Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Αδειάζοντας τον ωκεανό σε ένα κρασοπότηρο

       Το παρακάτω κείμενο είναι προβοκάτσια! Ναι βάζει φωτιές στις  συνειδήσεις!
       Κανείς δεν πρόκειται να σε κάνει καλύτερο αν δεν συνειδητοποιήσεις ποιος είσαι, που βρίσκεσαι σε σχέση με αυτό που θεωρείς καλό να φθάσεις, και τα υπέρ που είναι περισσότερο εμφανή αλλά και αυτά που καλείσαι να χάσεις (τίποτε δεν είναι άνευ κόστους σε αυτή τη ζωή) και φυσικά μετά από αυτά πολύ προσπάθεια που πρέπει να καταβάλης.
       Τι είναι εκσυγχρονισμός για ένα τραπεζίτη, για ένα εργοδότη και για ένα μέσο εργαζόμενο;
        Ποιον εκσυγχρονισμό επικαλείται ένας πολιτικός που ζητά εμπιστοσύνη με τη ψήφο σου;
        Γιατί είναι ψεύτης ο ΓΑΠ όταν έχει πετύχει βήματα εκσυγχρονισμού στο τραπεζικό και το επιχειρηματικό  πεδίο αλλά όχι το κοινωνικό; (όποιος βλέπει έστω και στασιμότητα στις υπηρεσίες του κράτους είναι από άλλο πλανήτη!).
       Τι είναι πολιτισμός και πολιτισμένη συμπεριφορά; πώς επιτυγχάνεται;
       Θεωρείται πολιτισμένος όποιος δεν μπορεί να  είναι απολίτιστος με νόμους με τιμωρίες και καταπίεση;
       Πρέπει να φύγουμε από τη στείρα κατανάλωση πληροφοριών που άλλοι επιλέγουν και μας βομβαρδίζουν και σιγά σιγά να στραφούμε εσωτερικά στην επιλογή θεμάτων που μας απασχολούν και να προβληματιστούμε και να φιλοσοφούμε!
        Πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας και τις ανάγκες μας και μετά να καταφεύγουμε στην κατευθυνόμενη τις περισσότερες φορές κριτική επί παντός επιστητού!
Μάκης Αρμενιάκος

ΠΗΓΉ:OLYMPIA.GR



Αδειάζοντας τον ωκεανό σε ένα κρασοπότηρο

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 14, 2011
Του ΜΠΑΜΠΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΧΩ ξαναγράψει ότι φτηνότερα θα στοιχίσει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους Ευρωπαίους να μας χαρίσουν όσα χρωστάμε, παρά να μας αλλάξουν.
ΤΟ να προσπαθεί κανείς να μετατρέψει την πατρίδα μας σε σύγχρονη (καπιταλιστική) δημοκρατία, είναι σαν να προσπαθεί να αδειάσει τον Ωκεανό με κρασοπότηρο.
ΠΟΛΥ σύντομα οι λογιστές της τρόικας θα κατανοήσουν ότι το πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με την οικονομία, όσο με την (ελληνική) νοοτροπία.
ΜΕ αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως «τρόπο ζωής». Το ιδιαίτερο δηλαδή χαρακτηριστικό όλων των λαών. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Η σφραγίδα τους.
ΚΑΙ ερωτώ: υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που να θέλει να γίνει Γερμανός;
ΜΕ άλλα λόγια, να δουλεύει σαν Γερμανός, να διασκεδάζει σαν Γερμανός, να πληρώνει τους φόρους του σαν Γερμανός, να υπακούει την κυβέρνησή του, την αστυνομία του και να θυσιάζεται για την εταιρία που εργάζεται;
ΥΠΟΘΕΤΩ ότι αυτός ο τύπος του Έλληνα που προσπαθεί να δημιουργήσει (μέσω του Μνημονίου) η τρόικα δεν έχει γεννηθεί ακόμα.
ΣΤΗΝ ουσία αυτό που μας ζητούν δεν είναι να νοικοκυρέψουμε τα οικονομικά μας, αλλά να αλλάξουμε την νοοτροπία μας. Τον τρόπο που έχουμε μάθει να ζούμε.
ΜΑΣ λένε, ότι ο τρόπος αυτός, δεν είναι πλέον sustainable! Δεν μπορούμε δηλαδή να ζούμε συνέχεια με δανεικά.
ΜΑΣ λένε επίσης ότι έχει παρέλθει η εποχή που μπορούσε μια χώρα να ζήσει στους δικούς της χαλαρούς ρυθμούς με «home made» οικονομία.
ΤΕΡΜΑ δηλαδή τα ψιλικατζίδικα και οι δουλειές του ποδαριού. Αυτά πέρασαν…
ΓΙΑ να καταφέρεις σήμερα να βρεις μια θέση στον κόσμο των αγορών, θα πρέπει να είσαι συγκροτημένος, οργανωμένος, συνεπής στις (οικονομικές) υποχρεώσεις σου και προπαντός ανταγωνιστικός έναντι των άλλων.
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, μας ζητούν να ξεχάσουμε ότι κληρονομήσαμε από τους πατεράδες μας και να ακολουθήσουμε το εκσυγχρονιστικό μοντέλο ανάπτυξης.
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ 15 μήνες τώρα να μας πείσουν ότι αν αξίζει να ζούμε για κάτι, είναι για την αξιοπιστία μας απέναντι στους δανειστές μας.
ΜΑ είναι, όμως, δυνατόν να υιοθετήσουμε την αξιοπιστία απέναντι στις αγορές ως εθνικό όραμα; Είναι δυνατόν να γίνουν οι Έλληνες Γερμανοί και, μάλιστα, εν μια νυκτί;
ΜΙΑ ματιά να ρίξει κανείς στις δύο χώρες καταλαβαίνει ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον.
ΟΙ γεωγραφικές διαφορές είναι τέτοιες που δεν επιτρέπουν στους Έλληνες να γίνουν Γερμανοί και στους Γερμανούς, βέβαια, Έλληνες.
ΟΙ υφιστάμενες διαφορές έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν και έχουν να κάνουν με την ιστορική πορεία, την κουλτούρα, το κλίμα και άλλες ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας;
ΤΟ να γίνουν οι Έλληνες Γερμανοί σημαίνει ότι πρέπει να διακόψουν κάθε σχέση με τους καναπέδες των καφετεριών, τις βόλτες, τις ταβέρνες με τα παϊδάκια και τα ψαράκια, την νυχτερινή ζωή, το χαβαλέ, το σπάσιμο γηπέδων, τη λούφα στη δουλειά, την πρώιμη συνταξιοδότηση και πολλά άλλα που μας έκαναν αυτούς που είμαστε.
ΘΑ πρέπει, δηλαδή, πριν οτιδήποτε άλλο, να πληρώνουμε φόρους, να δουλεύουμε σκληρά, να διασκεδάζουμε λιγότερο, να αποταμιεύουμε περισσότερα, να οδηγούμε ακολουθώντας το όριο ταχύτητας, να υπακούσουμε στους μπάτσους, να περιορίσουμε τις διακοπές και τα τριήμερα, τα πολλά ούζα και το ατελείωτο χαλάρωμα.
ΑΝ αλλάξουν όμως όλα αυτά και το ελληνικό κράτος συμπεριφέρεται όπως το σουηδικό και οι Έλληνες μπάτσοι όπως οι Γερμανοί, τι θα έχει απομείνει από την πατρίδα που γεννηθήκαμε και γνωρίσαμε.
ΑΥΤΟ που θέλω να πω είναι, ότι αν η Ελλάδα γίνει σαν την Αυστραλία θα πάψει να είναι Ελλάδα
ΘΑ χάσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της που την έκαναν να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες χώρες. Και αυτό κανείς δεν φαντάζομαι ότι το θέλει.
ΟΥΤΕ οι Γερμανοί, που για μισό αιώνα τώρα, μας επισκέπτονται κατά χιλιάδες κάθε καλοκαίρι.
ΕΠ’ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, να προσθέσω ότι οι πολυετείς παρατηρήσεις μου, κατά την διάρκεια των επισκέψεων μου στην πατρίδα, με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι πολύ ευκολότερα ένας Γερμανός ή Άγγλος, μπορεί να προσαρμοστεί στον ελληνικό τρόπο ζωής, παρά ένας Έλληνας στον γερμανικό ή βρετανικό.
ΝΑ το πω και διαφορετικά: μου έχει μεγάλη εντύπωση το πόσο εύκολα οι βορειοευρωπαίοι, ξεχνούν τον «πολιτισμό» τους, τον τρόπο ζωής τους και τη νομοθεσία τους και προσαρμόζονται στο δικό μας «ξέφραγο αμπέλι».
ΟΤΑΝ αντιλαμβάνονται για παράδειγμα ότι το μόνο που ενδιαφέρει την ελληνική αστυνομία είναι ο μισθός και το αραλίκι της, αρχίζουν (αμέσως!) και οδηγούν όπως και οι Έλληνες.
ΤΡΕΧΟΥΝ και αυτοί στους δρόμους σαν τρελοί, οδηγούν τις μοτοσυκλέτες (και το χαίρονται) χωρίς να φοράνε κράνος, πίνουν, βρίζουν φωνασκούν, πετάνε σκουπίδια και κατουράνε όπου βρίσκονται.
ΜΕ το που πατούν το πόδι τους στην Ελλάδα, με το καλημέρα δηλαδή, κάνουν ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα τους περνούσε από το μυαλό να κάνουν στις πατρίδες τους.
ΝΑΙ, μέσα σε λίγες μέρες προσαρμόζονται με τέτοια ευκολία, που σε βάζουν στον πειρασμό να αναρωτηθείς, πως οι πολιτισμένοι (από κούνια) είναι πραγματικά και πολιτισμένοι.
ΚΑΤΑ τη γνώμη μου, είναι περισσότερο καταπιεσμένοι παρά πολιτισμένοι και αυτό εύκολα τους βγαίνει. Μπορείς να το αναγνωρίζεις δια γυμνού οφθαλμού.
ΠΡΟΪΟΝ καταπίεσης και απαγορεύσεων είναι ο τρόπος ζωής τους (στις χώρα τους) και όχι ελεύθερη επιλογή πολιτισμένων ανθρώπων.
ΟΤΑΝ λοιπόν έρχονται στην Ελλάδα και τους δίνεται η ευκαιρία πραγματικών επιλογών, διαλέγουν τον «ελληνικό τρόπο» οδήγησης και όχι αυτόν της χώρας τους, που υποτίθεται ότι έχουν συνηθίσει.
ΓΙΑΤΙ το κάνουν θα με ρωτήσετε; Πρώτον γιατί μπορούν και δεύτερον γιατί ο «ελληνικός τρόπος», αν και περιέχει μερικά «ρίσκα», είναι πιο ελκυστικός και ανθρώπινος.
ΥΠΑΡΧΕΙ όμως χώρος στην σημερινή εποχή του ορθολογισμού και των αγορών για χώρες (με τους δικούς του ρυθμούς) όπως η Ελλάδα;
ΒΕΒΑΙΩΣ και υπάρχει φτάνει να κάνει κάποιος και εδώ τις επιλογές του.
ΜΕ λίγα λόγια δεν μπορείς να έχεις κρατικά πλεονάσματα και τις (οικονομικές) ανέσεις Γερμανίας και από την άλλη να έχεις ελληνική αστυνομία και εφορία.
ΔΕΝ είναι συμβατά μεταξύ τους αυτά τα πράγματα. Η αστυνομία, εφορία και λοιπά, πάνε πακέτο με τη χώρα που έχεις.
ΑΛΛΟ πράγμα η Ελλάδα και άλλο η Γερμανία. Πάντα έτσι ήταν και στη δικής μας ζωή έτσι θα μείνει, όσα μνημόνια και αν υπογράψει η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γεωργίου του Β΄, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς την κατεύθυνση αυτή.
ΣΙΓΟΥΡΑ η πατρίδα μας θα τον βρει το δρόμο της και ο δρόμος αυτός δεν θα διαφέρει από αυτόν που όλοι γνωρίζουμε, παρά τις προσπάθειες των ευρωπαϊστών τύπου Γεωργίου του Β΄ και Παπακωνσταντίνου.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

νέο περιοδικό – νέος Ερμής ο Λόγιος

       Κάθε νέο περιοδικό που αφορά τον πολιτισμό, όχι καθαρά και μόνο στην απόκτηση γνώσης αλλά ενταγμένο σε ένα σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο προβληματισμού που να επιχειρεί να φέρει την αναζήτηση των ανθρώπινων αναγκών για την εξεύρεση λύσεων ανθρωποκεντρικού φιλοσοφικού χαραχτήρα, προσφέρει στην άνοδο του πνευματικού μας επιπέδου.
       Στην προσπάθεια μας να δώσουμε λύσεις σε τεχνικοοικονομικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου χάσαμε το δρόμο και ξεχάσαμε τον στόχο που είναι οι πραγματικές μας ανθρώπινες ανάγκες.
       Μία ανασκόπηση στις ρίζες μπορεί να μας ωφελήσει  περισσότερο ίσως απ' ότι νομίζουμε.
                                                  Μάκης Αρμενιάκος

 νέο περιοδικό – νέος Ερμής ο Λόγιος



       Ο Νέος Λόγιος Ερμής, τετραμηνιαία έκδοση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, κυκλοφορεί μετά από μια μακρά και κάποτε επίπονη επώαση σχεδόν τριών χρόνων. 
       Σήμερα, μπορούμε πια να παραδώσουμε το πρώτο τεύχος στην κρίση του αναγνωστικού κοινού. Και το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι κάθε τεύχος, στη συνέχεια, θα είναι καλύτερο από το προηγούμενο! 
       
       Το περιοδικό διατίθεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και περίπτερα της Αθήνας και Θεσσαλονίκης, καθώς και στα κέντρα τύπου της επαρχίας
            
        ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα που επέλεξα.
    Ο Μιχάλης Μερακλής, ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας μας, σε ένα κείμενο υπό τον τίτλο «ανθρωπιστικές σπουδές: το πως και το γιατί», αφού υποβάλει σε κριτική την εξιδανίκευση των αρχαίων που πραγματοποίησε η δυτική Αναγέννηση και ο γερμανικός κλασικισμός, καταλήγει σε μια ισορροπημένη και ταυτόχρονα πρωτότυπη θέαση του αρχαίου κόσμου:    Λοιπόν; Υπήρξε μια φενάκη το αρχαίο μεγαλείο; Δεν είναι φενάκη. Απεναντίας, ο αρχαιοελληνικός κόσμος διδάσκει το πιο δύσκολο μάθημα μεγαλείου.  
       Αυτό που κατορθώνεται μέσα από έναν αγώνα με τις δυνάμεις που ταπεινώνουν, χαμηλώνουν, ευτελίζουν τον άνθρωπο, δυνάμεις που έχουν βαθιές ρίζες μέσα του. Ο αρχαιοελληνικός κόσμος είναι μεγάλος γιατί κατάκτησε –κυριολεκτικά– το μεγαλείο του έχοντας και πλήρη συνείδηση των αδυναμιών του.
       Ο αρχαίος κόσμος είναι ένας δυναμικά συνθεμένος από αντιθέσεις κόσμος.
       Το μεγαλείο του δεν είναι ήρεμο, όπως το έβλεπε ο Winckelmann, είναι δραματικό: γι’ αυτό ακριβώς μεσουράνησε εκεί, τότε, το δράμα.
Διαβάστε περισσότερα...