Τι τονίζει ο Πλάτωνας στην "Πολιτεία" ,ο Αριστοτέλης στα "Πολιτικά" ,και ο Σωκράτης στη συνάφεια Ευδαιμονία- Ηθική-Πολιτική;

       Από τον Πλάτωνα, Αριστοτέλη και Σωκράτη στον Σόϊμπλε, Όλι Ρεν και Μέρκελ και αντί ηθική, αρετή και παιδεία στα σπρέντ, τα cds και τους δείκτες του χρηματιστηρίου!

       Θεωρεί κανείς την πορεία τυχαία; ή μήπως ελπίζει κανείς σε καλυτέρευση, χωρίς Ιστορικές μνήμες, αγώνες  και θυσίες;

Μάκης Αρμενιάκος

πηγή:anti-ntp

Τι τονίζει ο Πλάτωνας στην "Πολιτεία" ,ο Αριστοτέλης στα "Πολιτικά" ,και ο Σωκράτης στη συνάφεια Ευδαιμονία- Ηθική-Πολιτική;
Γράφει η Ελένη Παπουτσή
Εκπαιδευτικός-Πολιτισμολόγος
Στην πλατωνική Πολιτεία παρουσιάζεται μια στενή σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη ψυχολογία και στη διαμόρφωση του κράτους. Οι χαρακτηριστικές ιδιότητες των τάξεων αντανακλούν τις ψυχολογικές ιδιότητες των 3 μερών της ψυχής του κάθε ατόμου.

Η κοινωνία με την ιδεατή δικαιοσύνη κατά Πλάτωνα, απαρτίζεται από 3 τάξεις. Τους παραγωγούς, τους φύλακες, και τους....

κυβερνήτες. Τοποθετούνται δηλαδή οι πολίτες σε τάξεις ανάλογα με το ποιό μέρος της ψυχής τους είναι το κυρίαρχο. Η καταγωγή και το φύλο τους δεν παίζουν ρόλο. Ακόμα και δούλοι μπορουν να γίνουν κυβερνήτες, και τα παιδιά των κυβερνητών μπορούν να γίνουν παραγωγοί ή φύλακες. Το μόνο μέσο ταξινόμησης είναι η παιδεία μέσω της εκπαίδευσης, που είναι ευθύνη του κράτους. Όταν τα άτομα εχουν προβλήματα στην εκπαίδευση, αποχωρούν, και γίνονται μέλη της παραγωγικής τάξης, και αργότερα φύλακες. Οσοι συνεχίζουν γίνονται φιλόσοφοι, και αποτελούν την τάξη των κυβερνητών. Ιδανική λειτουργία σημαίνει ότι κάθε τάξη εχει τη δική της αρετή. Η αρετή της παραγωγικής είναι η σωφροσύνη, των φυλάκων η ανδρεία, ενώ των κυβερνητών η σοφία.Οταν αυτές εναρμονίζονται επικρατεί η δικαιοσύνη. Η γενική αρετή της πολιτείας εξαρτάται από την αρετή των κυβερνητών Η δομή της πολιτείας αντανακλά τη ψυχολογική δομή των ατόμων. Ετσι υπάρχει δομική ομοιότητα μεταξύ της αρετής της πολιτείας και εκείνης των πολιτών.


Κατά Αριστοτέλη η Πόλη δεν αποτελεί μια μορφή συνύπαρξης που στόχο έχει απλώς, την επιβίωση των ανθρώπων, αλλά εκείνη τη μορφή οργανωμένης και τελεολογικά προσανατολισμένης συνύπαρξης που εξασφαλίζει το Ευ ζην, δηλαδή την ηθική τελείωση του ανθρώπου.


Αρα η γνωστή σε ολους αριστοτελική πρόταση «ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ζώο πολιτικό»θα πρέπει να κατανοηθεί και στην ηθική της διάσταση. Η Ηθική τελείωση του ανθρώπου πραγματώνεται ουσιαστικά στο εσωτερικό μιας πολιτικής κοινότητας. Ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί να ταυτιστούν οι ένοιες «αγαθός ανήρ» και «σπουδαίος πολίτης» δεδομένης της σχετικότητας των πολιτευμάτων. Αυτό δεν αναιρεί ωστόσο, ότι η τέλεια πόλη θα είναι εκείνη όπου οι παραπάνω ένοιες θα μπορέσουν να ταυτιστούν χωρίς τον κίνδυνο ασυμβατότητας. Συνεπάγεται ότι η τέλεια πόλη μπορεί να υπάρξει ,όταν οι αρχές της πολιτικής συνύπαρξης υπόκεινται σε εκείνες της ηθικής.


Με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να νοηθεί και ο ρόλος της παιδείας, η οποία ορίζεται ως ηθική παιδεία, Δεν είναι τυχαίο ότι τα πολιτικά του Αριστοτέλη ολοκληρώνονται με μια πραγματεία περί παιδείας.


Στην απολογία του ο Σωκράτης λέει ότι το κύριο στοιχείο της φιλοσοφικής του πράξης, εξαρτάται από την κατάσταση των συμπολιτων του. Η Ευδαιμονία με την αρχαία έννοια έχει να κάνει αποκλειστικά με την αρετή , και ο Σωκράτης αποδεικύει ότι η ευδαιμονία και η αρετή είναι θέματα άμεσα συνδεδεμένα με την ποιότητα της πολιτικής, και της ιδιωτικής ζωής των πολιτών. .Κατά τον Σωκράτη η πλήρης γνώση της αρετής είναι απαραίτητη, για την καλή πρακτική ζωή του καθενός ιδιωτικά, και πολιτικά. 


Η σκέψη και η εφαρμογή αυτής της ζωής,θα καταλήξει μέσα από την γνώση και αυτό ακριβώς με την ηθική είναι που θα μας κάνει ευδαίμονες ή όπως θα λεγαμε σήμερα ευτυχείς. Το γεγονός είναι, ότι δεν υπήρχε μια έννοια της ευδαιμονίας κοινή για την εποχή και διαδεδομένη στο τότε κοινό, την οποία να υιοθετούν συγχρόνως, και οι τότε φιλόσοφοι.


Οι αρχαίοι φιλόσοφοι ενδιαφέρονταν για τα προβλήματα τα οποία σήμερα θεωρούμε ηθικής φύσεως, αλλά τα συζητούν στο γενικότερο πλαίσιο της ευδαιμονίας. Παράλληλα, τροποποιούν την έννοια της ευδαιμονίας αρκετά, ώστε να είναι κατά τη γνώμη τους αδύνατον για οποιονδήποτε να ευδαιμονήσει, χωρίς ηθική.Για τον Σωκράτη και τους αρχαίους φιλοσόφους δηλαδή, υπάρχει συνάφεια, και συνύφανση στις έννοιες ευδαιμονία, ηθική, πολιτική. 


Ελένη Παπουτσή


Εκπαιδευτικός-Πολιτισμολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Αποκωδικοποίηση συγκυβέρνησης χωρίς τον Αριστοφάνη

      Η ταύτιση απόψεων του πανεπιστημιακού Roberto D’Alimonte με κάποιο από τα 24 (για άλλους 25) πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, και η αναφορές από τον Αριστοτέλη εώς την G30 δίνουν το έναυσμα περί πολιτικής και Δημοκρατίας  προβληματισμό.
       Ακόμα και αν δεν συμφωνείται με την πρώτη παράγραφο αυτής της ανάρτησης (τι εμπόδισε μέχρι τώρα την αυθόρμητη παρέμβαση του λαού που υποτίθεται καπελώνουν τα κόμματα της αριστεράς;) πιστεύω πως είναι μια ανάρτηση που αξίζει να διαβάσετε.

Μάκης Αρμενιάκος

πηγή:berlin-athen.eu

Αποκωδικοποίηση συγκυβέρνησης χωρίς τον Αριστοφάνη

Στην συγκυβέρνηση σωτηρίας συμμετέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ενώ τα αριστερά εξαρτήματα του πολιτικού συστήματος ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, έμειναν έξω, προκειμένου να καπελωθεί ο λαός και να απορροφήσουν ως βαλβίδες ασφαλείας την λαϊκή δυσαρέσκεια

Μεγεθύνατε

του Νίκου Γεωργαντζά

Είναι συναρπαστικό να παρακολουθούμε στην εποχή μας την εν εξελίξει ‘Τιτανομαχία’ μεταξύ των αρχών της των Αθηναίων αυθεντικής δημοκρατίας (http://contogeorgis.blogspot.com/) και εκείνων του νέου ‘ελευθεριακού φασισμού’, που η ‘Ομάδα των Τριάντα’ φαίνεται να προωθεί (G30: www.group30.org). Αν το τελευταίο αυτό επιχείρημα φαίνεται λίγο ισχυρό, τότε ας δούμε μερικά ιστορικά παραδείγματα, γιά να βάλουμε λίγο νωπό κρέας γύρω από τα κατεστραμμένα οστά του απαίσιου σκελετού της νεωτερικότητάς μας, που υποτυπωδώς υποβαστάζει την κοινωνικοπολιτική προβληματική μας κατάσταση.

Η προβληματική μας τούτη ξεκινά από τα ‘Πολιτικά’ του Αριστοτέλους, το πρώτο μεγάλο έργο κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι: εάν ο πλούτος είναι εξαιρετικά συγκεντρωμένος και δεν υπάρχει ισότητα ψήφου, δηλαδή, ισοκρατία, τότε η φτωχή πλειοψηφία θα χρησιμοποιήσει την δύναμη της ψήφου γιά την αναδιανομή του πλούτου, ως μία δηλαδή ‘αγροτική μεταρρύθμιση’ στη νεωτερικότητα, και τούτο θα ήταν άδικο. Η λύση του Αριστοτέλους στο πρόβλημα τούτο ήταν να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την ανισότητα του πλούτου, με ‘κοινωνικο-δημοκρατικά’ μέτρα εκσυγχρονισμού (π.χ., Σόλων), και στη συνέχεια να ενεργοποιήσουμε την δημοκρατία ώστε τούτη να ανθίσει.

Σην Συντακτική Συνέλευση των ΗΠΑ το 1787, ο James Madison [1], μία πλέον σημαντική προσωπικότητα στην πνευματική και πολιτική ιστορία της νεωτερικότητας, και ο κύριος σχεδιαστής του Συντάγματος των ΗΠΑ, έθεσε το ίδιο κλασικό πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας του Αριστοτέλους. Ο Madison όμως συνιστά ακριβώς το αντίθετο: να μειώσουμε την δημοκρατία και να διατηρήσουμε την ανισότητα.

Έτσι, η πολιτική εξουσία ή δύναμη, ο Madison αξιώνει, πρέπει να επιφυλάσσεται γιά αυτό που αποκάλεσε τον ‘πλούτο για το έθνος’, ένα σύνολο ικανών ανδρών (οι γυναίκες δεν ψήφιζαν τότε), οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι είναι ευθύνη της κάθε κυβέρνησης να προστατεύει την μειονότητα των κατόχων του πλούτου εις βάρος της πλειοψηφίας. Το υπόλοιπο του λαού πρέπει να είμαστε κατά κάποιο τρόπο στο περιθώριο, κατακερματισμένοι με διάφορους τρόπους...

Πιό κοντά στην εποχή μας, στην Β. Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία της Τριμερούς Επιτροπής, ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι έχουν περισσότερες ανησυχίες σχετικά με την ‘υπέρβαση της δημοκρατίας’ στη δεκαετία του 1960, έτσι ώστε να παροτρύνουν περισσότερη ‘μετριοπάθεια στη δημοκρατία’, η οποία μπορεί να υλοποιηθεί με τη συνεργασία ενός σχετικά μικρού αριθμού δικηγόρων και τραπεζιτών της Wall Street. Γιά να αντιστραφεί δε η ‘υπέρβαση της δημοκρατίας’, κρίνουν αναγκαίο να ξεπεραστούν οι ανεπάρκειες των οργανισμών που είναι αρμόδιοι γιά την κατήχηση των νέων, όπως, για παράδειγμα, οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, τα οποία δεν διδάσκουν τα ‘σωστά’ δόγματα στους νέους ανθρώπους.

Ως εκ τούτου, επιτρέπουν πάρα πολλές αναχωρήσεις από την κομματοκρατική ορθοδοξία και την υπακοή μας σε αυτήν. Και αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος που κρύβεται πίσω από την όλη προβληματική της ‘υπέρβασης της δημοκρατίας’, κάθε φορά που οι άνθρωποι ενός λαού προσπαθούν να εισέλθουν στην πολιτική αρένα, όπου φυσικά δεν ανήκουν (sic!).

Καθώς η δύναμη των G30 εξαναγκάζει δύο πρώην πρωθυπουργούς, τον Γιώργο Παπανδρέου στην Ελλάδα και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, να εγκαταλείψουν το πολιτικό παλκοσένικο, όχι γιά κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιά να ηρεμήσουν οι ‘αγορές’, στις δύο ήδη φοβησμένες από τον αγώνα πρωτεύουσες [Αθήνα και τη Ρώμη], δεν είναι καθόλου πρόβλημα το γεγονός ότι ούτε ο Λουκάς Παπαδήμος ούτε ο Mario Monti δεν είναι άμεσα υπόλογοι στον λαό. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που τους κάλεσαν αμφοτέρους τους τραπεζίτες να εμπλακούν πολιτικά.

Η ΕΕ προσπαθεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στις δύο αυτές χώρες με βαθειές περικοπές, αυξήσεις φόρων και αιχμηρές και επώδυνες αναδιαρθρώσεις της οικονομίας. Οι δύο τεχνοκράτες έχουν αξιοποιηθεί γιά να οδηγήσουν τους πολιτικούς, επειδή η πολιτική τάξη δεν θέλει να αντιμετωπίσει το εκλογικό σώμα μετά από αυτό που οι αγορές προστάζουν πως πρέπει να γίνει. “Η δημοκρατία έχει πολύ σοβαρούς περιορισμούς”, λέει ο Roberto D’Alimonte, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο LUISS της Ρώμης. “Έχει την ικανότητα να σκοτώνει τον εαυτό της, να αυτοκαταστρέφεται. [Φέρνοντας μια τεχνοκρατική κυβέρνηση] δεν είναι καλό ή κακό. Είναι αναγκαίο” [2].

Είναι επίσης συναρπαστικό να παρακολουθούμε το πως αντιδρά ο ελληνικό μας κόσμος. Άσχετα με το αν είμαστε ολιγαρχικοί ή δημοκράτες, Χριστιανοί ή Αρχαιοϊδεολάτρες, λίγο-πολύ όλες και όλοι μας φαίνεται πως αντιδρούμε το ίδιο σπασμωδικά, εγκιβωτισμένοι μέσα στις ίδιες μεταβλήτές και παραμέτρους του νυν σαθρού πολιτικού συστήματος της στυγνά δυναστικής κομματοκρατίας.

Ούτε η ευθυγράμμιση πλανητών δεν μπορεί να αγγίξει τέτεια τελειότητα στην συζυγία: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση από την μία και ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ ως βαλβίδες εκτόνωσης από την άλλη. Και σαν να μη μας έφτανε όλη αυτή η αρμονική ισορροπία μέσα στο σχέδιο διάσωσης του σαθρού πολιτικού συστήματος τούτου, έχουμε και καινούρια κόμματα που φυτρώνουν σχεδόν καθημερινά σαν τα μανιτάρια.

Μήπως τα λέω πολύ δύσκολα και περίπλοκα; Πάντως μόνος μου δεν είμαι:

“Στην συγκυβέρνηση σωτηρίας του σάπιου πολιτικού συστήματος συμμετέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ενώ τα αριστερά εξαρτήματα του πολιτικού συστήματος ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, έμειναν έξω από την συγκυβέρνηση, προκειμένου να καπελωθεί ο λαός και να απορροφήσουν ως βαλβίδες ασφαλείας την λαϊκή δυσαρέσκεια, για να αποτραπεί έτσι το ενδεχόμενο δημιουργίας αυθόρμητης γνήσιας λαϊκής αντιπολίτευσης που θα διέλυε το πολιτικό σύστημα” [http://hassapis-peter.blogspot.com/2011/11/blog-post_3057.html].

Νίκος Γεωργαντζάς

georgantzas@fordham.edu

  

[1] J. Madison, The Debates in the Federal Convention of 1787, Henry D. Gilpin and the Library of Congress, Washington, DC, 1840.

[2] S. Faris, Regime change in Europe: do Greece and Italy amount to a bankers’ coup?, TIME World (11 Nov. 2011), available online (15 Nov. 2011): http://www.time.com/time/world/article/0,8599,2099350,00.html.

---

Rubrik: Forum/Φόρουμ

21.11.11

 von Νίκος Γεωργαντζάς

<- Zurück zu: Home

Διαβάστε περισσότερα...

Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΑΡΙΑ

πηγή:elzoni.grΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΑΡΙΑ

Μαρία Τσόγκα
23/08/2011

Η ιδέα του έργου γεννήθηκε από τη γειτνίαση του μουσείου με τον αρχαιολογικό χώρο των ερειπίων του Λυκείου του Αριστοτέλη, μιας από τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές σχολές της αρχαιότητας.

Σε μία περιστρεφόμενη κατασκευή μεγάλων διαστάσεων στον χώρο του Project Room βρίσκονται κρεμασμένες λευκές θήκες ενδυμάτων, πάνω στις οποίες εγγράφονται λέξεις και προβάλλονται αποσπάσματα από τα «Μεταφυσικά», τα «Ηθικά Νικομάχεια», το «Περί Ψυχής» και την «Ποιητική» του Αριστοτέλη.

Και η καλλιτέχνις αναφέρει χαρακτηριστικά:«Περπάτημα  ως  μέθοδος  σκέψης. Να συνδυάσω σκέψεις και κίνηση (περπάτημα). ΛΕΞΕΙΣ / ΟΡΟΙ / ΚΕΙΜΕΝΟ που συνδέονται με τον Αριστοτέλη είναι παρόντα. Αναρωτιέμαι περιπλανώμενη».


Η Μάαρια Βρικκάλα γεννήθηκε το 1954 στο Ελσίνκι. Σπούδασε κεραμικό σχέδιο στο Πανεπιστήμιο Βιομηχανικών Τεχνών στο Ελσίνκι από το 1973 ως το 1977, καθώς και στο Πειραματικό Εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών στην Αιξ-εν-Προβένς στη Γαλλία από το 1981 ως το 1982.


Έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις σε μουσεία και φεστιβάλ στη Φινλανδία. Το έργο της αναγνωρίστηκε στο διεθνή χώρο μέσα από μεγάλες εικαστικές διοργανώσεις μεταξύ των οποίων η Μπιενάλε της Βενετίας (1995, 2001 επιμέλεια: Harald Szeemann, 2007 Περίπτερο της Φιλανδίας, επιμέλεια: René Block), η Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης (1995 επιμέλεια: René Block, 1997 επιμέλεια: Rosa Martinez) και η Τριεννάλε της Γιοκοχάμα (2005).


Το ελληνικό κοινό γνώρισε για πρώτη φορά το έργο της στη μεγάλη έκθεση του ΕΜΣΤ Σύνοψις 2 – Θεολογίες το 2002.  Ζει και εργάζεται στη Φιλανδία. 

Επιμέλεια: Άννα Καφέτση


Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

Κτίριο Ωδείου Αθηνών: Βασ. Γεωργίου Β’ 17 -19 & Ρηγίλλης, Αθήνα (είσοδος επί της οδού Ρηγίλλης)

Τηλ: +302109242111, http://www.emst.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Αριστοτέλης ανακάλυψε τη Βιολογία 2.300 χρόνια πριν τον Δαρβίνο!

πηγή:olympia.gr

Ο Αριστοτέλης ανακάλυψε τη Βιολογία 2.300 χρόνια πριν τον Δαρβίνο!

Posted by olympiada στο Ιανουαρίου 30, 2011

Ο Αριστοτέλης – εκτός από μεγάλος φιλόσοφος- ήταν και ο ιδρυτής της επιστήμης της Βιολογίας, υποστηρίζει ο Armand Marie Leroi , καθηγητής της Εξελικτικής Βιολογίας του πανεπιστημίου Imperial College του Λονδίνου.

Όπως αναλύει σε άρθρο του που δημοσιεύεται στους κυριακάτικους "Times", "στην ερώτηση "ποιος είναι ο μεγαλύτερος βιολόγος της ιστορίας;", οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι είναι ο Δαρβίνος. Κι όμως τον τίτλο του μεγαλύτερου επιστήμονα της Βιολογίας, ίσως και ολόκληρης της επιστήμης, τον αξίζει ο Αριστοτέλης, αφού δεν έφερε απλώς μια επιστημονική επανάσταση στην βιολογία, αλλά την δημιούργησε".

Ο Armand Marie Leroi, αφού ολοκλήρωσε μία πολυετή έρευνα για τον Δαρβίνο (1809- 1882 μ.Χ), ανακάλυψε ότι η μελέτη της Βιολογίας θα ήταν ελλειπής αν δεν συνοδευόταν από αντίστοιχη έρευνα για τον αρχαίο Έλληνα φιλοσοφο. Ετσι πρότεινε στο BBC να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον Αριστοτέλη (384- 322 π.Χ.).

Το "άγνωστο" έργο του Αριστοτέλη

Ο dr Armand Leroi, βίωσε μία "αποκάλυψη", όπως την αποκαλεί ο ίδιος, όταν το 2000 βρισκόταν για διακοπές στην Αθήνα και αποφάσισε να ταξιδέψει και στη Λέσβο. Πριν ξεκινήσιε, αναζήτησε στο τμήμα Κλασσικών Συγγραφέων ενός βιβλιοπωλείου στο Μοναστηράκι, βιβλία για το νησί.

Εκεί ανακάλυψε το βιβλίο του Αριστοτέλη "Περί τα Ζώα Ιστορίαι", σε αγγλική μετάφραση, από το βιολόγο D’ Arcy Thompson, το οποίο περιέχει μία εξαιρετική έρευνα πάνω στη βιολογία των ζώων, που ο μεγάλος φιλόσοφος διεξήγαγε στη Λέσβο. Στο βιβλίο ο Αριστοτέλης αναφέρει την περιοχή της Αρχαίας Πύρρας, που βρίσκεται στον κόλπο της Καλλονής, και περιγράφει τα πάνω από 150 είδη ψαριών και ζώων που μελέτησε σε αυτόν!

"Ο Αριστοτέλης ταξίδεψε στη Λέσβο, πιθανώς για να συναντηθεί με το φίλο του Θεόφραστο. Φτάνοντας στο νησί, άλλαξε το αντικείμενό του και από φιλόσοφος έγινε βιολόγος, ιδρύοντας έτσι, μαζί με το βοτανολόγο Θεόφραστο, την επιστήμη της Βιολογίας. Η Αρχαία Πύρρα υπήρξε για τον Αριστοτέλη ό,τι τα νησιά Γκαλάπαγκος για το Δαρβίνο.", εξηγεί ο καθηγητής.

"Η λιμνοθάλασσα του Αριστοτέλη" ( Βλέπε φωτογραφία )

Συγκλονισμένος από την "αποκάλυψη", ο δε Leroi, μόλις επέστρεψε στο Λονδίνο πρότεινε στο ΒΒC να χρηματοδοτήσει την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για τον Αριστοτέλη και την προσφορά του στη Βιολογία. Ετσι προέκυψε "Η Λιμνοθάλασσα του Αριστοτέλη"!

Το έργο του χαρακτηρίστηκε "δυσνόητο", αφού όπως ο ίδιος εξηγεί "ναι, είναι δυσνόητο, γιατί ο ίδιος ο Αριστοτέλης ήταν πάντοτε δυσνόητος. Ομως είναι ένα όμορφο ντοκιμαντέρ! Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό αφού ασχολείται με την Ελλάδα, με τα ζώα, με την επιστήμη, και τέλος με την προσπάθεια ενός ανθρώπου να κατανοήσει την απέραντη ποικιλία και ομορφιά του φυσικού κόσμου, 2.300 χρόνια πριν".

Η μελέτη του Αριστοτέλη στην Λέσβο

"Το 345 πΧ ο Αριστοτέλης πήγε για πρώτη φορά στο νησί της Λέσβου σε ηλικία 39 ετών. Εκεί συχνά επισκεπτόταν συχνά τον κόλπο της Καλλονής και μελετούσε οτιδήποτε ζούσε σε αυτούς, τα ψάρια, τα σαλιγκάρια, τα οστρακόδερμα, τα χταπόδια, τα δελφίνια. Ενδιαφερόταν επίσης για τα πουλιά, τα ερπετά και τα έντομα που ζούσαν στις πλαγιές του νησιού.

Τα παρατηρούσε, τα κατηγοριοποιούσε, εξέταζε την ανατομία τους. Η μελέτη του δεν εξηγούσε μόνο τον τρόπο δράσης των ζώων, αλλά και το γιατί δρούσαν έτσι. Τα γραπτά του συμπεριλάμβαναν βιβλίο αναλυτικής ανατομίας, ένα άλλο για την φυσιολογία, ένα για κίνηση των ζώων, άλλα και για την αναπαραγωγική διαδικασία, ένα για τον θάνατό τους και μια διατριβή για την ψυχή.

Ο Αριστοτέλης, ήταν εκείνος που άνοιξε ένα αυγό κότας, παρατήρησε την καρδιά από το κοτοπουλάκι που χτυπούσε και έγραψε ακόμη ένα βιβλίο. Έκανε τους ζωντανούς οργανισμούς το κέντρο του κόσμου και της σκέψης του, και οτιδήποτε σκέφτηκε όρισε την επιστήμη της βιολογίας για τα επόμενα 2.000 χρόνια".

ΠΗΓΗ pyles.tv

Διαβάστε περισσότερα...