Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Το video από την Συνάντηση Τσαμπούνας του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών στις 22/06/2013 στο Πάτελο


Το video από την Συνάντηση Τσαμπούνας του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών στις 22/06/2013 στο Πάτελο
Σε μια λιτή εκδήλωση, η δεύτερη κατά σειρά του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε παραδοσιακά μουσικά σχήματα με τσαμπούνα.
Ο Μανόλης Μπαλασκάς – λαούτο, τραγούδι, ο Μανόλης Λεντάκης -   λύρα, τραγούδι  και ο Γιάννης Τσαμπανάκης – τσαμπούνα, τραγούδι ήρθαν από τον Όλυμπο της Καρπάθου να παίξουν για αυτήν την εκδήλωση, καλεσμένοι της οργανωτικής επιτροπής του Φεστιβάλ.
Από την Λέρο το παρόν έδωσαν οι, Σταύρος Ήσυχος – τσαμπούνα, τραγούδι, Νικήτας Νταλλαρής – λαούτο, τραγούδι και  ο νεαρός και πολλά υποσχόμενος, με συνεχή εξέλιξη τα τελευταία χρόνια σε λαούτο αλλά και μπουζούκι, δεξιοτέχνης Γιώργος Δράκος που έπαιξε λαούτο.
Είναι κρίμα και παράξενο που σε μια τέτοια παραδοσιακή εκδήλωση με Δωρεάν είσοδο και σε ένα «ζεστό» χώρο (πλατεία στο Πάτελο), που τα προηγούμενα χρόνια είχε τεράστια προσέλευση κόσμου στο γλέντι της Άρτεμις, να μην
γεμίζει η πλατεία!
Το Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών μπορεί, και πρέπει, με την βοήθεια όλων μας, να γίνει σημαντικός παράγοντας της ζωής των κατοίκων και των επισκεπτών του νησιού μας τους καλοκαιρινούς μήνες, συμβάλλοντας στην αναβάθμιση των πολιτιστικών εκδηλώσεων, αφού σε αυτό εντάσσονται οι μέχρι σήμερα πολιτιστικοί φορείς (Άρτεμις – ΘΟΛ) που είναι και οι φορείς υλοποίησης του, και ο εμπνευστής του Τάκης Φραγκούς, και που μπορεί να συμβάλει τόσο στην διαφήμιση του νησιού, όσο και το ίδιο το φεστιβάλ ως κίνητρο προσέλευσης επισκεπτών.
Την εκδήλωση παρουσίασε η Ρούλα Χατζηκωνσταντίνου – Νταλλαρή (Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και Χοροδιδάσκαλος του Συλλόγου ΆΡΤΕΜΙΣ.
Στη σύντομη ομιλία του ως εμπνευστής του Φεστιβάλ ο Τάκης Φραγκούς, μεταξύ άλλων, χαριτολογώντας εξέφρασε παράπονα για την ελλιπή στήριξη του Δήμου.

  • η κακή ποιότητα στην εικόνα του video οφείλεται στον στοιχειώδη εξοπλισμό μου (video camera) που δεν μπόρεσε να καλύψει τον κακό φωτισμό. Πολλοί προβολείς φώτιζαν όλη την πλατεία αλλά κανείς δεν έπεφτε προς το σημείο της ορχήστρας!
  • Από ορισμένα σημεία της πλατείας φαινόταν πάνω από τα σπίτια φωταγωγημένο το κάστρο, κάτω από την πανσέληνο. Η ομορφιά της φύσης απλόχερα δοσμένη σε αυτό το νησί, που οφείλομε να την κάνουμε γνωστή, να την αξιοποιήσουμε και να την προστατεύουμε.
Μάκης Αρμενιάκος 
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Τρία ζήτω για την Ελληνική Τηλεδημοκρατία!

Σύμφωνα με ένα ευφυολόγημα εν είδη αστείου που λέγει «Δεν είμαι ρατσιστής εγώ αυτοί είναι μαύροι» ! (μακριά από μένα κάθε είδους ρατσισμός), χρησιμοποιεί την υπερβολή και την διαστρέβλωση των εννοιών για να ειρωνευτεί τις υπέρμετρα αντιρατσιστικές ευαισθησίες ορισμένων! Διότι ένα φυσικό χαρακτηριστικό που περιγράφει με λέξεις την πραγματικότητα ΔΕΝ μπορεί να είναι ρατσισμός! Τουτέστιν ο μαύρος είναι μαύρος ότι και αν πιστεύουμε! Απλά όσοι πιστεύουν εξ αυτού του αντικειμενικού γεγονότος ότι είναι κατώτεροι ή ανώτεροι ή άγριοι ή ότι χωράει ο νους του ανθρώπου, τότε είναι ρατσισμός, και όχι απλά επειδή αποκαλείς το μαύρο, μαύρο ή τον λευκό, λευκό και πάει λέγοντας…..  
Το πιο εξωφρενικό δε από όλα είναι να σε αποκαλούν ρατσιστή, γιατί κατηγορείς κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο για κάτι συγκεκριμένο, αν αυτός τυγχάνει να φέρει ένα κοινό χαρακτηριστικό, ή ανήκει σε μια ομάδα, που έχει υποστεί ρατσιστική επίθεση! Δηλαδή πχ να κατηγορήσεις ως απατεώνα ένα Εβραίο, που άμεσα θα δεχθείς ομαδικά πυρά για αντισημιτισμό!
Βέβαια το θέμα μου δεν είναι ο ρατσισμός αλλά οι κατηγορίες κάποιων αναγνωστών του blog εις βάρος μου, για σκληρούς χαρακτηρισμούς – ως εξύβριση, ιδεολογικά αντίπαλων μου!
Και εξηγούμε, καλά κάνω! Το έχω ξαναγράψει πως δεν είναι ο σκοπός να χαϊδεύω αυτιά και να πιάσω πελάτες! Πρώτα από όλα εκφράζομαι επώνυμα δημοσίως και δευτερευόντως θεωρώ ότι προσφέρω αφορμές για προβληματισμό και αν και εφόσον υπάρξει, για εποικοδομητικό αντίλογο.
Για να επιστρέψω λοιπόν στο «δεν είμαι ρατσιστής εγώ αυτοί είναι μαύροι» ε, δεν φταίω εγώ αυτοί είναι μαλάκες! Και δεν αναφέρομαι φυσικά σε θεωρητικές, ιδεολογικές ή άλλου τύπου, υποκειμενικές γνώμες και αντιλήψεις αλλά στους οπαδούς του success story του Σαμαρά!
Έλεος πια! Χωρίς κανένα απολύτως χειροπιαστό αποτέλεσμα και μετρήσιμο μέγεθος, με ένα ταξίδι στην Κίνα χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα και με ένα δυο αποκρατικοποιήσεις που ΔΕΝ έγιαναν (μικρή σημασία ουσιαστικά ακόμα κα αν γίνονταν), την ώρα που τα νοικοκυριά χτυπάνε κόκκινο και οι στόχοι οι εισπρακτικοί για την συνέχεια είναι πολύ μεγαλύτεροι, ε δεν το λες success story! Γιατί αν έχεις λίγο νιονιο, το ταμειακό πλεόνασμα του θριάμβου των πρώτων μηνών του έτους, οφείλεται στη στάση πληρωμών του Δημοσίου, αφού τα έσοδα ήταν κάτω του στόχου εμφανίζοντας μαύρη τρύπα, που δυστυχώς ΔΕΝ κλείνει με επικοινωνιακά τεχνάσματα και αισιόδοξες δηλώσεις αλλά με περισσότερους φόρους και χαράτσια και με αίμα!
Δεν πέρασε πολύς καιρός και το success story κόπηκε βιαίως στη μέση με τα όσα έγιναν στην ΕΡΤ, τον Κουβέλη και τη νέα κυβέρνηση!
Και τώρα πλέον πρώτη προτεραιότητα δια στόματος πρωθυπουργού είναι η αποφυγή νέων μέτρων !!!! καθώς τα τελευταία μέτρα ΔΕΝ ήταν τα τελευταία!
Ε αφού αν δεν το πω θα σκάσω και αφού εξαρχής το ήξερα το πίστευα και το έλεγα ότι δεν υπάρχει success story, εγώ φταίω που αυτοί είναι μαλάκες;!.
Τέλος πάντων για να καταλάβουμε που βρισκόμαστε σήμερα, έχουμε μια κυβέρνηση που την αποτελούν η ΝΔ που το ΠΑΣΟΚ είχε κατηγορήσει ότι μας ανάγκασε να μπούμε στο καταστροφικό μνημόνιο γιατί από το 2004 εως το 2009 κατέστρεψε την Ελλάδα αυξάνοντας το χρέος στα 320 δις ευρώ, και το ΠΑΣΟΚ που η ΝΔ κατηγόρησε ότι οι χειρισμοί τους, που θα πρέπει να διερευνηθούν για δόλο, από εξεταστική επιτροπή, μας έβαλαν στο καταστροφικό μνημόνιο!
Έτσι και οι δυο μαζί σήμερα υποστηρίζουν πως η πιστή εφαρμογή του προγράμματος, που το ΔΝΤ λέει ότι είναι λάθος!, είναι μονόδρομος και ότι και οι δυο μαζί ΘΑ πετύχουν την έξοδο από την κρίση!! αναγκασμένοι να πάρουν και νέα υφεσιακά μέτρα!!!
Και ερωτώ, αν υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό; εγώ φταίω που είναι μαλάκες;
Μάκης Αρμενιάκος
πηγή:oxafies.com

Τρία ζήτω για την Ελληνική Τηλεδημοκρατία!

Η "δημόσια" τηλεόραση βρίσκεται υπό δικαστική και πολιτική αμφισβήτηση, ακούμε. 

Εδώ που τα λέμε, έχει πεθάνει το νομικό πρόσωπο κι έχει κηδευτεί. Στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου στολίζουν την σορό, μέρες πολλές τώρα· ένας θάνατος κοινός και θλιβερός πολύ. Μια κηδεία, καθόλα αξιοπρεπής, παρόμοια με τις κηδείες των περισσότερων από τους ανθρώπους που στις μέρες μας πηδάνε από τις ταράτσες... Αξιοπρεπείς κηδείες! 

Τι κι αν κάποιοι επιμένουμε να τη λέμε 
ΥΕΝΕΔ –είναι που δεν ξεχνιόμαστε, όσο αντιδημοφιλείς κι αν καταντούμε, επειδή παρακολουθούσαμε τακτικά τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης και θυμόμαστε ακόμα... Αυτά, βέβαια, συνέβαιναν προτού αποφασίσει ο δισέγγονος της λογοτέχνισσας να κάνει το χαρακίρι που χρωστούσε στους προγόνους του, διαλύοντας σε μια νύχτα την κρατική τηλεόραση.
Τι κι αν έχει σημαντικό ρόλο ο, όποιος, δημόσιος φορέας στην ψηφιακή μετάβαση και στον καταμερισμό της πίτας των συχνοτήτων.

Τι κι αν σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές και τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ο ρόλος του φορέα της δημόσιας τηλεόρασης θα έπρεπε να είναι πρωταρχικός στον καταμερισμό των συχνοτήτων.

Ο καυγάς είναι για το πάπλωμα...

Σήμερα η δημόσια τηλεόραση δεν έχει νόμιμη εκπροσώπηση σ’ αυτή τη διαδικασία, λέει η αξιωματική αντιπολίτευση, στην ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή των Αχρησίμευτων.

Θα είχε δίκιο, καταθέτοντας αυτήν την ερώτηση η αξιωματική αντιπολίτευση αν, πράγματι, περίμενε κάποια ουσιαστική απάντηση κι αν βέβαια απευθυνόταν σε μια πραγματική Βουλή κι όχι σ' έναν μελοδραμάτιο θίασο...

Βέβαια, η απάντηση θα είναι -αν δεν έχει ήδη δοθεί ήδη η τυπική απάντηση- ότι το Δημόσιο εκπροσωπείται από το διάδοχο σχήμα, δηλαδή τον νέο, υπό ίδρυση, "ευέλικτο" φορέα. Επικεφαλής του φορέα, ο διορισμένος κι ακλόνητος Οικονομικός Διευθυντής της κυβέρνησης των Ολετήρων.

Εκπροσωπώντας ίσως λιγότερους από έναν στους τρεις Έλληνες, αυτή η κυβέρνηση των "μας κάνατε τα τρία, δύο", θα έπρεπε να έχει ήδη πέσει κι όχι να ανασχηματίζεται, όχι να της γίνονται ερωτήσεις, παρά την πρόδηλη βεβαιότητα ότι δε θα δοθούν απαντήσεις.

Επειδή δεν χωράνε απαντήσεις για τα καθημερινά αυξανόμενα νεκρόσημα.

Ούτε μπορούν να χωράνε απαντήσεις στο κλείσιμο νοσοκομείων, μόνο και μόνο επειδή αυτοί που –ανασχηματιζόμενοι- μας κυβερνούν, είναι άβουλοι, ανίκανοι ή απρόθυμοι να βάλουν μια τάξη.

Ούτε μπορούν να χωράνε απαντήσεις στο κλείσιμο σχολείων. Δεν είναι απάντηση αποδεκτή, προς μια κοινωνία που θέλει να συνεχίσει να υφίσταται, η αναγκαιότητα εξοικονόμησης πόρων σε βάρος της λειτουργίας σχολείων. Γιατί? Μόνο και μόνο για να πληρωθούν οι τόκοι ενός ύποπτου χρέους.

Αυτή η βάρβαρη κυβέρνηση, κι ας έχουμε τόσο σαθρή μνήμη, είναι η κυβέρνηση που το περσινό καλοκαίρι αμνήστευσε τη Siemens και χάρισε την Αγροτική Τράπεζα.

Αυτό το καλοκαίρι, ανασχηματισμένη, αλλά ίδια κι απαράλλαχτη στη σκοτεινή της λογική, καταστροφική κι ηθικά πτωχευμένη, ας μην έχει κανείς μας αμφιβολία, θα κάνει πολύ χειρότερα! 

Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, πρέπει να βγούμε στους δρόμους και παρά τον φόβο μας, να την τολμήσουμε την έκτρωση, να την ρίξουμε αυτήν την άθλια μπάσταρδη κυβέρνηση των πολιτικών παρασίτων.

Όχι να καταθέτουμε ερωτήσεις, νομιμοποιώντας την!

Μια έντιμη αντιπολίτευση θα καλούσε τους έντιμους βουλευτές, αν υπάρχουν τέτοιοι, ν' απέχουν από αυτόν τον θίασο των ηθικά ελάχιστων και των πολιτικά μοιραίων! 

Μια έντιμη αντιπολίτευση δεν θα ξόδευε χαρτί συντάσσοντας ερωτήσεις που δεν περιμένουν απαντήσεις, αφού απαντήσεις δεν υπάρχουν!

Μια έντιμη αντιπολίτευση δε θα έκανε ρητορικές ερωτήσεις αντί πινακίου κοινοβουλευτικού έργου. 

Μια έντιμη αντιπολίτευση θα καλούσε τους έντιμους πολίτες να ενωθούν με τους έντιμους βουλευτές, αν υπάρχουν –να σημειώσω ξανά την αμφιβολία μου- τέτοιοι βουλευτές, σε μια σιωπηρή διαμαρτυρία στην πλατεία Συντάγματος, σ' ένα οδυνηρό μνημόσυνο υπέρ ενός βιασμένου μέχρι θανάτου Συντάγματος κι ενός βιασμένου λαού. 

Κι όπως ονειρεύονται οι ονειροπόλοι κι οι ερωτευμένοι τα πεφταστέρια, ν' αφεθούμε κι εμείς οι πολίτες να ονειρευτούμε ένα νέο πολιτικό ήθος, μια νέα πολιτική νοημοσύνη.

Φευ! 

Ακούω με προσοχή τα επιχειρήματα που μηρυκάζετε εσείς οι συνεργοί του κοινοβουλευτικού αυτού κλέους της προστυχιάς σας. 

Κι αναρωτιέμαι, θλιβεροί μου κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι: αν μένατε έξω από αυτό το χαμαιτυπείο, στον προαύλιο χώρο της Βουλής, όχι πιο μακριά, αρνούμενοι να συμμετέχετε άλλο σ’ αυτό το άθλιο θέατρο του παραλόγου, τότε πόσο, τάχα, να άντεχε να στέκει στα πήλινα πόδια της η ανασχηματισμένη (sic) κυβέρνηση των Ολετήρων?
 http://my-pillow-book.blogspot.gr/2013/06/three-cheers.html
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Το video της συναυλίας «Τα τραγούδια της Ελληνικής Ανατολής» του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών


Το video από το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης της πρεμιέρας του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών στο Θεατράκι της Παναγιάς του Κάστρου, η συναυλία με τραγούδια της Ελληνικής Ανατολής.
Να υπενθυμίσουμε τα ονόματα των πολύ καλών μουσικών της συναυλίας και του ηχολήπτη για την υπέροχη δουλειά τους!
Πάνος Δημητρακόπουλος – κανονάκι
Μανούσος Κλαπάκης – κρουστά
Χάρης Λαμπράκης – νέι
Κατερίνα Παπαδοπούλου – τραγούδι
Χρήστος Τσιαμούλης – ούτι,  τραγούδι
Τάκης Φραγκούς – κοντραμπάσο
Στρατής Ψαραδέλης – λύρα πολίτικη
Ηχοληψία: Θανάσης Γκίκας
Μάκης Αρμενιάκος
Δείτε το video

Διαβάστε περισσότερα...

Ζωντανά από την ΕΡΤ ο αγώνας της Εθνικής Νέων U20 με το Μάλι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τουρκίας


Ζωντανά από την ΕΡΤ ο αγώνας της Εθνικής Νέων U20 με το Μάλι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τουρκίας
Από την ελεύθερη ΕΡΤ όπου εκπέμπει, αλλά και μέσω διαδικτύου θα μεταδοθεί ο αγώνας της Εθνικής μας με το Μάλι στις 21: σήμερα.
Η Εθνική μας με νίκη προκρίνεται στους 16 του παγκόσμιου πρωταθλήματος που διεξάγεται στην Τουρκία αφού στο

 πρώτο της αγώνα έκανε την έκπληξη και κέρδισε ένα από τα φαβορί του κυπέλου, την πανίσχυρη ομάδα του Μεξικού.
Όσοι διαθέτεται smart TV και σύνδεση στο INTERNET, συντονίστε την με το router και παρακολουθήστε τον αγώνα ζωντανά στην τηλεόρασή σας διαδικτυακά!!!
Την ΕΡΤ διαδικτυακά μπορείτε να παρακολουθήσετε και μέσα από το antilogoi κάνοντας κλικ στο σχετικό link.
Όλες αυτές τις μέρες που παρακολουθώ, η μετάδοση (παρά τη χαμηλή σύνδεση και την ταχύτητα της περιοχής μου) η ροή είναι απροβλημάτιστη για πολλές ώρες χωρίς κανένα κόλλημα!
Καλή τηλεθέαση και με τη νίκη!
Μάκης Αρμενιάκος
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

ΣΟΚ. Το πρώτο έκτακτο δελτίο της ΝΕΡΙΤ ! (Video)

πηγή:katagelia
ΣΟΚ. Το πρώτο έκτακτο δελτίο της ΝΕΡΙΤ !

ΣΟΚ. Το πρώτο έκτακτο δελτίο της ΝΕΡΙΤ !
Επειδή τα πράγματα πρέπει να τα βλέπεις και έτσι και αλλιώς!

ΜΑ smile
Δείτε το video 
Διαβάστε περισσότερα...

Παγκοσμιοποίηση και… Παγκοσμιοποίηση

Ένα Ε Κ Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο  άρθρο που είναι τιμή για κάθε blog να το φιλοξενεί!
Αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο που δεν είμαι και στα καλύτερά μου από πολλές πλευρές, ένα e-mail από τον αρθρογράφο της ανάρτησης που ακολουθεί, με γέμισε χαρά και ενθουσιασμό!
Τελικά εδώ και τρία και πλέον χρόνια που ασχολούμαι με αυτό το blog κάτι κάνω! Δεν μιλάω για τα στατιστικά (η επιθυμητή βέβαια ποσοτική ανταπόκριση της δουλειάς σου) αλλά για την χαρά της επικοινωνίας μου με ανθρώπους που ναι μεν δεν γνωρίζω, αλλά από την δουλειά τους (αρθρογραφία) δείχνει να είναι πολύ σημαντικοί! Και αυτή η επικοινωνία δεν θα ήταν δυνατή, αφού βάσιμα υποθέτω, ότι προήλθε μέσα από αυτό το blog !
Εκτός όμως από την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας μου, η αληθινή χαρά προέρχεται από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο άρθρο, σε ένα θέμα όπως αυτό της «παγκοσμιοποίησης», (που έχω ασχοληθεί σοβαρά διαβάζοντας δεκάδες βιβλία και χιλιάδες σελίδες και αναρτήσεις) μου πρόσφερε αρκετά νέα σημεία εστίασης και προβληματισμού, αφού ο Στέργιος Ζυγούρας κατορθώνει με πρωτόγνωρο για μένα τρόπο, να συνδέσει άριστα όλες τις παραμέτρους που αλληλεπιδρούν και επηρεάζονται από αυτό που με ασάφεια και ποικιλοτρόπως ερμηνεύοντας ονομάζουμε  παγκοσμιοποίηση!
Για μένα τον αμόρφωτο (μάλλον πρώην, ναυτικός) χρειάστηκε και δεύτερη ανάγνωση και σε ορισμένα σημεία και τρίτο  πέρασμα για να γίνει πλήρως κατανοητό, όμως οι περισσότεροι από εσάς δεν θα χρειαστεί να επιμείνουν αν και νομίζω ότι αυτό το άρθρο αξίζει της προσοχής σας ακόμα και αν χρειαζόταν δεκατέσσερις προσπάθειες.
Μια καλή λύση, κατά περίπτωση, για να φύγεις μπροστά, είναι να θεωρήσεις ως δεδομένα αυτά που πολλοί (γελοίοι και γραφικοί ; ) ακόμα προσπαθούν να πείσουν κάποιους άλλους! Αν προσπεράσεις το σημείο που έχεις βαλτώσει και πας μπροστά, ίσως τότε καταλάβεις,  και διαλυθούν οι λόγοι που σε κρατούσαν κολλημένο στάσιμο.
Ανεξάρτητα το πώς βλέπει κανείς την παγκοσμιοποίηση, είτε αφοριστικά συνωμοτικά, είτε ως επιβεβλημένη νομοτελειακά (απλώς συμβαίνει γιατί προκύπτει από την εξέλιξη πχ τεχνολογική, επικοινωνίες, μεταφορές κτλ)  είτε ποθούμενο ως λύση πχ οικονομική, πολιτική, κυβερνητική κτλ, είναι σίγουρο ότι πρέπει να διαβάσει αυτήν την ανάρτηση, αφού έχει πολλά να κερδίσει ακόμα και διαφωνώντας!
Μάκης Αρμενιάκος
πηγή:karavaki

Παγκοσμιοποίηση και… Παγκοσμιοποίηση

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή το αξιόλογο άρθρο του Γεράσιμου Γερολυμάτου “Η Τέχνη και ο Πολιτισμός υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης”. Ξεκίνησε ως σχόλιο επί του άρθρου, κατέληξε σε μια ευρύτερη τοποθέτηση, όχι όμως σε μια εκτενή ανάλυση του διάσημου όρου.
Ως προς την σχέση των πυλώνων της παγκοσμιοποίησης: Η πολιτική παγκοσμιοποίηση φαίνεται να έχει ως όχημα την πολιτισμική παγκοσμιοποίηση. Πολιτική ενοποίηση δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν εμπεδωθεί η αντίστοιχη πολιτισμική (σ’ αυτό φαίνεται ότι συμπίπτουμε). Είναι όμως ζήτημα προς διερεύνηση ποιος είναι ο στόχος της πολιτικής ενοποίησης, όταν η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, που γίνεται κάτω από έναν ιστό δηλωμένων αγαθών προθέσεων και μέσα σ’ ένα πλαίσιο δηλωμένης θεσμικής υπεροχής, μοιάζει στοιχείο πολιτισμικής ταυτότητας και όχι ενέργεια που προκύπτει μέσα από έναν μαθηματικό υπολογισμό. Μήπως τότε ανατρέπονται τελείως το όχημα και ο προορισμός;
descartes_mugΑς παρατηρήσουμε τις εγχώριες “αναγκαίες”, ριζοσπαστικές (όπως κι ο Στουρνάρας λέει εσχάτως) “μεταρρυθμίσεις” στην κοινωνική ζωή και στην παιδεία που αναδιατάσσουν την οικογένεια, την ιστορία, τη γλώσσα, το έθνος, το έθνος-κράτος και τον χριστιανισμό, ακόμα και αυτόν τον εθνικό χριστιανισμό (τον υποκείμενο στο κράτος) που επέβαλε και στην Ελλάδα ο διαφωτισμός. Τα στοιχεία αυτά τείνουν να θεωρούνται άσχετα και υποδεέστερα της οικονομίας, ιδιαίτερα όταν εκβιαστικά τίθεται ζήτημα επιβίωσης μέσω της ανεργίας ή της υγείας. Είναι όμως έτσι ή εκπαιδευθήκαμε να τα θεωρούμε έτσι; ή μήπως οργανωθήκαμε κατάλληλα ώστε να μπορούμε να εκβιαστούμε ως προς άλλες ζωτικές μας ανάγκες (διατροφή, στέγη…) και να δεχθούμε εύκολα τον δημιουργό του προβλήματος ως Σωτήρα; Στην σημερινή Ελλάδα, μια βασική δυσκολία συγκρότησης ενιαίας αντιστασιακής φωνής, (αν εξαιρέσουμε την παραπληροφόρηση και την τεχνητή διαίρεση την οποία θα δούμε πιο κάτω), είναι η επικράτηση του πολιτισμού της ατομικότητας, η έκπτωση και η απονέκρωση των στοιχείων της παραδοσιακής συλλογικότητας· όχι όμως στον βαθμό που να εξασφαλίζεται πλήρως η διατήρηση του δόγματος “δανείζομαι άρα υπάρχω”. Γι’ αυτό και βλέπουμε τις πιέσεις να εντείνονται· τελικός στόχος για όσους επιζήσουν δεν είναι η φτωχοποίηση. Όχημα και προορισμός, προσχήματα και πραγματικοί στόχοι, όλα συγχέονται. Έχουμε μπλεχτεί στο ότι από την μια “εξορθολογίζεται” η ΕΡΤ επειδή ήταν μνημονιακή πρόβλεψη, από την άλλη διαφωνούμε ως προς τον βαθμό απόλυτου και συγκριτικού βαθμού διαφθοράς των υπαλλήλων της. Από την μια φορολογούνται τα παιδιά, καταργούνται τα οικογενειακά και πολυτεκνικά επιδόματα, η αργία της Κυριακής, τα δώρα Χριστουγέννων-Πάσχα, από την άλλη νομίζουμε ότι αυτά γίνονται επειδή υπάρχει “οικονομική κρίση”. Από την μια ιδιωτικοποιούνται η ενέργεια και το νερό, από την άλλη συζητούμε αν αυτά θα φέρουν ανταγωνιστικότητα. Από την μια βρίσκουμε πετρέλαιο και αέριο αφού ήρθε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, από την άλλη ο πρωθυπουργός κάνει το θέμα των κοιτασμάτων “ευρωπαϊκό”. Από τη μια Κομισιόν και Γερμανία μας λένε πότε να κάνουμε εκλογές και τι να ψηφίζουμε, από την άλλη δημιουργείται Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (κι αλληλεγγύης).  Από την μια επανασυκοφαντούνται οι Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Καποδίστριας, από την άλλη διαφωνούμε στο αν οι ιστορικοί που το κάνουν είναι “προοδευτικοί” ή “συντηρητικοί” … κ.ο.κ.
EU Council President Van Rompuy, EU Commission President Barroso and EU Parliament Vice-President Surjan hold a joint news conference with religious leaders in BrusselsΩς προς την παγκοσμιοποίηση με την γενική, ουδέτερη σημασία, για την οποία ο Γ. Γερολυμάτος κάνει λόγο αρχικά, θα συμφωνήσω επίσης. Άλλωστε, πρέπει να αναρωτηθούμε: είναι τα έθνη που αντιστέκονται στον διεθνισμό; Είναι μια η παγκοσμιοποίηση;. Ή μήπως έχουμε να κάνουμε με δυο μορφές, όπου η δεύτερη υποσκάπτει την πρώτη, προκειμένου να επικρατήσει; Μήπως όλες αυτές οι ταραχώδεις διαδικασίες έχουν κεντρικό κορμό και παρακλάδια άσχετα κατ’ αρχήν με την ουσία, που έμμεσα προωθούν την ουσία; Η Ε.Ε., η Βρετανική Αυτοκρατορία είναι οι μοναδικές ιστορικές προσπάθειες για παγκόσμια επικράτηση; Ανατρέχοντας στην ιστορία διακρίνουμε την γνωστή μας παγκοσμιοποίηση και βλέπουμε πώς προωθεί εαυτόν έναντι της άλλης: αποδυναμώνει την οικονομία της και ταυτόχρονα διασπά την πολιτισμική της ενοποίηση προβάλλοντας τα διχαστικά μηνύματα, δημιουργώντας τα εθνικά κράτη. Στη συνέχεια, αφού προβάλλει τα δικά της πολιτικά ενοποιητικά μηνύματα, σπεύδει να διαλύσει τη συνοχή των κοινωνιών και τα εθνικά κράτη, προκειμένου να φτάσει στη δική της κυριαρχία (αυτήν που όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως ένα εφιαλτικό σχέδιο για όλη την ανθρωπότητα). Η ανατροπή αυτή: α) είναι μια καλυμμένη και αργή διαδικασία, άρα δύσκολα ανιχνεύσιμη, β) δεν αφορά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφού αυτή ουδέποτε επεδίωξε μια πνευματική επικράτηση. Όμως παρά την Αμερικανική κυριαρχία του τελευταίου αιώνα (συνέχεια και ανανέωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας), η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι καταφανώς ο παγίως διεκδικούμενος τίτλος της παγκοσμιοποίησης, με επιφανείς σταθμούς τον Μέγα Κωνσταντίνο, τον Μέγα Κάρολο, τον Όθωνα Α΄, τον Φίλιππο Β΄, τον Ιωσήφ Β΄, τον Ναπολέοντα, τον Μπίσμαρκ, τον Χίτλερ, τον Ρομπάι και ανάμεσα το εξωγήινο “Βυζάντιο”, το ορφανό 1821, κάποιους τσάρους, και κάτι περίεργες κινήσεις σε χρηματιστήρια και κεντρικές τράπεζες. Τελικό στάδιο πριν την επανένωση φαίνεται ότι είναι ο περαιτέρω πολιτικός κατακερματισμός των εθνών-κρατών που θα γίνει πάνω στην βάση των προσχεδιασμένων εκρήξεων και υποδαυλιζόμενων πολιτισμικών διαφοροποιήσεων (στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης των μειονοτήτων). Ο κατακερματισμός αυτός θα δημιουργήσει εκατέρωθεν επιθετικότητα και χάος, αφού ο οικονομικός μαρασμός όλων ή προεπιλεγμένων περιοχών είναι παιχνίδι για το διεθνές οικονομικό σύστημα. Τα ενδιαφέροντα σημεία είναι κάποιες καλά κρυμμένες αντιφάσεις: α) η αμυντική παγκοσμιοποίηση καταγγέλλεται από την επιθετική ως “εθνικισμός”, ενώ πηγή των εθνικισμών και της επιθετικότητας είναι η καταγγέλλουσα, β) αρκετοί υπερασπιστές των εθνικισμών (εξαιρούνται οι λαϊκιστές τραμπούκοι) στην πραγματικότητα υπερασπίζονται έναν άλλο διεθνισμό, δηλαδή την άλλη παγκοσμιοποίηση, στην οποία οι εθνότητες γίνονται σεβαστές και συνυπάρχουν, χωρίς να απαιτούνται ΟΗΕ, Συνθήκη της Λισαβόνας, Πρέσβεις καλής θελήσεως, Δουβλίνο ΙΙ, διαθρησκειακοί διάλογοι κλπ. Ειδικότερα στην Ελλάδα όπου το “εθνικό” ζήτημα εκκρεμεί επί δύο αιώνες, είναι κωμικό να εμφανίζονται ως διεθνιστές οι υποστηρικτές των εθνικών επαναστάσεων. Οι συγκεκριμένοι διεθνιστές προβάλλουν ως δικαιολογία την νεοτερική σημασία του έθνους (ότι είναι πολιτική και όχι πολιτισμική κοινότητα). Όμως, δεν χρειάζεται να πάμε στα λεγόμενα Βαλκάνια όπου το χριστιανικό ζήτημα υπήρξε η ρομφαία των Επαναστάσεων, είτε ως αιτία, είτε ως τεχνητό δημιούργημα για να φανεί η πραγματική έννοια του Έθνους. Ακόμα και στην Γαλλία, το (αμυντικό/επιθετικό) σύνθημα Allons enfants de la Patrie, παρασάγγας απείχε στη συνείδηση του μέσου Γάλλου από την διάσταση που προσπαθούσαν να επιβάλλουν οι Γιακωβίνοι. Από την άλλη πλευρά, είναι τραγικό να αρθρώνεται μια καταδίκη του ελληνικού εθνικισμού (είπαμε την εξαίρεση), όταν ο Ελληνικός πολιτισμός μέχρι την ίδρυση του κράτους ήταν οικουμενικός και όχι εθνικός, συνεπώς στην αναγκαστικά εθνική διάσταση διασώζονται και τα υπερεθνικά του στοιχεία.
Αν ισχύουν τα προηγούμενα, οδηγούμαστε σε ένα ακόμη συμπέρασμα. Η νεοτερική κοινοβουλευτική δημοκρατία υπήρξε το απαραίτητο στάδιο για την επιβολή της παγκοσμιοποίησης που σήμερα προωθείται, αφού: α) αποτελεί το καλύτερο άλλοθι (οκυρίαρχος λαός γαρ), β) αποτελεί και μια άριστη μέθοδο ελέγχου των κυβερνήσεων και απροσωποποίησης του παγκοσμιοποιητή που δρα δια της οικονομίας από το τραπεζικό-νομισματικό παρασκήνιο, γ) περιέχει το καλύτερο εργαλείο διχασμού των πολιτών και δ) ελέγχει το επίπεδο διαβίωσης και πληροφόρησης των πολιτών. Μια δήθεν δημοκρατία δεν ανατρέπεται εύκολα από ένα πόπολο βαυκαλιζόμενο, παραζαλισμένο και απληροφόρητο. Η αστικοποίηση αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα για τα προηγούμενα και μοχλός της ήταν η αστική τρυφηλότητα. Αστικές ανέσεις καιψευδοδημοκρατία ήταν το προϊόν 2 σε 1 που προβλήθηκε ως “ευρωπαϊκός πολιτισμός και δυτικό φως” τα τελευταία 250 χρόνια. Δεν θα έπρεπε με κάτι να είναι απασχολημένες και διαιρεμένες οι μάζες; Κομματισμός! εξίσου πλαστός με την κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπου η “αριστερά” είναι το άλλο πρόσωπο της “δεξιάς”. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ανύπαρκτοι οι αριστεροί, σημαίνει ότι ήταν ανύπαρκτη η αριστερά ως αυθόρμητο, μη καθοδηγούμενο αστικό κίνημα που έθετε την κοινωνική ισότητα ως πολιτισμικό ζητούμενο. Γιατί πολιτισμικό; Επειδή η κοινωνική ισότητα, η δικαιοσύνη, η ισονομία και τα συναφή είναι έννοιες πολιτισμικώς οριζόμενες, όχι νεοτερικά κοινωνικά συμβόλαια, νομικός πολιτισμός – πολιτισμός του υπερανθρώπου, μοιρασιές της πίτας, οικονομική φιλοσοφία και αναδιάταξη της εθνικής οικονομίας, όπου η “οικονομία” και κυρίως η “νομισματική πολιτική” αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος. Άρα, η πρόσκαιρη ευμάρεια, κυρίως όμως οι διαρκείς διαψεύσεις του δυτικού κράτους δικαίου ουδόλως είχαν να κάνουν με ανεπαρκείς δόσεις αριστερής πολιτικής, αλλά με την μεταβατική κατάσταση προς την παγκοσμιοποίηση του ανθρώπου-σκλάβου. Μέσα στο σκηνικό αυτό, το παρασκήνιο επέλεγε τους αρχηγούς των κομμάτων (πριν από μας για μας), εξέτρεπε τυχόν “λανθασμένες” πορείες, εκβίαζε (αν χρειαζότανε) τις πολιτικές ηγεσίες, αφού είχε φροντίσει, πριν τις χρίσει, να τις βουτήξει σε σκάνδαλα απ’ αυτά που δεν θα ανεχόταν η κοινή γνώμη. Με την σειρά της λοιπόν η εκάστοτε ηγεσία, προσποιούμενη την άμεμπτη, δρούσε εξωθεσμικά, προσπαθώντας κατά το δυνατόν να βουτήξει στην διαφθορά τους πολίτες. Με δυο λόγια, η ψευδοδημοκρατία δεν ήταν άλλο από μια “ανταποδοτική” δημοκρατία όπου η ανταπόδοση λειτουργούσε σε τέτοιο επίπεδο, που από τη μια να συγκρατεί τις τάσεις ανατροπής, (κατ’ εξαίρεση λειτουργούσαν και το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα του πολίτη) από την άλλη να δικαιολογεί σε περιόδους “κρίσης” τα ενοχικά αστικά σύνδρομα που εξέτρεφαν οι αναμεταδότες κυβερνοοχετοί, με άλλα λόγια, στην δική μας περίπτωση “τεμπέληδες, επίορκοι, κοπανατζήδες, τα φάγαμε όλοι μαζί”. Αυτά, καθώς και πολλά περισσότερα δείχνουν ότι η αστική δημοκρατία δεν ήταν μια λαϊκή κατάκτηση όπως η σχολική ιστορία ψευδώς διδάσκει, αλλά η επιβολή μιας βραδυφλεγούς αντικοινωνικής βόμβας που έφερε αυτάρεσκα τον αποκοιμιστικό μανδύα της “κατάκτησης από τα κάτω”. Σήμερα, η ανταποδοτική δημοκρατία μεταλλάσσεται σε τρομοκρατική δημοκρατία, επειδή έχουμε περάσει στην φάση όπου η τοπική εξουσία εκβιαζόμενη, ιεραρχεί χαμηλότερα την πελατειακή της σχέση με τους ψηφοφόρους και επειδή έχει θεμελιωθεί ο απαιτούμενος βαθμός πνευματικής αποσυσπείρωσης. Το κράτος έχοντας το χρέος ως πρόσχημα ενός προμελετημένου εγκλήματος, γίνεται προσωρινά ο θεσμός που λαμβάνει τα πάντα και παρέχει ουδέν στους υπηκόους του, έως ότου η μαζική απόγνωση γίνει αιτία στους εναπομείναντες να ανταλλάξουν τον πολιτισμό τους με την πλήρη υποταγή και την στοιχειώδη επιβίωσή τους. Η καταστροφή της εθνικής οικονομίας και κάθε προοπτικής ανόρθωσής της εκεί στοχεύει, στην αδυναμία ανατροπής αυτής της κατάστασης. Παρόμοια, προαποφασισμένα και συντονισμένα σχέδια θα επιχειρηθούν διεθνώς μέχρι την οριστική αποδοχή της παγκόσμιας δικτατορίας από την παγκόσμια κοινότητα. Προφανώς λοιπόν, όλα αυτά δεν γίνονται με στόχο να κερδίζει χρήματα ο ανάδοχος του παγκοσμιοποιητή, όταν μάλιστα τυχαίνει αυτός να είναι ο δημιουργός του χρήματος.
Είναι τελικά η τέχνη πυλώνας της παγκοσμιοποίησης; Φυσικά, είναι τεχνικός πυλώνας όπως η οικονομία, αλλά αν μιλήσουμε ευρύτερα για “πολιτισμό” θα έλεγα ότι αυτός είναι ο στόχος της παγκοσμιοποίησης, ενώ η οικονομία και το “δημοκρατικό” κράτος είναι τα μέσα για την επίτευξη του στόχου.
23.06.2013
Στέργιος Ζυγούρας
Διαβάστε περισσότερα...

Η Τέχνη και ο Πολιτισμός υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης

Αυτή η πολύ καλή ανάρτηση είναι η αιτία μιας άλλης εκπληκτικής ανάρτησης που θα ακολουθήσει αμέσως μετά, η οποία (η άλλη που θα ακολουθήσει) με οδήγησε σε αυτήν που διαβάζετε τώρα!
Υπομονή! Οι απορίες σας θα λυθούν μόλις διαβάσετε την δεύτερη ανάρτηση.
Μάκης Αρμενιάκος 
Η Τέχνη και ο Πολιτισμός υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης
Γεράσιμος  Γερολυμάτος: "Μνημείο Ιστορίας"
Γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

Κατά αρχήν, διευκρινίζω ότι δεν είμαι γενικά πολέμιος της παγκοσμιοποίησης, αν αυτή επρόκειτο να εγκαθιδρυθεί πάνω σε ορισμένες αξίες, σεβόμενη τις ιδιαιτερότητες και περιοριζόμενη από ορισμένους κανόνες. Άλλωστε, κάποιας μορφής παγκοσμιοποίηση, είναι αναπόφευκτη, αφού τόσο ο σύγχρονος τρόπος ζωής, όσο και η εξέλιξη της τεχνολογίας και η ευκολία της επικοινωνίας οδηγούν νομοτελειακά προς αυτήν. Ο πλανήτης δεν μας φαίνεται πια τόσο μεγάλος όσο πριν. Ωστόσο, η παγκοσμιοποίηση, όπως κάθε τι, έχει θετική και αρνητική πλευρά. Δεν είναι η ίδια κάτι το αρνητικό, αλλά έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να το πετύχει και οι στόχοι που θέτει.


Δυστυχώς, όλα δείχνουν πως η παγκοσμιοποίηση κινείται προς μια κατεύθυνση, η πολιτική κατάληξη της οποίας θα είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση ενός μόνο ανθρώπου και μιας ολιγάριθμης διεθνούς ελίτ πέριξ αυτού, αν όχι και ενός συγκεκριμένου έθνους. Όχι δηλαδή η παγκοσμιοποίηση χάριν της ειρήνης και της ευημερίας των λαών, όπως θα την ονειρευόταν ένας έντιμος ιδεολόγος της αριστεράς, αλλά η επικράτηση μια νέας παγκόσμιας κοινωνικής τάξης αποτελούμενης από τους απανταχού ισχυρούς της γης και τους γραφειοκράτες του νέου συστήματος. Από κάτω η πλέμπα των λαών και των χωρών ως περιοχές μόνο, γιατί κράτη δεν θα υπάρχουν, με μια ιεραρχία που θα αναλογεί με τον αριθμό των ισχυρών που θα βρίσκονται ως εκπρόσωποι, ή τοπάρχες στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας.

Οι περισσότερες από τις προσεγγίσεις που αφορούν στην εγκαθίδρυση της νέας παγκόσμιας τάξης, που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «Παγκοσμιοποίηση», εστιάζουν συνήθως την προσοχή τους στους δύο βασικούς πυλώνες του μεγαλεπήβολου αυτού εγχειρήματος, την Οικονομία και την γεωπολιτική. Δίκαια, βεβαίως, μονοπωλούν το ενδιαφέρον, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αφορούν κυρίως την πρακτική, υλική και σκόπιμη πλευρά της πραγματικότητας. Είναι αυτοί που καθορίζουν την υλική ποιότητα της ζωής, ή ακόμα και τη συνέχιση ή μη της ύπαρξης, αλλά δε μπορούν να ελέγξουν τη συνείδηση της ίδιας της ύπαρξης και τον προορισμό της. Αυτό, γιατί το βαθύτερο στρώμα της συνείδησης δημιουργήθηκε από ψυχοπνευματικά υλικά και αναγκαιότητες, που είναι κατά πολύ αρχαιότερες από την οικονομία και την γεωπολιτική που, ειρήσθω εν παρόδω, αποτελούν απλά επιχρίσματα του αρχικού πυρήνα. Όταν κάποτε η ύπαρξη συνδέθηκε με την πνευματική και εσωτερική πηγή γνώσης της προέλευσής της για να μεταμορφωθεί από τότε σε ενσυνείδητη ύπαρξη, σε Είναι. Κάτι που οι αρχαίοι Έλληνες όρισαν με την λέξη «αλήθεια». Εδώ, στην χαραυγή της συνείδησης θεμελιώθηκε ο πανάρχαιος πνευματικός δεσμός της ύπαρξης με το θρησκευτικό συναίσθημα, με την τέχνη και τον πολιτισμό.

Έτσι, αν το δει κανείς πιο ανοικτά, η θρησκεία η Τέχνη και ο πολιτισμός, που αποτελούν επίσης τους άλλους δύο πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, αν δεν είναι τουλάχιστον ίσης αξίας μέσα για την εγκαθίδρυση της, όσο η οικονομία και η γεωπολιτική, τότε είναι μάλλον πολύ πιο ισχυρά από τα δύο τελευταία και μάλιστα τα πιο δύσκολα να επιτευχθούν ακριβώς εξαιτίας της πνευματικής τους φύσης. Μια πολεμική σύγκρουση ή μια παγκόσμια οικονομική κρίση, οπωσδήποτε θα ελκύσουν την προσοχή όλων, πολιτών και ΜΜΕ εξαιτίας της αμεσότητας τους. Όμως, μια παγκόσμια θρησκευτική συνδιάσκεψη, μια ευρέως διαδιδόμενη νέα θεωρία ή ένα παγκόσμιο καλλιτεχνικό κίνημα, έρχονται τελευταία στην προσοχή μας, αν και μακροπρόθεσμα όλα αυτά μπορούν να αποδειχθούν πολύ πιο σημαντικά για τη διαμόρφωση του μέλλοντος μας. Μη ξεχνάμε πως μια ιδέα ή μια σκέψη προηγούνται πάντα μιας πράξης και μια θεωρία ενός κινήματος. Αυτό αποδεικνύει π.χ, η επίδραση της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου στη διαμόρφωση του σύγχρονου άθεου διανοουμενισμού, η θεωρία της ψυχανάλυσης του Φρόυδ ένα αντικλείδι για το άνοιγμα του υποσυνειδήτου ή ακόμη και η ανακάλυψη της ατομικής ενέργειας του Αινστάιν ως όπλο επιβολής της θέλησης. Όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν πλέον την ζωή μας, περισσότερο μάλιστα από οποιοδήποτε πόλεμο ή γεωπολιτική αλλαγή, επειδή αφορούν στην αλλαγή του τρόπου σκέψης μας και στις νέες ερμηνείες του γνωσιολογικού μας γίγνεσθαι, άρα και των πράξεων μας. Στο τέλος αυτής της εισαγωγής θα αφήσω προς το παρόν το ζήτημα της θρησκείας, μιας και απαιτεί άλλη προσέγγιση, για να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τον ρόλο της τέχνης και του πολιτισμού υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης.

Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο, αλλά έχει τώρα μια εντελώς νέα μορφή. Η οργανωτική δομή της παγκοσμιοποίησης στον 21ο αιώνα δεν διαφέρει στο πνεύμα και στην οργάνωση από τις παλαιότερες δομές  που εφάρμοσαν οι μεγάλες οικουμενικές αυτοκρατορίες του παρελθόντος. Είναι απλώς πιο αναπτυγμένη και πολυσύνθετη εξαιτίας των διαφορετικών συνθηκών της σύγχρονης εποχής και πολύ πιο επικίνδυνη. Η οικουμενικότητα υπήρξε ήδη από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ένα μεγάλο ζητούμενο για τα ισχυρά κράτη και τις σημαντικές θρησκευτικές ιδέες και φιλοσοφίες. Αυτό επειδή, το καθετί από την φύση του επιδιώκει την επέκταση του μέχρι του σημείου που θα του επιτρέψουν τα όρια του και οι συνθήκες και η μόνη προϋπόθεση που απαιτείται για να το επιτύχει, είναι η ενότητα του χώρου. Έτσι, ο οικουμενικός, ή παγκοσμιοποιημένος χώρος, είναι το κατεξοχήν πρόσφορο πεδίο για την εγκαθίδρυση μιας εξουσίας, αλλά και για την καλλιέργεια και την εξάπλωση των ιδεών. Αυτή τη βασική αρχή της ενότητας υπό την δύναμη μιας κεντρικής εξουσίας, επέβαλλαν και στη συνέχεια τράφηκαν από αυτήν όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες, όπως η Περσική, η Αλεξανδρινή, η Ρωμαϊκή, η Βυζαντινή και η Οθωμανική, παρόλες τις επιμέρους διαφορές και ιδιαιτερότητες τους. Μέσα από αυτήν τη διάσταση, έγινε δυνατή η ταχεία εξάπλωση των ειδωλολατρικών θρησκειών και ακόμη των μονοθεϊστικών θρησκειών με οικουμενικό χαρακτήρα, όπως ο Χριστιανισμός και ο Ισλαμισμός. Στον ενοποιημένο αυτό χώρο, είναι φυσικά αναπόφευκτος και ο συγκερασμός στοιχείων τέχνης και πολιτισμού από διάφορες περιοχές, που γίνεται πιο έντονος κατά τη διάρκεια τέτοιων οικουμενικών περιόδων, π.χ, ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στην εποχή μας, με τις Τέχνες και τον Πολιτισμό. Η πγκόσμια ελίτ, έπειτα από την οικονομική και γεωστρατηγική διείσδυση και επιβολή της, ολοκληρώνει τώρα την επικράτηση του οικουμενικού πνεύματος της, στον καμβά του ήδη ενοποιημένου επικοινωνιακά και οικονομικά κόσμου. Σε αυτό την βοηθούν οι νέες τεχνολογίες και οι παγκόσμιοι πολιτιστικοί θεσμοί, όπως είναι, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το Παγκόσμιο Κύπελο ποδοσφαίρου, και μεγάλης εμβέλειας διαγωνισμοί όπως η Γιουροβίζιον, τα Όσκαρ κλπ. Όλα, προωθούν το ενωτικό πνεύμα της παγκοσμιοποίησης και απηχούν την θέληση για μια σύνθεση των ιδεών και των λαών, υπό την εξουσία ενός άγνωστου διαπλανητικού κέντρου, που ξεπερνά ακόμη και τις κυβερνήσεις των εθνών. Όμως, όπως ανέφερα στην αρχή, η διαδικασία αυτή στις τέχνες και στον πολιτισμό, είχε ξεκινήσει πριν από ο,τιδήποτε άλλο, προφανώς επειδή κρίθηκε πολύ πιο χρονοβόρο και πιο δύσκολο το εγχείρημα της μετάπλασης τους, από την πολιτική και οικονομική ενοποίηση και επιβολή.

Πιο εύκολα υποτάσσεται ένας άνθρωπος πολιτικά και οικονομικά, παρά πνευματικά. Η γλώσσα, η θρησκεία, ο πολιτισμός, είναι βαθύτατα ριζωμένα, καθώς αποτελούν στοιχεία του συνειδησιακού Είναι. Ωστόσο, και σε αυτό το πεδίο, η παγκοσμιοποίηση, έχει καταφέρει μεγάλες νίκες, έχοντας ήδη δημιουργήσει και σχεδόν ολοκληρώσει ένα παγκόσμιο ρεύμα στις τέχνες και στον πολιτισμό, με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά και με σαφή προσανατολισμό. Το νέο οικουμενικό πνεύμα των τεχνών και του πολιτισμού, εκπορεύεται από τα κέντρα των δυτικών μητροπόλεων, που τυγχάνουν ταυτόχρονα κέντρα και των πολιτικών και οικονομικών στρατηγείων του πλανήτη. Οι λόγοι και η συσχέτιση είναι προφανείς και καθόλου συμπτωματικοί. Νέοι καλλιτέχνες, διψασμένοι για φήμη, μια ακατάσχετη εμφάνιση νέων καλλιτεχνικών κινημάτων, υπό τη συχνότητα ριπών πυροβόλου, εκπέμπονται μεταφέροντας τα μηνύματα τους, στο χώρο της μουσικής, των εικαστικών, του θεάτρου, της λογοτεχνίας κλπ. Ο τρόπος της καθιέρωσης τους, της τεράστιας εύνοιας που απολαμβάνουν από τα ΜΜΕ και από τους κριτικούς, δημιουργούν συχνά εύλογες απορίες για τα κριτήρια της προώθησης τους, που δεν είναι πάντα αυτά της ποιότητας.

Βασικό, κοινό στοιχείο των περισσότερων, είναι, η αποδόμηση της τέχνης και του πολιτισμού του παρελθόντος, ως αναχρονιστικών φορέων ενός παλαιού κόσμου που πρέπει να αλλάξει, πάση θυσία και με κάθε τίμημα, η απομάκρυνση ταυτόχρονα από τις αξίες που μετέφεραν αυτές οι τέχνες και ο πολιτισμός και η προπαγάνδιση ενός νέου κόσμου, του οποίου φορέας των αξιών είναι το παγκόσμιο πνεύμα που προωθεί η κυρίαρχη ελίτ. Κάθε τι, που αποδομεί, καταστρέφει, διακωμωδεί, διαστρέφει ή αλλοιώνει, τον ιδιαίτερο πολιτισμό και τις τέχνες των εθνών, μοιάζει να είναι αρκετός λόγος για να προωθηθεί από τα κανάλια της ενημέρωσης.

Περιττό να πω, ότι ναυαρχίδες αυτής της προσπάθειας αποτέλεσαν το Χόλιγουντ και ο κινηματογράφος, καθώς και τα αμερικανικά τηλεοπτικά προγράμματα, που σε ορισμένες περιπτώσεις καλύπτουν ακόνη και το 70% των εθνικών τηλεοπτικών προγραμμάτων. Κάθε ένας στον πλανήτη, αισθάνεται πλέον και λίγο Αμερικανός μέσα του. Ούτε είναι τυχαίο, φυσικά, ότι οι ΗΠΑ υπήρξαν και είναι, το πρώτο μοντέλο-πείραμα, αυτής της επιχειρούμενης παγκοσμιοποιημένης οντότητας υπό τη μορφή ενός συνομόσπονδου κράτους. Έτσι, μια άλλη έκφραση για τον παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο, θα μπορούσε να είναι ο εξαμερικανισμός του.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ! ΦΕΣΤΙΒΑΛ 3 ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ 21/06/13 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ. (video A μέρος)

       Γεμάτο το θεατράκι της παναγιάς του κάστρου προχθές, στην παρθενική εκδήλωση του Φεστιβάλ 3 Φεγγαριών (Φ3Φ). 

       Παρά το ισχυρό άνεμο, που ευτυχώς δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα στο χώρο της εκδήλωσης (μόνο στην κάμερά μου για τη λήψη όπως θα διαπιστώσετε στο video) και το εισιτήριο (10 ευρώ), ας μην ξεχνάμε ότι διανύομαι δύσκολη περίοδο, ντόπιοι και επισκέπτες έδωσαν το παρόν, και σε συνδυασμό με την εκπληκτική παρουσίαση του ντοκιμαντέρ του Στέλιου Ελληνιάδη, που δημιούργησε συγκινητική ατμόσφαιρα στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης, αλλά και την συναυλία του δεύτερου μέρους με τα τραγούδια της Ελληνικής ανατολής, από την εξαίρετη ορχήστρα και την υψηλής πιστότητας ακουστική (Ηχοληψία Θανάση Γκίκα), συνέθεσαν μια απολαυστική βραδιά, χαρακτηρίζοντας την πρεμιέρα του Φ3Φ απόλυτα επιτυχή.



       Η αρχή (το δυσκολότερο σε κάθε προσπάθεια) έγινε με μεγάλη επιτυχία και ο Τάκης Φραγκούς (εμπνευστής και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Φ3Φ) και οι συνεργάτες του (φορείς υλοποίησης «ΘΟΛ» «ΑΡΤΕΜΙΣ» κ υποστήριξη του Δήμου) μας υπόσχονται ακόμα καλύτερη συνέχεια…..

Τους το ευχόμαστε ολόψυχα, και επίσης ευχόμαστε, με την συμπαράσταση που θα πρέπει να έχει από όλους τους κατοίκους και τους φίλους του νησιού μας, το Φ3Φ που μόλις άνοιξε τα πανιά του, να είναι καλοτάξιδο και να πάει μακρυά……

Α Μέρος
Παρουσίαση από τον Στέλιο Ελληνιάδη του ντοκιμαντέρ του
«Ο Ελληνισμός της Ανατολής από την Μικρά Ασία μέχρι
τον Εύξεινο Πόντο»

Β Μέρος
Συναυλία  «Τα τραγούδια της Ελληνικής Ανατολής»

με τους Πάνο Δημητρακόπουλο – κανονάκι
             Μανούσο Κλαπάκη – κρουστά
             Χάρη Λαμπράκη – νέι
             Κατερίνα Παπαδοπούλου – τραγούδι
             Χρήστο Τσιαμούλη – ούτι,  τραγούδι
             Τάκη Φραγκούς – κοντραμπάσο
             Στρατή Ψαραδέλη – λύρα πολίτικη
              
Ηχοληψία: Θανάσης Γκίκας

Το video με αποσπάσματα του Β μέρους θα αναρτηθεί προσεχώς μόλις ετοιμαστεί.

Μάκης Αρμενιάκος

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

ΦΙΛΟΖΩΟΙ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ BAZAAR ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 23/6/13 ΣΤΗΝ ΑΓ. ΜΑΡΙΝΑ. BAZAAR - SUNDAY 23/6/13 11.00' - AG. MARINA LEROS




ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ BAZAAR ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 23/6/13 ΣΤΗΝ ΑΓ. ΜΑΡΙΝΑ
Οι ΦΙΛΟΖΩΟΙ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ επιτελούν τεράστιο έργο και η στήριξη τους, στον καθημερινό τους αγώνα για την βελτίωση της κατάστασης του περιβάλλοντος και των ζώων στο νησί μας, είναι αυτονόητη.
Για όλους όσους δεν μπορούν με άλλο τρόπο να στηρίξουν έμπρακτα  τις προσπάθειες του συλλόγου, μπορούμε όλοι μας να στηρίξουμε με την παρουσία μας, τις εκδηλώσεις τους και να δώσουμε το παρόν στο αυριανό ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ BAZAAR στην Αγία Μαρίνα στις 11:00.

Μάκης Αρμενιάκος

                   http://www.zoosos.gr
Διαβάστε περισσότερα...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ Σάββατο 22-6-2013 Συνάντηση Τσαμπούνας Πλατεία Πάτελου Είσοδος ελεύθερη


    ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΦΕΓΓΑΡΙΩΝ

           ΙΟΥΝΙΟΣ


     Σάββατο   22-6-2013  Ώρα 9.00μμ
       
     Συνάντηση Τσαμπούνας
 Η τσαμπούνα (ασκός με αυλό) είναι ο νησιώτικος τύπος
  του άσκαυλου. Ένα λαϊκό μουσικό όργανο που αποτελεί 
 τον ομφάλιο λώρο της αρχαίας και της κατοπινής
 Ελλάδος .Ενσαρκώνει με τρόπο μοναδικό τον ποικίλο
 χαρακτήρα της Ελληνικής υπαίθρου.
 Μια βραδιά με παραδοσιακούς παλαιούς και
  νεότερους τσαμπουνιέρηδες κάτω απ΄το φεγγάρι του
  Ιουνίου, με την φροντίδα του πολιτιστικού συλλόγου νέων Λέρου «’Αρτεμις».

                                            με τους  Μανόλη Μπαλασκά – λαούτο, τραγούδι
                                                          Μανόλη Λεντάκη -   λύρα, τραγούδι
                                                           ΓιάννηΤσαμπανάκη – τσαμπούνα, τραγούδι
                                                          Σταύρο Ήσυχο – τσαμπούνα, τραγούδι
                                                          Νικήτα Νταλλαρή – λαούτο, τραγούδι
                                                           Γιώργο Δράκο – λαούτο

                                             Πλατεία    Πάτελου
                                            Είσοδος ελεύθερη
Διαβάστε περισσότερα...