Η Ελλάδα ήταν το πείραμα, και το πείραμα πέτυχε χάρη στο σοσιαλιστή ηγέτη μας και τον σοσιαλίζον (η ΝΔ δεν θα άντεχε ούτε βδομάδα) ώριμο λαό μας!
Χωρίς καμία απολύτως αντίσταση και χωρίς αγώνες, προδομένοι από αυτούς που πίστεψαν οι περισσότεροι ότι όφειλαν την ευημερία τους: κόμματα, πολιτικούς, συνδικαλιστές, ΜΜΕ και περισσότερο από όλους από την ίδια την Ευρωπαϊκή ένωση και το Ευρωπαϊκό όνειρο!
Μας έπεισαν; ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος και οι θυσίες απαραίτητες για την έξοδο από την κρίση, θυσίες που θα πιάσουν τόπο και στο τέλος του μνημονίου θα έχουμε βιώσιμη ανάπτυξη και περισσότερους πόρους για δικαιότερη και ουσιαστική κοινωνικοί πολιτική.
Μετά όσο προχωρούσε το σχέδιο και παρά τα εξωφρενικά σκληρά μέτρα που ήδη είχαν πάρει άρχισαν τα σενάρια επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου αλλά με τρόπο ώστε η πλήρης αποτυχία (εκ των προτέρων αναμενόμενη) όταν θα αποφασιστεί να πανηγυριστή σαν επιτυχία μεταθέτοντας την έξοδο από την κρίση και ΄τη λιτότητα για κάποια ακόμα χρόνια!
Όμως ούτε αυτό θα γίνει γιατί θα γίνει κάτι ακόμα χειρότερο! Αντί να βγούμε εμείς οι Έλληνες από την κρίση για να μπορέσουμε να ζήσουμε λίγο καλύτερα και να ξεφύγουμε από την σημερινή τραγική κατάσταση, θα αναγκαστούμε όλοι οι Ευρωπαίοι να ζούμε με διαρκή και μόνιμη θεσμοθετημένη λιτότητα για το φόβο μιας μελλοντικής οικονομικής κρίσης!
Ας υποθέσουμε ότι μέχρι τώρα δεν ξεσηκωθήκαμε γιατί πιστεύομε το Γιωργάκη και αγαπάμε τη πατρίδα, τώρα που κρίνεται το μέλλον των λαών όλης της Ευρώπης δεν πρέπει πάλι να μιλήσουμε;
Ο Γιωργάκης και ο κάθε Γιωργάκης με ποιο δικαίωμα θα αποφασίσουν για αυτό το μέλλον που μας επιφυλάσσουν;
Πόσο νομιμοποιείτε ο κάθε πρωθυπουργός των κρατών μελών της ΕΕ να πάρει αποφάσεις ερήμην των λαών της και ειδικά ο δικός μας που βγήκε με δέσμευση για ανάπτυξη και αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό;
Πώς εκτός από τις ελάχιστες παραπλανητικές χλιαρές αντιδράσεις συμφωνούν οι πρωθυπουργοί των άλλων χωρών που δεν έχουν τόσο μεγάλο οικονομικό πρόβλημα;
Πώς ακόμα δεν πείθονται ορισμένοι ότι όλα είναι ένα τεράστιο κόλπο σχέδιο της Τραπεζικής ελίτ για την παγκοσμιοποίηση.
που αναφέρω την εκχώρηση όλο και περισσότερης εθνικής κυριαρχίας με αποτέλεσμα ουσιαστικά την κατάργηση τους (Έθνη) προ χάριν της παγκοσμιοποίησης!
Η βολεμένη κεντρο-αριστερά των παπούδων μας…
Επί πολλά χρόνια η αριστερά και η κεντροαριστερά σε όλη την Ευρώπη παραμυθιάστηκε και παραμύθιασε το κοινό ερμηνεύοντας και ανάγοντας τα όσα αντιλαϊκά γίνονται στην ευρωζώνη ως αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων. Για την ακρίβεια αυτό γίνεται απο το Μααστριχ και μετά δηλαδή εδω και 20 χρόνια.
Έτσι βολεύτηκε εσωτερικά και διανοητικά και κράτησε το μαντρί της τάζοντας του παραμύθια για μια εναλλαγή του αυτού του συσχετισμού. Σε αυτό το σκηνικό η Αριστερά έπαιξε μόνο άμυνα, αντίδραση και καθυστέρηση, και εμφανίστηκε παντού και πάντα ως οπισθοδρομική σε μια Ευρώπη που εξελίσσονταν και άλλαζε ραγδαία πάνατ σε βάρος των χαμηλών στρωμάτων.
Η “περίπτωση Παπανδρέου” που καλή τη πίστη (και κάνοντας του χαζούς για χάρη της κουβέντας) θα θεωρήσουμε ότι ήθελε να κάνει σοσιαλιστική πολιτική, απόδειξε ότι αυτό στην Ευρωζώνη είναι αδύνατον. Αφήνουμε κατά μέρος το τι είδους σοσιαλιστική συγκρότηση έχει και μένουμε στα λόγια του. Πιστεύει κάνεις ότι αν η Ελλάδα δεν ήταν σε αυτό το χάλι και όντας μέλος της ευρωζώνης θα μπορούσε να κάνει κάτι το πολύ διαφορετικό; Πόσο διαφορετικά τα έκανε ο μέσος Σοσιαλιστής στην ευρωζώνη; Πιστεύει κάνεις ότι η Πορτογαλία και η Ισπανία δεν δέχονται τμημα της αρνητικής δημοσιότητας όχι τόσο για τα στοιχεία τους αλλά γιατί έχουν Σοσιαλιστές ηγέτες;
Αρκεί να παρατηρήσει κανείς την Ιταλία. Μια χώρα με συστηματική διαφθορά λόγο της μαφίας και με απίστευτα χρέη σε τρίτους και θα δει ότι δεν δέχεται τέτοια δημοσιότητα. ΜΑ φυσικά έχει δεξία κυβέρνηση.
Η κρίση απόδειξε ότι το ευρώ πλέον είναι εάν παγκόσμιο αποταμιευτικό νόμισμα το οποίο πρέπει να παίξει σκληρά με τις αγορές για να υπάρξει. Απόδειξε ακόμη ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει πολιτική στρεφόμενο σε κάτι πιο φιλολαϊκό ή κοινωνικά δίκαιο και αναπτυξιακό, αλλά μέσω των συνθηκών και των συνταγματικών οδηγιών της Γερμανίας, θα παραμείνει για πάντα ντε φάκτο ανταγωνιστής του δολαρίου και δεύτερος πυλώνας της παγκόσμιας νομισματικής σταθερότητας.
Ακόμη και εάν κάποτε αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη, ακόμη και εάν σε όλη την Ευρώπη αναλαβουν την κυβέρνηση αριστεροί, ακόμη και εάν το ευρωκοινοβούλιο γίνει κόκκινο, όλες οι συνθήκες, οι οίκοι και οι δεσμεύσεις που θα έχουν υπογράψει τα κράτη θα εμφανιστούν για να καταστήσουν την νεοφιλελεύθερη πολιτική μονόδρομο.
Στην περίπτωση μας και ειδικότερα στο σήμερα, η Ελληνική χρεοκοπία η ένα κούρεμα του χρέους από εμάς είναι αδιανόητα. Σε λίγο αδιανόητες θα είναι οι μισθολογικές αυξήσεις, οι τοπικές αναπτυξιακές πολιτικές, το κοινωνικό κράτος, οι επιδοτήσεις προβληματικών περιοχών, η φορολογική πολιτική, η αναπηρική σύνταξη, το 8ωρο, η εργασιακή σταθερότητα, το ταμείο ανεργίας, η δωρεάν περίθαλψη, η δωρεάν παιδεία και όλα αυτα σε όλη την Ευρωζώνη.
Είναι λογικό σε αυτή την ευρωζώνη να μην μπορείς με το κοινό ευρώ όλων των ευρωπαίων να κάνεις τέτοια πολιτική σε εθνικό επίπεδο, καθώς αυτή θα λειτούργει σε βάρος όλων των υπολοίπων ευρωπαίων. Ταυτόχρονα δεν μπορείς να την κάνεις ευρωπαϊκή πολιτική καθώς οι αγορές παραμονεύουν και διατάζουν. Άρα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο πάρα να υπακούς στις αγορές. Και αυτό θα ισχύει ακόμη και εάν ο συσχετισμός δυνάμεων κάποια στιγμή αλλάξει.
Η μονή σου πιθανότητα ώστε να αποκτήσεις ανεξαρτησία ως ευρωζώνη είναι να έχεις μηδενικής ανάγκες δανεισμού άρα μηδενικά ελλείμματα. Οπότε κάπου εδώ λήγει και το παραμύθι του ευρωομόλογου καθώς ουσιαστικά θα δημιουργήσει ένα νέο ευρώ-χρέος το οποίο θα καταστήσει ακόμη πιο ευάλωτη στις αγορές όλη την ευρωζώνη.
Αυτή λοιπόν είναι η Ευρωζώνη δεν πρόκειται να αλλάξει καθώς ένα οικονομικό πολιτ μπιρο θα λαμβάνει όλες τις αποφάσεις και θα δρά χωρίς καμιά ευρωκοινοβουλευτική ή λαϊκή νομιμοποίηση πάρα μόνο μια Επιτροπή για το ξεκάρφωμα.
Είναι λοιπόν αφελές να περιμένουμε να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στην ευρωζώνη. Αυτή η ευρωζώνη πρέπει να διαλυθεί. Πρέπει να αντιληφτούμε ότι μόνο βγαίνοντας από αυτή, και μόνο τότε μπορούμε να κάνουμε διαγραφή χρεών και μια κάποια πολιτική σύγκλισης.
Εξ αρχής το είπαμε ότι οι αντιμνημονιακοί είναι κατά της ευρωζώνης αλλά πάρα πολλοί στην κεντροαριστερά αυτό το φοβηθήκαν και αρνήθηκαν να το συσχετίσουν. Παρέμειναν στην αντίδραση και την θεωρία του συσχετισμού δυνάμεων. Μπούρδες. Η κεντροαριστερά πρέπει να είναι συνολικά κατά της ευρωζώνης και χρειάζεται να στηθούν αστικά κόμματα γύρω από αυτό το Μέγα ιστορικό ζητούμενο.
Αν και ο σπόρος έχει πέσει έχει βλαστίσει και καθημερινά δέχεται λίπασμα από την Μερκέλ τις αγορές και τον Γιωργάκη, η Αριστερά και η κεντροαριστερά φοβάται να οδηγήσει και ακολουθεί.
Και αυτό δείχνει μόνο μια βολεμένη κεντροαριστερά.
Κάπως όμως πρέπει να ξεκινήσουμε.
