δανείου αλλά ήταν και εξασφαλισμένο από την είσπραξη των φόρων των πολιτών.

Ο Mayer έκανε πέντε γιούς τους οποίους εκπαίδευσε σαν τεχνίτες της δημιουργίας χρήματος αλλά και επιδέξιας διαχείρισής του, τους έστειλε δε στις μεγαλύτερες πρωτεύουσες της Ευρώπης για να ανοίξουν υποκαταστήματα της οικογενειακής τραπεζικής επιχείρησης.

Ο πρώτος του γιός έμεινε στην Frankfurt της Γερμανίας για την διαχείριση της μητρικής τράπεζας, ο δεύτερος γιός του Solomon στάλθηκε στην Βιέννη, ο τρίτος γιός του (και ο ποιο έξυπνος) Nathan στάλθηκε στο Λονδίνο το έτος 1798 σε ηλικία (21) είκοσι ενός ετών. Εκατό χρόνια μετά την ίδρυση της τράπεζας της Αγγλίας.

Ο τέταρτος γιός του Karl στάλθηκε στην Νάπολη, και ο πέμπτος γιός του Jacob και αργότερα James στάλθηκε στο Παρίσι.

Το 1785 ο Mayer Bauer μετέφερε την οικογένειά του σε ένα μεγαλύτερο σπίτι, ένα πεντα΄0οροφο σπίτι που μοιραζόταν με την οικογένεια Schiff. Αυτό το σπίτι έγινε γνωστό σαν το σπίτι της πράσινης ασπίδας.

Οι Rothschild και οι Schiff έμελλε να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία αλλά και ολόκληρου του κόσμου όπως και αυτής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Οι Rothschild ξεκίνησαν την συνεργασία τους με τους Ευρωπαίους στο Wilhelmhole το παλάτι ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Γερμανίας, στην πραγματικότητα ήταν ο πρίγκιπας William του Hesse-Cassel, αυτός ήταν ο πλουσιότερος μονάρχης της Ευρώπης.

Στην αρχή οι Rothschild βοηθούσαν τον μονάρχη να κερδοσκοπεί με πολύτιμα νομίσματα, όταν όμως ο Ναπολέων έστειλε στην εξορία τον πρίγκιπα William αυτός έστειλε (ένα τεράστιο για την εποχή ποσόν) 550.000 λίρες Αγγλίας (το οποίο αντιστοιχεί σήμερα σε πολλά δις ευρώ) στον Nathan Rothschild με εντολή να αγοραστούν Βρετανικά κυβερνητικά ομόλογα (consols), αλλά ο Rothschild χρησιμοποίησε τα χρήματα για τους δικούς του σκοπούς.

Με τον Ναπολέοντα να λυμαίνεται την Ευρώπη οι πιθανότητες για προσοδοφόρες πολεμικές επενδύσεις ήταν σχεδόν απεριόριστες.

Ο William Επέστρεψε στο παλάτι του στο Wilhelmhole λίγο πριν την μάχη του Waterloo το 1815, κάλεσε τους Rothschild από τους οποίους απαίτησε την επιστροφή των χρημάτων του, οι Rothschild τα επέστρεψαν έντοκα με επιτόκιο 8% που θα ήταν η απόδοσή τους αν είχαν επενδυθεί σε ομόλογα του Βρετανικού δημοσίου, αλλά οι Rothschild κράτησαν όλο το επιπλέον κέρδος που είχαν αποκτήσει από την επένδυση των χρημάτων στον πόλεμο του Ναπολέοντα χρησιμοποιώντας τα χρήματα του William.

Αργότερα, περιαυτολογώντας ο Nathan Rothschild, έλεγε ότι στα δεκαεπτά χρόνια που βρισκόταν στην Αγγλία είχε αυξήσει το αρχικό του κεφάλαιο των 20.000 λιρών, που είχε από τον πατέρα του, κατά δύο και μισή χιλιάδες φορές.

Συνεργαζόμενες οι οικογενειακές τράπεζες Rothschild σύντομα γνώρισαν απίστευτη άνθηση, στα μέσα του 19 αιώνα κυριαρχούσαν σε ολόκληρη την Ευρώπη, και φυσικά ήταν η πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο.

Ήσαν αυτοί που χρηματοδότησαν τον Cecil Rhodes παρέχοντάς του την δυνατότητα να δημιουργήσει ένα μονοπώλιο διαμαντιών της Νότιας Αφρικής, στην Αμερική μεταξύ άλλων χρηματοδότησαν τους σιδηρόδρομους Hermans, τους σιδηρόδρομους Van Der Bilt, και τους Carnegie στην βιομηχανία χάλυβα στην πραγματικότητα στον WW I ο J.P.Morgan θεωρούνταν ως ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική, αλλά μετά τον θάνατό του αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένας απλός αξιωματικός στην υπηρεσία των Rothschild, αφού όταν άνοιξε η διαθήκη του αποκαλύφθηκε ότι του άνηκε μόλις το 19% των εταιριών J.P.Morgan.

Το 1850 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Jacob Rothschild (ο διάδοχος του οίκου) είχε ατομική περιουσία 600.000.000 γαλλικών φράγκων, δηλαδή 150.000.000 περισσότερα από ότι κατείχαν όλοι οι άλλοι τραπεζίτες μαζί, ο Jacob έφτιαξε την έπαυλη Ferrietes τριάντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού.

Ο Wilhelm I όταν την αντίκρισε αναφώνησε «Οι Βασιλείς δεν μπορούν να αντέξουν τέτοιο κόστος. Μόνον σε έναν Rothschild μπορεί να ανήκει».

Ένας άλλος Γάλλος το έθεσε με αυτό τον τρόπο «Υπάρχει μόνον μία δύναμη στην Ευρώπη και αυτή είναι οι Rothschild».

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ότι η κυριαρχία των Rothschild στον κόσμο έχει αλλάξει.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ WATERLOO ΤΟ 1815        

Αλλά ας κάνουμε τώρα μία επιστροφή στον Ναπολέοντα, θα δούμε ότι αν και μέχρι τώρα δεν ακούστηκε το όνομά του να μετέχει της οικογένειας των Rothschild, θα δούμε με ποιόν τρόπο τους έκανε πλουσιότερους από ότι ήσαν.

Κανένα άλλο τέχνασμα στην ιστορία δεν μπορεί να περιγράψει την εφευρετικότητα και πανουργία των Rothschild στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν την κυριαρχία του Βρετανικού χρηματιστηρίου μετά την μάχη του Waterloo.

Το έτος 1815, ένα χρόνο μετά το τέλος του πολέμου του 1812 στην Αμερική, ο Ναπολέων απέδρασε από την εξορία του και επέστρεψε στο Παρίσι, Γαλλικά στρατεύματα εστάλησαν για την σύλληψή του αλλά με κάποιον τρόπο (ατομικό προσόν του Ναπολέοντα) οι στρατιώτες συγκεντρώθηκαν και συσπειρώθηκαν γύρο από τον αρχηγό τους και τον ανακύρηξαν σαν Αυτοκράτορα για άλλη μία φορά.

Τον Μάρτιο του 1815 ο Ναπολέων εξόπλισε ένα στράτευμα το οποίο ο Δούκας του Wellington νίκησε ενενήντα μέρες αργότερα στο Waterloo, μερικοί συγγραφείς που ήσαν κοντά στον Ναπολέοντα ισχυρίζονται ότι δανείστηκε 5 εκατομμύρια λίρες από την τράπεζα της Αγγλίας για να επανεξοπλιστεί, αλλά εμφανίζεται το παράδοξο ότι αυτά τα χρήματα ήρθαν από την τράπεζα Ouvard banking house στο Παρίσι, δεν ήταν λοιπόν ασυνήθιστο από τότε και μετά μία τράπεζα να χρηματοδοτεί και τις δύο πλευρές ενός πολέμου.

Γιατί όμως μία κεντρική τράπεζα να χρηματοδοτεί και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές σε έναν πόλεμο?

Επειδή ο πόλεμος είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός παραγωγός χρεών από όλα. Ένα έθνος θα δανειστεί οποιοδήποτε ποσό για να νικήσει, και ο τελικός χαμένος θα δανειστεί αρκετά για να κρατήσει την ελπίδα της νίκης, και ο τελικός νικητής όσα χρειάζεται για να νικήσει.

Εξ άλλου τέτοια δάνεια συνήθως στηρίζονται σε φοβερούς όρους στην εγγύηση του νικητή, ότι ο ηττημένος θα αναλάβει την πληρωμή των χρεών του.

Σήμερα το Waterloo βρίσκεται μέσα στο Βέλγιο να μας θυμίζει κυριολεκτικά και μεταφορικά την ήττα του Ναπολέοντα η οποία ήρθε αφού πρώτα έχασαν την ζωή τους χιλιάδες Άγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες εκείνη την ημέρα του καλοκαιριού του 1815.

Εκείνη την ημέρα 74.000 Γάλλοι συγκρούστηκαν με 67.000 Άγγλους και άλλα Ευρωπαϊκά έθνη, η έκβαση της μάχη ήταν αβέβαιη και αν ο Ναπολέων είχε επιτεθεί μερικές ώρες νωρίτερα θα είχε κατακτήσει την νίκη.

Όμως ανεξάρτητα ποιος κέρδισε ή έχασε, πίσω στο Λονδίνο, ο Nathan Rothschild σχεδίαζε πώς να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο της Βρετανικής χρηματιστηριακής αγοράς και πιθανότατα της τράπεζας της Αγγλίας.

Ο Rothschild τοποθέτησε έναν έμπιστο του πράκτορα με το όνομα Rothworth στην Βόρεια πλευρά του πεδίου της μάχης, κοντά στην θάλασσα της Μάγχης.

Όταν οριστικοποιήθηκε το αποτέλεσμα ο Rothworth αναχώρησε για την Αγγλία και μετέφερε τα νέα 24 ώρες νωρίτερα από τον αγγελιαφόρο του Wellington.

Ο Rothschild πήγε στο χρηματιστήριο και κατέλαβε την συνηθισμένη θέση του μπροστά από την αρχαία κολώνα, όλα τα μάτια ήταν στραμμένα επάνω του, οι Rothschild είχαν ένα θρυλικό δίκτυο επικοινωνιών.

Αν ο Wellington είχε ηττηθεί και ο Ναπολέων ήταν ξανά ο κυρίαρχος της Ευρώπης, η οικονομική κατάσταση της Αγγλίας θα ήταν σε «μαύρα χάλια», ο Rothschild έδειχνε μελαγχολικός στεκόταν ακίνητος και κατσούφης, τότε ξαφνικά άρχισε να πουλά, άλλοι νευρικοί επενδυτές είδαν ότι αυτός πουλάει και αυτό σήμαινε μόνον ένα πράγμα. Ο Ναπολέων ήταν ο νικητής και ο Wellington ήταν ηττημένος οπότε και η χρηματαγορά κατρακύλησε όταν όλοι άρχισαν να πωλούν τα consols (ομόλογα) της βρετανικής κυβέρνησης αλλά και όποιες άλλες μετοχές υπήρχαν, οπότε οι τιμές έπεφταν κάθετα και σύντομα.

Αλλά τότε ο Rothschild αγόραζε κρυφά μέσω πρακτόρων του ότι πουλιόταν.

Μύθοι? Θρύλοι? Θα μου πείτε, εκατό χρόνια μετά η New York Times δημοσίευσε μία ιστορία η οποία αναφερόταν στον εγγονό του Nathan Rothschild ο οποίος είχε προσπαθήσει να εξασφαλίσει μία δικαστική απόφαση απαγόρευσης ενός βιβλίου γι αυτή την ιστορία με το χρηματιστήριο, η οικογένεια ισχυρίστηκε όταν η ιστορία ήταν αναληθής και λιβελογράφημα, αλλά το δικαστήριο αρνήθηκε το αίτημα των Rothschild καταδικάζοντάς την στην πληρωμή όλων των δικαστικών εξόδων.

Το ποιο ενδιαφέρον σημείο αυτής της ιστορίας είναι ότι μερικοί συγγραφείς που υποστηρίζουν ότι μία ημέρα μετά την μάχη και μέσα σε λίγες ώρες ο Nathan Rothschild εξουσίαζε όχι μόνον την χρηματιστηριακή αγορά αλλά και την κεντρική τράπεζα της Αγγλίας επίσης.

Αν όντως η οικογένεια Rothschild απέκτησε τον έλεγχο της τράπεζας της Αγγλίας, της πρώτης ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας σε ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό κράτος και το πλουσιότερο για την εποχή του, ένα είναι σίγουρο.

Στα μέσα του 19 αιώνα οι Rothschild ήταν η πλουσιότερη οικογένεια στον τότε γνωστό κόσμο, κυριάρχησαν στην χρηματιστηριακή αγορά της νέας κυβέρνησης και άνοιξαν και άλλα τραπεζικά υποκαταστήματα και βιομηχανίες. Στην πραγματικότητα το υπόλοιπο του 19 αιώνα είναι γνωστό σαν «η εποχή των Rothschild».

Παρά τον υπερβολικό πλούτο η οικογένεια καλλιέργησε μία ατμόσφαιρα ανωνυμίας και αφάνειας, αν και η οικογένεια ελέγχει χιλιάδες τράπεζες, βιομηχανίες, εμπορικές, μεταλλευτικές και τουριστικές επιχειρήσεις μόνον μία χούφτα μάλη της φέρουν το όνομα Rothschild.

Περί το τέλος του 19^ου αιώνος ένας ειδικός υπολόγισε ότι η οικογένεια είχε υπό τον έλεγχό της τον μισό πλούτο του πλανήτη.

Ανεξάρτητα με την έκταση της τεράστιας περιουσίας τους είναι λογικό να υποθέσουμε ότι το ποσοστό συμμετοχής τους στον παγκόσμιο πλούτο έχει αυξηθεί από τότε, αλλά με την αλλαγή του αιώνα οι Rothschild έχουν προσεκτικά καλλιεργήσει την αντίληψη  ότι η δύναμή τους φθίνει, έστω κι αν ο οικονομικός τους πλούτος αυξάνεται.

Διαβάστε περισσότερα...